Το (γαλάζιο) αίμα νερό δεν γίνεται και άλλοι μύθοι περί Ν.Δ- Σαμαρά
✨Ο Άδωνης Γεωργιάδης άνοιξε συζήτηση για κυβερνητική συνεργασία με το νέο κόμμα του Σαμαρά, υπό την προϋπόθεση μη αμφισβήτησης της πρωθυπουργίας Μητσοτάκη.
✨Η εκλογική πραγματικότητα, η στάση Μητσοτάκη και οι πολιτικές διαφορές με τον Σαμαρά καθιστούν μια τέτοια συνεργασία πολύπλοκη και αμφίβολη.
✨Ο Σαμαράς έχει στοχοποιήσει την πολιτική Μητσοτάκη, γεγονός που δημιουργεί σοβαρά εμπόδια στη συμφωνία και την κυβερνητική συνοχή.
✨Η πιθανότητα συνεργασίας προκαλεί έντονη εσωτερική σύγκρουση στη Ν.Δ., καθώς ο Σαμαράς μετατρέπεται από σύμμαχος σε πολιτικό αντίπαλο.
Ο Άδωνης Γεωργιάδης άνοιξε δημόσια συζήτηση περί πιθανής κυβερνητικής συνεργασίας με το υπό ίδρυση κόμμα του Αντώνη Σαμαρά και εύλογα το Μέγαρο Μαξίμου έσπευσε να “την μαζέψει”. Ο υπουργός άφησε να εννοηθεί ότι στο πιθανό σενάριο που θα προκύψει μια τέτοια ανάγκη θα μπορούσε να προκύψει σύγκλιση υπό την προύπόθεση πώς ο πρώην πρωθυπουργός δεν θα θέσει ζήτημα να μην είναι πρωθυπουργός ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Εν προκειμένω υπάρχουν όχι ένας αλλά τρεις ξενοδόχοι και ο Άδωνης δεν ρώτησε κανέναν.
Πρώτος είναι το εκλογικό σώμα και η αριθμητική της κάλπης που θα επιβάλλει. Εφόσον η Ν.Δ δεν “κλειδώσει” ένα ποσοστό πάνω από 32% τότε δεν αρκεί συμφωνία συνεργασίας με ένα μόνο κόμμα. Με βάση τις μετρήσεις και την “εκτίμηση ψήφου” το κυβερνών κόμμα θα μπορούσε να εξασφαλίσει περίπου 120 έδρες και είναι απίθανο το κόμμα Σαμαρά να εκλέξει πάνω από τριάντα βουλευτές. ‘Άρα, σε ένα τέτοιο σενάριο, θα έπρεπε να προστεθούν σύμμαχοι από την υπερδεξιά (π.χ Λατινοπούλου), ή από μερίδα βουλευτών που θα εκλέξει το ΠΑΣΟΚ.
Δεύτερος είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος –κατά το ευφάνταστο σενάριο του υπουργού Υγείας και στην εντελώς θεωρητική περίπτωση που δεν τίθεται θέμα πρωθυπουργίας– θα πρέπει να στηρίξει την τρίτη θητεία του σε έναν πολιτικό που διέγραψε και ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να ρίξει την κυβέρνησή του. Θα ήταν μία διακυβέρνηση- γκραν γκινιόλ με αμέτρητα “πάρε -δώσε” στο παρασκήνιο.
Τρίτος είναι ο ίδιος ο Αντώνης Σαμαράς. Εδώ και καιρό δεν έχει στοχοποιήσει μόνο τον πρώθυπουργό αλλά την “πολιτική Μητσοτάκη”. Μία τέτοια συνεργασία- φρανκεστάϊν θα έπρεπε να οδηγήσει στην αποκήρυξη κεντρικών κυβερνητικών αποφάσεων από τα ελληνοτουρκικά και τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών μέχρι τις υποκλοπές. Θα δεχόταν τέτοιους όρους ο πρωθυπουργός ακόμα κι αν ο Σαμαράς δεχόταν να παραμείνει στο Μαξίμου; Προφανώς όχι.
Τα σκουπίδια κάτω από το χαλί που σήκωσε ο Άδωνης με τη δήλωσή του είναι ότι τόσο ο ίδιος ο υπουργός, όσο και η μισή Ν.Δ, θεωρούν τον Σαμαρά “τον καλύτερο πρωθυπουργό της μεταπολίτευσης”, πολλοί εξ αυτών είναι πολιτικά του “παιδιά” και δυσκολεύονται να σταθούν απέναντί του. Όμως, αφ’ ης στιγμής θα ανακοινωθεί το κόμμα του πρώην πρωθυπουργού παύει να είναι “πρώην” και “καλύτερος” και μετατρέπεται σε πολιτικό αντίπαλο, ο οποίος με κάθε ψήφο που θα στερεί από τη Ν.Δ θα την απομακρύνει από την προοπτική αυτοδυναμίας.
Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα για πολλούς στην κυβέρνηση: δεν μπορούν να μετατραπούν από υμνητές του Σαμαρά σε κατηγόρους του. Και όσο επικρέμεται η πιθανότητα μιας μετεκλογικής συνεργασίας τόσο περισσότερο ορισμένοι νεοδημοκράτες ψηφοφόροι θα υιοθετούν την λογική των “δύο γύρων”. Ήτοι, ψήφο δυσφορίας στην πρώτη κάλπη υπέρ Σαμαρά, με την άνεση πώς στη δεύτερη κάλπη θα αποδειχτεί ότι το (γαλάζιο) αίμα νερό δεν γίνεται.