Το “δεξιόμετρο” και η εύθραυστη ισορροπία

Οι παρεμβάσεις του Αντώνη Σαμαρά λειτουργούν τον τελευταίο καιρό σαν “δεξιόμετρο” που προκαλεί τα αντανακλαστικά του Μαξίμου. Από το “ακαθόριστο φύλο” στην πλατφόρμα του ΕΟΠΥΥ μέχρι το απόσπασμα για τα ομόφυλα ζευγάρια στο βιβλίο του δημοτικού, κάθε φορά που (με την βοήθεια κάποιων μέσων ενημέρωσης) ο πρώην πρωθυπουργός κατηγορεί την κυβέρνηση για woke ατζέντα, ο ηλεκτρισμός διαπερνά τη Ν.Δ.

Ο πρωθυπουργός κάλυψε πλήρως την υπουργό Παιδείας Σοφία Ζαχαράκη και σωστά. Όμως, είχε προηγηθεί η δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου που εξέπεμπε προβληματισμό και αμηχανία και, ακόμα περισσότερο, η τοποθέτηση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου Νότη Μηταράκη που ζήτησε να αλλάξουν οι συγκεκριμένες αναφορές στο σχολικό εγχειρίδιο.

Είναι προφανές πώς τα “μαθήματα” καθηγητριών του Συνταγματικού και Δημοσίου Δικαίου στους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος πριν την ψήφιση του νομοσχεδίου για τον γάμο των ομοφύλων, προς διετίας, δεν έπιασαν τόπο. Τότε, η αυτονόητη μεταρρύθμιση στο οικογενειακό δίκαιο (για την προσαρμογή της νομοθεσίας μας στο ευρωπαϊκό πλαίσιο) προβλήθηκε ως μία νίκη του ορθολογισμού και “γιορτάστηκε” από το στενό επιτελείο του Μαξίμου (Άκης Σκέρτσος, Άλεξ Πατέλης, κ.ά) μαζί με την τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας σε wine bar του κέντρου της Αθήνας.

Ο ορθολογισμός, ωστόσο, υποχώρησε μετά τις πρώτες δημοσκοπήσεις που αποτύπωσαν θυμό στο δεξιό ακροατήριο της Ν.Δ και οι υπολογισμοί σχετικά με το κατά πόσο ο νόμος ωφέλησε στον χώρο του κέντρου ανέδειξαν το αρνητικό ισοζύγιο. Έκτοτε, η κυβέρνηση έχει ψηφίσει ένα νόμο τον οποίο προτιμά να ξεχνάει. Τώρα, που ο Αντώνης Σαμαράς εστιάζει το ιδεολογικό του αφήγημα εν όψει της ίδρυσης του νέου κόμματος κυρίως στα ελληνοτουρκικά και την διολίσθηση, όπως λέει, της κυβέρνησης στη woke ατζέντα, το “δεξιόμετρο” έχει πάρει φωτιά υπό την πίεση της διεκδίκησης μιας αυτοδυναμίας που μοιάζει πολύ δύσκολη.

Ο πρώην πρωθυπουργός γίνεται έτσι έμμεσα ένας ιδεολογικός ρυθμιστής για τη Ν.Δ, αναγκάζει τον Άδωνη Γεωργιάδη να απολογείται και την Σοφία Ζαχαράκη να δέχεται ακόμα και φίλια πυρά. Αύριο θα είναι κάτι άλλο, όπως συμβαίνει και με τους κυβερνητικούς χειρισμούς στα ελληνοτουρκικά που καταγγέλονται ως ενδοτικοί.

Η ισορροπία ανάμεσα στην υπερδεξιά ( με τους “ομογάλακτους” Γεωργιάδη, Βορίδη, Πλεύρη να έχουν αναλάβει να αντιμετωπίσουν τον Σαμαρά) και το κέντρο, γίνεται ολοένα και πιό εύθραυστη στην πορεία προς τις εκλογές. Και με την ακροδεξιά στην Ευρώπη να καταλαμβάνει παραδοσιακά κάστρα της χριστιανοδημοκρατίας και εν γένει της κεντροδεξιάς, ο υπερσυντηρητικός οίστρος θα κυριαρχήσει και στην καθ’ ημάς προεκλογική πόλωση.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης γνωρίζει πώς το κέντρο κερδίζει τις εκλογές, φοβάται, όμως, πώς μπορεί εύκολα να κριθούν (και να χαθούν) στα δεξιά. Θα πατήσει σε δύο βάρκες; Δεν είναι εύκολο…

Υ.Γ Μία παράμετρος που παραβλέπεται στις μετρήσεις σχετικά με την επιρροή που θα έχει ένα κόμμα Σαμαρά αφορά το παζλ που θα δημιουργηθεί στα δεξιά της Ν.Δ. Έως τώρα εστιάζαμε την προσοχή στον κατακερματισμό στον χώρο της κεντροαριστεράς, όπου η ίδρυση της ΕΛΑΣ και η χαρισματικότητα του Αλέξη Τσίπρα, μαζί με τις αντοχές του ΠΑΣΟΚ, φαίνεται να περιορίζουν σημαντικά. Από την άλλη, το κόμμα του πρώην πρωθυπουργού, η ανθεκτική και ακμάζουσα Ελληνική Λύση, η συντηρητικών προδιαγραφών Ελπίδα της Καρυστιανού, η Φωνή Λογικής, ίσως και κάποιο κόμμα Κασιδιάρη θα δημιουργήσουν μία περιοχή που δημοσκοπικά μπορεί να αθροίσει 25%, μπορεί και περισσότερο. Κρατήστε το…