Γιατί τα (νέα) πρόσωπα θα είναι η μεγάλη δοκιμασία για το κόμμα Τσίπρα

Η πρώτη δοκιμασία του (υπό ίδρυση) νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα δεν θα είναι η προγραμματική και οραματική του επάρκεια, όπως επίμονα δηλώνει εδώ και καιρό. Όχι πώς δεν έχει σημασία. Έχει και πολύ μεγάλη. Όμως ο πρώην πρωθυπουργός είναι έμπειρος και πολιτικά και διαχειριστικά (έχει κυβερνήσει, άλλωστε) ώστε να παρουσιάσει πρόγραμμα συνεκτικό και επίκαιρο ως προς τα προτάγματα των καιρών. Εάν θα είναι και πειστικό, μένει να κριθεί σε σχετικό βάθος χρόνου.

Δεν θα είναι ούτε η πρώτη δημοσκοπική καταγραφή μετά την επίσημη ιδρυτική ανακοίνωση. Κι αυτό θα παίξει τον ρόλο του, ωστόσο με σχεδόν βέβαιο ότι δεν θα είναι χαμηλή, άρα ανάξια προσοχής, η μάχη των ποσοστών θα δωθεί σταδιακά και προϊόντος του προεκλογικού χρόνου.

Η μεγαλύτερη δοκιμασία θα είναι η δυνατότητά του να αθροίσει δυνάμεις που να έχουν αντιστοίχιση με αυτά που επιζητά η κοινωνία. Και ως δυνάμεις δεν πρέπει να λογίζονται τα κόμματα. Το αντίθετο, η συγκόλληση κομμάτων σε παρακμή για την συγκρότηση εκλογικής συμμαχίας θα ήταν καταστροφική. Θα δημιουργούσε καθοδικό σπιράλ και θα εξαφάνιζε την όποια δυναμική μπορεί να αναπτυχθεί.

Όταν μιλάμε για δυνάμεις αναφερόμαστε στα πρόσωπα. Σε αυτό το εγχείρημα τα πρόσωπα θα παίξουν πολύ σημαντικό ρόλο για πολλούς λόγους.

Πρώτον, επειδή όταν καθιστάς στόχο σου την ανασύνθεση του λεγόμενου προοδευτικού χώρου οφείλεις να αποδείξεις ότι αυτή αποτελεί μαγνήτη νέων και σχετικά νέων ανθρώπων (πολιτικά και ηλικιακά) που κινήθηκαν ή κινούνται στις παρυφές της πολιτικής αλλά με επαφή με την ίδια την κοινωνία. Ανασύνθεση μόνο με παλιά υλικά –ακόμα και τα πιό ανθεκτικά– δεν γίνεται.

Δεύτερον, επειδή όταν επικαλείσαι το νέο δεν μπορείς να λανσάρεις ως τέτοιο αυτό που προέρχεται από τα έγκατα του κομματικού συστήματος. Η πρώτη εικόνα πρέπει να αθροίζει προσωπικότητες από την πραγματική ζωή. Επιστήμονες, τεχνοκράτες, αυτοδιοικητικούς, εν γένει πρόσωπα με πολιτική έκφραση και δράση, όχι όμως “επαγγελματίες” ή άλλους που περιμένουν στον σταθμό να ανέβουν στο πρώτο τρένο που θα περάσει μπροστά τους. Για να πείσει ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός τον κόσμο πρέπει, πρώτα, να έχει πείσει πολλούς άλλους να τον ακολουθήσουν. Κι αυτά τα πρόσωπα, εν τέλει, θα ορίσουν τις αποχρώσεις του νέου.

Τρίτον, η ισορροπία δεν είναι εύκολη. Ενέχει κινδύνους. Η προβολή νέων προσώπων δεν πρέπει να δημιουργεί την αίσθηση της απαξίωσης παλαιοτέρων που έχουν πολλά να προσφέρουν και σε κάθε περίπτωση αντιστάθηκαν στην αφομοίωση από τον πελατειασμό, τις σκοπιμότητες και την τοξικότητα.

Η απαξίωση τέτοιων πολιτικών προσώπων θα δημιουργούσε την αίσθηση της υπεροψίας -“εγώ κι απέναντι όλοι οι άλλοι”– και του ελιτισμού των δήθεν αναμάρτητων. Αλλο το “παλιό”, άλλωστε, κι άλλο η εμπειρία που συνδέεται με μία έντιμη πορεία. Λάθη έχουν κάνει όλοι και πρώτος ο ίδιος ο ιδρυτής του νέου εγχειρήματος. Άλλο, όμως, τα λάθη που συμβαίνουν κατά τη δράση, κι άλλο αυτά που αναφύονται εξαιτίας του στόχου και της σκοπιμότητας που είχε αυτή η δράση.

Ο συγκερασμός νέων προσώπων και η ενίσχυσή τους με άλλους που διαθέτουν πολιτική εμπειρία και ιστορικές αναφορές θα είναι η πραγματικά κρίσιμη δοκιμασία στην αφετηρία του νέου κόμματος. Τα άλλα έπονται χωρίς να υποτιμούνται.