Σαμαράς: “Αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων”;

Αρκεί σε έναν πρώην πρωθυπουργό που ηγήθηκε του μεγαλύτερου και πιό ανθεκτικού κόμματος της Μεταπολίτευσης να επιστρέψει στην κεντρική σκηνή με ένα νέο πολιτικό φορέα που, στην καλύτερη περίπτωση, σύμφωνα με τις μετρήσεις έχει ως στόχο την είσοδό του στην επόμενη Βουλή; Ο Αντώνης Σαμαράς δεν θα είναι ο πρώτος που θα το πράξει –εάν επαληθευτούν οι οιωνοί. Το έκανε και ο Γιώργος Παπανδρέου με το ΚΙΔΗΣΟ, όμως, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, δεν υπάρχουν ομοιότητες, ούτε καν αναλογίες. Τι επιδιώκει λοιπόν;

Ο άλλος πρώην πρωθυπουργός που επιστρέφει με νέο κόμμα είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Και ως προς αυτό δεν υπάρχουν ομοιότητες με την πιθανολογούμενη επιστροφή Σαμαρά. Ο πολιτικός που παρέλαβε ένα μικρό κόμμα της αριστεράς και το έφερε στη διακυβέρνηση μέσα σε μία συναστρία εκρηκτικών πολιτικών και κοινωνικών συνθηκών έχει αναμφίβολα πολύ καθαρούς στόχους και πολύ καλύτερες προοπτικές.

Έχοντας κάνει τον απολογισμό (και την αυτοκριτική) της διακυβέρνησής του μέσω της “Ιθάκης” και διαπιστώνοντας το τεράστιο κενό της αβελτηρίας και αδυναμίας της αντιπολίτευσης βάζει ως στόχο να κερδίσει τις εκλογές. Όχι τις επόμενες –παρότι αυτή θα είναι η εξαγγελία του-, ίσως τις μεθεπόμενες και πάντως εκείνες του 2030, ίσως και νωρίτερα. Έχει επίσης ξεπεράσει το ψυχολογικό μειονέκτημα ότι έχασε δύο φορές στις εθνικές εκλογές από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και, το σημαντικότερο, αποσκοπεί σε μία δυνητική αλλά υπαρκτή δεξαμενή ψήφων του 20% στις εκλογές του Μαϊου του 2023.

Τι “τρέχει”, λοιπόν, με τον Σαμαρά; Κλιμακώνει τον επιθετικό δημόσιο λόγο του κατά του πρωθυπουργού εν είδει μιας προσωπικής πολιτικής βεντέτας που εδράζεται στην διαγραφή του και προσπαθεί να διεγείρει το (κεντρο)δεξιό γονιδίωμα των νεοδημοκρατών που δυσφορούν στην μετάλλαξη, όπως λέει, της παράταξης σε κάτι που έχει πολύ ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι. Δημιουργεί, όμως, την αίσθηση ότι πραγματικός του στόχος είναι ο Μητσοτάκης, σε τέτοιο βαθμό που πολλοί θεωρούν βέβαιο πώς εάν συνέτρεχε η συνθήκη αλλαγής ηγεσίας εν λειτουργία στη Ν.Δ δεν θα είχε κανένα λόγο να ιδρύσει νέο κόμμα.

Αυτό, εφόσον τελικά κάνει το βήμα, τον οδηγεί μαθηματικά σε ένα πολιτικό και εκλογικό αφήγημα εκπροσώπησης της ιδεολογικής καθαρότητας της Ν.Δ που χάθηκε κατά την περίοδο της κυβερνητικής επταετίας Μητσοτάκη. Ανεπαρκές για φιλόδοξο στόχο που θα άρμοζε σε έναν πρώην πρωθυπουργό και στις σημερινές κοινωνικές συνθήκες, επαρκέστατο, ίσως, ως εμβρυουλκός ανακατάξεων στην κεντροδεξιά παράταξη δια της απώλειας κάθε προοπτικής αυτοδυναμίας.

Ωστόσο, θα καταβάλλει μεγάλο κόπο και θα ξοδέψει το πολιτικό κεφάλαιο και την επιρροή που του απέμεινε στο δεξιό εκλογικό κοινό σε ένα χώρο όπου συνωθούνται πιά η Καρυστιανού (που θα απορροφήσει και τη “Νίκη”) , ο Βελόπουλος και η Λατινοπούλου.

Μέχρι πρότινος φάνηκε να υπάρχει ακόμα χρόνος να στηθούν κάποιες γέφυρες στο παρασκήνιο. Τώρα, πλέον, παρήλθε. Και εφόσον η απουσία του Κώστα Καραμανλή από το συνέδριο της Ν.Δ μετουσιωθεί σε ακόμα πιό ηχηρή αποστασιοποίηση σε εκλογικό χρόνο, έτι δε περαιτέρω εφόσον υπογείως αφεθεί η εντύπωση για υποστήριξη ή ανοχή προς το εγχείρημα Σαμαρά, τα πράγματα θα δυσκολέψουν για τη Ν.Δ.

Κι αν πράγματι αυτός είναι ο μύχιος στόχος του πρώην πρωθυπουργού, έχει αρκετές πιθανότητες να τον πετύχει. Ακόμα κι αν αναφωνήσει το του Σαμφών “ἀποθανέτω ἡ ψυχή μου μετὰ τῶν ἀλλοφύλων” την ώρα που θα επιδιώκει να γκρεμίσει τον “ειδωλολατρικό ναό”* της σημερινής Ν.Δ.

*Στο βιβλίο των Κριτών (Κεφάλαιο 16, εδάφιο 30), ο Σαμψών φέρεται να πρόφερε αυτά τα λόγια λίγο πριν γκρεμίσει τον ειδωλολατρικό ναό στη Γάζα, παρασέρνοντας στον θάνατο τον ίδιο και τους Φιλισταίους (αλλόφυλους) που τον είχαν αιχμαλωτίσει…