Σαμαράς: Ηχηρά παρών αλλά χωρίς “διά ταύτα”…

Ο Αντώνης Σαμαράς έδωσε ξανά ηχηρό παρών παίρνοντας το πρωτοσέλιδο μιας εφημερίδας (Εστία) για να το μετατρέψει σε μία ακόμα δήλωση-καταγγελία κατά της κυβέρνησης και προσωπικά του Κυριάκου Μητσοτάκη. Υποστήριξε ότι στη σύμβαση με την Chevron για έρευνες νοτίως της Κρήτης προκύπτει “απώλεια οριοθετημένης περιοχής, κυριαρχικών δικαιωμάτων και υφαλοκρηπίδας”. Επίμονα και μεθοδικά χτυπάει το Μέγαρο Μαξίμου κυρίως στα εθνικά θέματα με αιχμές για κατευναστική ακόμα και μειοδοτική στάση.

Η εποχή που η κυβέρνηση δεν σχολίαζε τις “προσωπικές απόψεις πρώην πρωθυπουργών” (Σαμαράς, Καραμανλής) έχει παρέλθει, ειδικά για τον πρώτο και μετά την διαγραφή του η θέση αυτή μπήκε οριστικά στην άκρη και είναι σαφές πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης τον αντιμετωπίζει ως υπονομευτή και δολιοφθορέα της παράταξης- το υπονοεί, άλλωστε, στην αναφορά που έκανε στο υπουργικό συμβούλιο, μαζί με το ότι πάσχει από “ηττοπαθή μανία καταδίωξης”.

Τα εθνικά θέματα και δη τα ελληνοτουρκικά είναι αναμφίβολα το προνομιακό πεδίο του Σαμαρά 35 χρόνια τώρα. Αυτά αποτέλεσαν την αφορμή να πέσει/ρίξει η/την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, με αυτά ως σημαία ίδρυσε ένα κόμμα, με αυτά θα προχωρήσει. Βεβαίως τα δύο τελευταία χρόνια έχει εμπλουτίσει την ατζέντα του με τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα, το μεταναστευτικό και την woke ατζέντα, σε ένα μοντέλο που θυμίζει αρκετά την γνωστή τραμπική πλατφόρμα του MAGA.

Το ερώτημα είναι εάν αυτή η επιμονή του πρώην πρωθυπουργού εκτός από αρχή και μέση έχει και τέλος.

Κατά πόσο, δηλαδή, αποσκοπεί μόνο στην φθορά της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού προσωπικά, ώστε να πριονίσει τις ελπίδες του να πιάσει ποσοστό αυτοδυναμίας, ή για να φιλοτεχνήσει αφήγημα επιστροφής στην κεντρική σκηνή με ένα δικό του κόμμα, πάλι, όμως, με τον ίδιο σκοπό.

Ο πρόεδρος της Βουλής Νικήτας Κακλαμάνης, που υπήρξε στο μακρινό παρελθόν ακραιφνής “σαμαρικός” (ως βουλευτής της “Πολιτικής Άνοιξης” και όχι μόνο) και μετά επιστήθιος πολιτικός φίλος και συνομιλητής του Κώστα Καραμανλή, είπε πώς δεν πιστεύει ότι ο Σαμαράς θα κάνει το σχετικό βήμα.

Οι πληροφορίες ποικίλλουν μεταξύ του “όχι” και του “ναι”… στον κατάλληλο χρόνο. Ποιός μπορεί να είναι αυτός ο χρόνος μόνο ο ίδιος ο Σαμαράς το γνωρίζει. Ίσως ούτε καν αυτός. Υπό την έννοια ότι μάλλον επιδιώκει να δεί πώς θα εξελιχθούν οι δημοσκοπήσεις και ποιά θα είναι η βάση εκκίνησης της Ν.Δ στην τελική ευθεία για τις εκλογές.

Μπορεί, από την άλλη, να του αρκεί μόνο να εμφανιστεί δικαιωμένος το βράδυ των εκλογών στην περίπτωση που η Ν.Δ καταγράψει χαμηλό ποσοστό χωρίς προσδοκίες αυτοδυναμίας ούτε σε μία δεύτερη αναμέτρηση. Εφόσον συμβεί κάτι τέτοιο, θα ενώσει τη φωνή του με όσους αμφισβητήσουν την στρατηγική και την ηγεσία Μητσοτάκη και τότε ίσως κινητοποιήσει κάποιους βουλευτές που ελέγχει εξ αποστάσεως.

Δεν είναι, ωστόσο, βέβαιο ότι η βάση της παράταξης θα τιμήσει αυτή την τακτική φθοράς, ούτε καν ότι θα συναινέσει στην περίπτωση που το ποσοστό της Ν.Δ είναι χαμηλό. Κι αυτό γιατί, αφενός θυμάται –της το θυμίζει ήδη το Μαξίμου– ότι τον Μάϊο του 2012 η κάλπη “έγραψε” το ιστορικά χαμηλό 18% και τον Ιούνιο 28%, αφετέρου διότι πολιτικό προσωπικό και ψηφοφόροι διακατέχονται από το σύνδρομο της εξουσίας. Και όποιος απειλεί την προοπτική της θεσιθηρίας και της επιβεβαίωσης ότι η παράταξη έχει στο DNA της να κυβερνά δεν εκλαμβάνεται ως φίλος όσο βαρύ κομματικό βιογραφικό κι αν διαθέτει. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Καραμανλής εκφράζει τις διαφωνίες του μέχρι τώρα μόνο σε παραταξιακό πλαίσιο.

Η απόφαση να ιδρύσει κόμμα και να σταθεί απέναντι στη Ν.Δ θα ήταν ίσως πιό τολμηρή και πιό (πολιτικά) έντιμη πράξη. Αλλά και πιό ριψοκίνδυνη για τον ίδιο και την υστεροφημία του.