Το χρέος στη Δημοκρατία…

Καθώς πορευόμαστε προς τις εκλογές και με τους πολιτικούς συσχετισμούς να αναδιατάσσονται σχεδόν χαοτικά, ας πούμε τα βασικά: η σκληρή πολιτική αντιπαράθεση είναι λογική και επιθυμητή (έτσι αναδεικνύονται προγράμματα και διλήμματα), η δε πόλωση αναπόφευκτη. Εκείνο που είναι εξαιρετικά επικίνδυνο και ναρκοθετεί την λειτουργία του πολιτικού συστήματος και εν τέλει την ίδια τη Δημοκρατία είναι ο διχασμός. Το βιώσαμε στο παρελθόν. Μας έγινε, όμως, μάθημα;

Η τρομοκρατική και δολοφονική επίθεση στα στελέχη της Ν.Δ στη Θεσσαλονίκη, με μία 72χρονη γυναίκα νεκρή και τέσσερις βαριά τραυματίες, καταδικάστηκε ομόθυμα και απερίφραστα από τα πολιτικά κόμματα. Ο,τιδήποτε άλλο θα συνιστούσε στάση εκτός θεσμικού δημοκρατικού πλαισίου.

Εδώ θα έπρεπε να κάνει παύση η πολιτική εκφώνηση και να δράσουν πρώτα η αστυνομία και μετά η δικαιοσύνη. Δεν χωρεί καμία καθυστέρηση και καμία αβελτηρία. Οι δολοφόνοι πρέπει να εντοπιστούν, να συλληφθούν και να τιμωρηθούν παραδειγματικά. Εάν είναι πρώην καταληψίες, αντιεξουσιαστές ή οτιδήποτε άλλο ίσως αποτελέσει πεδίο δεύτερης ή τρίτης ανάγνωσης. Πρωτίστως είναι δολοφόνοι και ως εκ τούτου έχει δίκιο ο πρωθυπουργός πώς πρέπει να αντιμετωπιστούν ως εγκληματίες. Το χρέος των αρχών είναι να τους βρουν και να τους οδηγήσουν στη δικαιοσύνη.

Να μάθουμε ποιοί είναι, εάν έχουμε να αντιμετωπίσουμε ένα κύμα “νέας τρομοκρατίας”, πόσο ευρύς είναι αυτός ο “πυρήνας” στη Θεσσαλονίκη. Κι’ ακόμα, “γιατί στη Θεσσαλονίκη”, “γιατί στα συγκεκριμένα στελέχη της Ν.Δ” και άλλα. Σε κάθε περίπτωση, αυτό το βαθύ σκοτάδι στην συγκεκριμένη πόλη που διατρέχει εγκάρσια τις (δήθεν) ιδεολογίες, θα έπρεπε να μας προβληματίσει. Υπάρχει, δυστυχώς, παρελθόν εκεί…

Σε αυτή τη διαδικασία δεν θα έπρεπε να εμφιλοχωρήσουν εικασίες, δίκες προθέσεων και επικλήσεις ιδεολογικής καταγωγής. Ο δολοφόνος είναι δολοφόνος είτε δηλώνει (…) αριστερός, ακροδεξιός, νεοναζί, ή επαναστάτης. Συνήθως οι δολοφόνοι αυτού του είδους αναζητούν ελαφρυντικά στον πόλεμο κατά του συστήματος και στην “αγωνιστική” τους αντίληψη. Καμία ανοχή. Η βία είναι μία και “αστερίσκοι” δεν χωρούν. Τελεία και παύλα.

Πρέπει, όμως, να είμαστε προσεκτικοί γιατί ο διχασμός καραδοκεί και σε προεκλογική περίοδο μπορεί να εξελιχθεί πιό κοφτερά και ανεπίστρεπτα. Κανενός το παρελθόν δεν είναι αναμάρτητο και εν τέλει εφόσον όλοι δηλώνουν ότι δρουν πολιτικά με όρους μέλλοντος ας το κάνουν πράξη.

Επιφυλάξεις για την ειλικρίνεια ενός εκάστου μπορούν να αιτιολογηθούν, δεν πρέπει, ωστόσο, να γίνονται βαριές κατηγορίες και διαχωρισμοί μεταξύ δημοκρατών και μη, όπως έχει συμβεί παλαιότερα με τις διαχωριστικές γραμμές μεταξύ πατριωτών και μη.

Χρειάζεται προσοχή. Ο διχασμός δεν είναι πονοκέφαλος που περνάει γρήγορα με ασπιρίνες. Αφήνει βαθύ αποτύπωμα και μετατρέπεται σε πολιτική και κοινωνική νεοπλασία. Το ζήσαμε, μάθαμε;