Τι ώρα είναι το ραντεβού (με την Ιστορία);

Η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στην κεντρική σκηνή με την ίδρυση νέου κόμματος αφήνει πίσω της κατάλοιπα αντιφάσεων από την περίοδο της διακυβέρνησης και της ηγεσίας του στον ΣΥΡΙΖΑ. Σε κάθε εμφάνισή για την παρουσίαση της “Ιθάκης” χτίζει μεν με υπομονή μυρμηγκιού το νέο πολιτικό του αφήγημα σε ένα άνυδρο τοπίο που αναζητά εναγωνίως προτάσεις αντιπαραθετικές στην κυριαρχία της Ν.Δ. Οι καραδοκούντες αντίπαλοί του, όμως, επισημαίνουν τις διαφορές ανάμεσα σε όσα τονίζει ζήμερα με εκείνα που έλεγε παλαιότερα.

Αυτό είναι και φυσιολογικό και αναμενόμενο εάν κάποιος πιστεύει ότι οι ηγετικές προσωπικότητες δικαιούνται δεύτερη ευκαιρία, εάν, δηλαδή, χειραφετούνται μέσω της εμπειρίας τους και της αλλαγής των συνθηκών. Οι άλλοι που δεν το πιστεύουν, ή δεν θέλουν να του αναγνωρίσουν το δικαίωμα, θα αναδεικνύουν αυτές τις αντιφάσεις και θα αποκαλούν το αφήγημα στρατήγημα, ένα τέχνασμα, δηλαδή, που αποσκοπεί στην εξαπάτηση του αντιπάλου και του εκλογικού σώματος.

Εάν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, πάντως, στη σύγχρονη πολιτική μας ιστορία (αλλά και διεθνώς) δύσκολα θα βρει κάποιος πολιτικό πρόσωπο με βαρύ αποτύπωμα που δεν πορεύτηκε μεταλλασσόμενος. Με εξαίρεση την ιδεολογική σταθερότητα –ή εμμονή και στασιμότητα– του ΚΚΕ, κανένα κόμμα και κανένας πολιτικός της σημερινής πολιτικής μας γεωγραφίας δεν εξελίχθηκε αταλάντευτα και δεν διακόνησε τις ίδιες θέσεις με αυτές με τις οποίες ξεκίνησε. Τα πρακτικά των συνεδριάσεων της Βουλής και το… YouTube είναι γεμάτα από παραδείγματα.

Το ζήτημα με τις αντιφάσεις σε μία τέτοια πορεία είναι εάν υποκύπτουν σε καιροσκοπισμό ή, όντως, ακολουθούν τις τεκτονές αλλαγές της εποχής που διανύουμε. Για τον Αλέξη Τσίπρα αυτό θα κριθεί όταν παρουσιάσει την πλήρη πολιτική του πρόταση, μέχρι τότε είναι λογικό να αμφισβητείται κάθε λέξη του.

Στην Κοζάνη είπε δύο πράγματα που έχουν ενδιαφέρον και διαφοροποιούν το σημερινό του στίγμα με το δικό του πολιτικό παρελθόν.

Πρώτον, αυτό το ευφυολόγημα για τα …ραντεβού με την Ιστορία: “στο ραντεβού με την Ιστορίας δεν πρέπει να πας ούτε νωρίς, ούτε αργά”. Σωστά. Εάν πάς νωρίς δεν θα έχει έρθει η ώρα, εάν πας αργά θα έχει περάσει.

Η αναφορά αποκαλύπτει μάλλον και την προσωπική του αγωνία για τον χρόνο που θα εκδηλωθεί η πρωτοβουλία του για την ίδρυση του νέου κόμματος. Δείχνει, από την άλλη, και την εμπειρία που αποκόμισε από το ραντεβού του 2015, όπου –ειδικά κατά το πρώτο εξάμηνο– αποδείχτηκε ότι ίσως πήγε λίγο νωρίτερα απ΄ ότι έπρεπε και σχετικά απροετοίμαστος.

Έχει απαντήσει γι αυτό στην “Ιθάκη”, όμως η αμφιβολία παραμένει. Υπό την έννοια αυτή, θα εξαντλήσει και την τελευταία στιγμή ώστε να κατορθώσει να συμπέσει με την τροχιά της Ιστορίας, ακόμα κι αν αυτό τον αφήσει εκτός εκλογικής μάχης στην μάλλον πολύ μικρή πιθανότητα ενός αιφνιδιασμού του πρωθυπουργού.

Δεύτερον, αναφέρθηκε στην ανάγκη για «επανίδρυση της προοδευτικής παράταξης. Επισήμανε ότι γι αυτό «δεν αρκεί η πρόσθεση» αφού «αν προσθέσεις την φθορά με την φθορά, είναι φθορά». Στην βάση αυτή τόνισε την ανάγκη για «υπέρβαση» ώστε «να περάσουμε από την πρόσθεση στον πολλαπλασιασμό».

Οι γενικολογίες περί ανασύνθεσης μέσω της πρόσθεσης που ειπώθηκαν παλαιότερα, κυρίως στην αυτοκαταστροφική για τον ΣΥΡΙΖΑ περίοδο μετά τις εκλογές του 2019, δεν ισχύουν πιά. Φθορά+φθορά=φθορά, ανέφερε και έχει δίκιο. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Ο Τσίπρας θα ιδρύσει κόμμα και θα φτάσει μόνος του στις εκλογές ενσωματώνοντας πρόσωπα και όχι κόμματα. Τίποτε πιό λογικό. Τι νόημα θα είχε να ηγηθεί ενός (δήθεν) μετώπου που θα περιλαμβάνει αυτούσια παρηκμασμένους μηχανισμούς και απαξιωμένα “brand names”;

Το τελευταίο μήνυμα έχει παραλήπτες παλαιούς του συντρόφους που θα προτιμούσαν να μεταφέρουν ολόκληρη την κομματική οικοσκευή σε νέα στέγη…