Ο “εμφύλιος” στα δεξιά και η μάχη του κέντρου

Όσοι έτρεφαν μέχρι πρότινος ψευδαισθήσεις πώς μπορεί να στηθούν γέφυρες μεταξύ του Κυριάκου Μητσοτάκη και του Αντώνη Σαμαρά παραδέχονται πώς η απόφαση του πρώην πρωθυπουργού να αιτηθεί την “πλήρη διελεύκανση της παγίδευσης του από το κακόβουλο λογισμικό Pretador” από τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου τις καίει. Στην πραγματικότητα, ούτε ο πρωθυπουργός ήθελε κάτι τέτοιο, ούτε ο πρώην πρωθυπουργός θα δεχόταν να συρθεί ηττημένος και απολογούμενος ανάμεσα στα καυδιανά δίκρανα.

Επί της ουσίας το υπό ίδρυση κόμμα Σαμαρά θα είναι “εκλογικής χρήσης”. Αφήγημα διακυβέρνησης δεν μπορεί να έχει, ο στόχος του είναι καθαρά ο Μητσοτάκης τον οποίο θεωρεί υπεύθυνο για την αλλοίωση του DNA της Ν.Δ. Άρα, ο πρώην πρωθυπουργός θα προσπαθήσει να αλιεύσει ψήφους δυσαρεστημένων νεοδημοκρατών και άλλων συντηρητικών και υπερδεξιών (κάποιοι έχουν ήδη μετακινηθεί – δημοσκοπικά- σε άλλα κόμματα στα δεξιά) με σκοπό να αποτρέψει την αυτοδυναμία του κυβερνώντος κόμματος, η δε κυβέρνηση θα τον κατηγορεί ότι διασπά την ενότητα της παράταξης και γίνεται μέρος του μετώπου που απειλεί να διασαλεύσει την πολιτική σταθερότητα.

Μέχρις ώρας, η κυβέρνηση αντιμετωπίζει αμήχανα τις πυκνές εμφανίσεις του Σαμαρά και την απόφασή του να βάλει τις υποκλοπές στην κεντρική προεκλογική ατζέντα. Δεν είναι, όμως, εύκολο να απονομιμοποιήσεις πολιτικά έναν πρώην πρόεδρο της παράταξης και πρώην πρωθυπουργό, τον οποίο η μισή σημερινή κυβέρνηση αποκαλούσε “τον πιό επιτυχημένο της μεταπολίτευσης” και πολλοί υπουργοί θεωρούνται πολιτικά του “παιδιά”. Η εμπλοκή, δε, της Ντόρας Μπακογιάννη σ’ αυτή τη διαμάχη μάλλον δεν είναι και η πιό καλή επιλογή, δεδομένου ότι η σύγκρουσή τους είναι παλιά και πασίγνωστη, κι απ’ αυτή έχει βγει χαμένη. Αφενός επειδή ηττήθηκε στις εσωκομματικές εκλογές του 2009, αφετέρου διότι και η ίδια διέσπασε τη Ν.Δ με την ίδρυση της “Δημοκρατικής Συμμαχίας” που κατήλθε στις διπλές εκλογές του 2012 χωρίς να πιάσει, όμως, το όριο του 3%.

Επειδή, ωστόσο, προέχει η διεκδίκηση της αυτοδυναμίας, το ζητούμενο για την εκλογική στρατηγική του Μαξίμου είναι να πεισθούν οι νεοδημοκράτες ψηφοφόροι (πολλοί από τους οποίους παραμένουν επίμονα στη ζώνη των αναποφάσιστων από τις ευρωεκλογές του 2024) να μην τον επιλέξουν. Ούτε αυτό θα είναι εύκολο.

Κυρίως επειδή αυτός ο πόλεμος με τον Σαμαρά στα δεξιά θα μοιάζει με εμφύλιο για την ταυτότητα της παράταξης και ίσως σπαταλήσει δυνάμεις που χρειάζεται ο Μητσοτάκης για να εξαντλήσει τις εισροές από το κέντρο, που είναι και το προσφιλές του πεδίο. Κι’ ακόμα διότι ο πρώην πρωθυπουργός δεν ζητάει πολλά στις επόμενες κάλπες. Ακόμα κι ένα τρία και κάτι τοις εκατό ίσως του αρκεί…