Με φόντο έναν πόλεμο που έχει παγιωθεί σε πολυεπίπεδη σύγκρουση φθοράς, η Γενεύη μετατρέπεται ξανά σε σκηνή υψηλής διπλωματικής έντασης, όπου οι κινήσεις δεν αποτυπώνονται μόνο στα επίσημα ανακοινωθέντα, αλλά και στους εναέριους διαδρόμους της Ευρώπης. Η πληροφορία ότι η Ουάσιγκτον συνέβαλε καθοριστικά ώστε η ρωσική αποστολή να διασχίσει τον –τυπικά κλειστό για ρωσικά αεροσκάφη– ευρωπαϊκό εναέριο χώρο προσθέτει μια διάσταση ίντριγκας σε μια ήδη εύθραυστη διαδικασία. Σε ένα περιβάλλον όπου η καχυποψία, οι στρατηγικοί ελιγμοί και οι σκιώδεις υπολογισμοί κυριαρχούν, το ερώτημα δεν είναι μόνο τι θα ειπωθεί στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, αλλά ποιοι πραγματικά θέλουν να φτάσουν σε έναν βιώσιμο συμβιβασμό – και ποιοι επενδύουν στη διατήρηση του αδιεξόδου.Περισσότερα ...

Αν η εικόνα των ΗΠΑ στη διεθνή σκηνή ήταν κάποτε συνώνυμη με την άμεση ανατροπή καθεστώτων και τις μεγάλες στρατιωτικές επεμβάσεις, τα τελευταία χρόνια φαίνεται να κυριαρχεί ένα πιο σύνθετο –και συχνά πιο κυνικό– μοτίβο: όχι απαραίτητα «ρίχνουμε» ένα καθεστώς, αλλά επιχειρούμε να το διαχειριστούμε, να το ανασυνθέσουμε ή να το «μαζέψουμε» ώστε να αλλάξει συμπεριφορά. Με άλλα λόγια, η Ουάσιγκτον μοιάζει να μετακινείται από το δόγμα της κατάρρευσης προς ένα δόγμα ελέγχου: λιγότερο «αλλαγή καθεστώτος» με την κλασική έννοια, περισσότερο αλλαγή πορείας του καθεστώτος. Πρόκειται για μια μετάβαση που δεν γεννήθηκε από κάποια ξαφνική ιδεολογική ωρίμανση, αλλά από μια ψυχρή ανάγνωση κόστους–οφέλους: το να «διαλύσεις» ένα κράτος είναι ακριβό, αβέβαιο και συχνά οδηγεί σε χάος που, στο τέλος, μπορεί να βλάψει και τα ίδια τα αμερικανικά συμφέροντα.Περισσότερα ...