Γκιλφόϊλ- Σαμαράς: μία εικόνα, το σημαίνον και το σημαινόμενο

Στη συνάντηση της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ με τον Αντώνη Σαμαρά, και για να θυμηθούμε τις αρχές της σημειολογίας, συνυπάρχουν τα δύο (αναγκαία) βασικά στοιχεία της: το σημαίνον, ήτοι η εικόνα (φωτογραφία) της πρέσβεως με τον πρώην πρωθυπουργό που η ίδια ανάρτησε στον λογαρισμό της στο X, και το σημαινόμενο, δηλαδή το συμπέρασμα που παράγεται όταν την βλέπουμε. Εύλογη η αντίδραση του Μεγάρου Μαξίμου: αρκετοί δεξιοί ψηφοφόροι πιθανώς θα θεωρήσουν πώς ο Σαμαράς δεν είναι ένας “απόστρατος” αλλά μία πολιτική φιγούρα με βεληνεκές εκτός συνόρων.

Η πρέσβης αναγνωρίζει τον Σαμαρά ως “σημαντική προσωπικότητα” που εξυπηρετεί την ανάπτυξη δεσμών (των ΗΠΑ) στο εγχώριο πολιτικό στερέωμα. Γνωρίζει, όμως, ότι ο πρώην πρωθυπουργός σχεδιάζει την ίδρυση κόμματος που θα πλήξει τον σχεδιασμό της Ν.Δ για αυτοδυναμία στις επόμενες εκλογές. Κι επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες συνεργάζονται άψογα με την κυβέρνηση σε όλα τα πεδία, από την ενέργεια και τις επενδύσεις μέχρι την γεωπολιτική, λογικό είναι να επιθυμούν τη συνέχιση της συνεργασίας. Ορατή η αντίφαση.

Υποτίμησε τη δύναμη της εικόνας; Για ένα τόσο καλά οργανωμένο επιτελείο, όπως αυτό της αμερικανικής πρεσβείας, και για ένα επικοινωνιακό “υπερόπλο” όπως η κ. Γκιλφόϊλ, κάτι τέτοιο δεν πρέπει να θεωρείται πιθανό. Όλα εξετάζονται, όλα λαμβάνονται υπόψη και στο φινάλε οι δίαυλοι επικοινωνίας με το στενό επιτελείο του Ντόναλντ Τραμπ είναι ανοικτοί ώστε, εφόσον χρειάζεται, να διατυπώνεται και κάποια δεύτερη σκέψη.Την εικόνα της συνάντησης, άλλωστε, δεν την διένειμε ο πρώην πρωθυπουργός αλλά η ίδια η Κίμπερλι Γκιλφόϊλ.

Από την άλλη, ο Σαμαράς θεωρείται εκφραστής, σε μεγάλο βαθμό, της πολιτικής ατζέντας Τραμπ: από τα περί woke μέχρι το μεταναστευτικό. Αλλά και ως προς την ασκούμενη εξωτερική πολιτική ο πρώην πρωθυπουργός έχει διατυπώσει σκληρή κριτική στην κυβέρνηση -μέχρι υπόνοιες για ενδοτισμό-, είναι εξαιρετικά φειδωλός, όμως, για την ανοχή των ΗΠΑ σχετικά με τις προκλήσεις του Ερντογάν. Ας το κρατήσουμε.

Ο Τραμπ και συνεργάτες του επιτίθενται συχνά σε ευρωπαίους ηγέτες και, παράλληλα, δεν κρύβουν τις προτιμήσεις τους για πολιτικά πρόσωπα και κόμματα στον χώρο της υπερδεξιάς και ακροδεξιάς. Δεν μπορεί να αποκλείσει κανείς να δείξει ανάλογες προτιμήσεις και για το εγχώριο πολιτικό σκηνικό πριν τις εκλογές, ακόμα και με τρόπο απρόβλεπτο.

Σε κάθε περίπτωση, η πρέσβης των ΗΠΑ θεωρεί πώς ο διπλωματικός ρόλος της περιλαμβάνει τέτοιες συναντήσεις κι αυτό αποκτά πολιτική αξία (για τον πρώην πρωθυπουργό) δεδομένου ότι δεν έχει δείξει ανάλογο ενδιαφέρον να συναντηθείμε άλλες προσωπικότητες εκτός κυβερνητικού φάσματος. Ούτε με όσους/όσες έπλεκαν ενθουσιωδώς το εγκώμιο του Τραμπ ή χόρευαν από τηλεοράσεως το YMCA…