Πόσα θα πληρώσουμε τον βαρκάρη για να φτάσουμε στις εκλογές;

Σε έναν δημοσκοπικό οργασμό όπου οι πάντες μετρούν ποσοστά, κάνουν προβλέψεις και προβολές στο μέλλον, το ερώτημα (που διαφεύγει) δεν είναι πότε θα διεξαχθούν οι εκλογές. Είναι πώς θα φτάσουμε σε αυτές και κατά πόσο αυτός ο (προ)εκλογικός διάδρομος οδηγεί όντως σε πολιτική λύση ή εγκυμονεί ο κίνδυνος να επιδεινωθεί η αρχιτεκτονική και το ύφος του πολιτικού συστήματος.

Είτε ο πρωθυπουργός ζυγίσει τους διαμορφούμενους συσχετισμούς και αποφασίσει να κόψει τον γόρδιο δεσμό το φθινόπωρο, είτε πορευτούμε σε κάλπες την άνοιξη, ή και τον Ιούνιο, του 2027, το ζήτημα είναι πόσα θα έχουμε πληρώσει τον βαρκάρη να μας περάσει στην απέναντι όχθη. Τι βρίσκεται εκεί: για το κυβερνών κόμμα η Ατλαντίδα της πολιτικής σταθερότητας, για την αντιπολίτευση η πολιτική αλλαγή, ή η αλλαγή της πολιτικής, ανάλογα με την οπτική γωνία που επιλέγουν παλαιά και νέα κόμματα.

Ωστόσο η πόλωση λαμβάνει χαρακτηριστικά αγριότητας, γίνεται ολοένα και πιό ακραία και, εν τέλει, διαμορφώνει μικρούς ή μεγαλύτερους εκβιασμούς στο εκλογικό σώμα.

Για παράδειγμα, η δολοφονική επίθεση στα σπίτια των στελεχών της Ν.Δ στη Θεσσαλονίκη, παρότι καταδικάστηκε ομόθυμα και απερίφραστα από όλα τα κόμματα, καλλιεργεί έδαφος νέου διχασμού. Τα γεγονότα είναι γνωστά, όπως και οι πολιτικές τοποθετήσεις, εκείνο που μένει –και πρέπει να συμβεί άμεσα- είναι η αστυνομία να βγάλει τις κουκούλες των δολοφόνων ώστε να διαπιστώσουμε εάν βρισκόμαστε μπροστά σε ομάδες νεοφυούς τρομοκρατίας ή όχι.

Άλλο παράδειγμα: κόμματα, πολιτικοί και μέσα ενημέρωσης που ανήκουν ή φλερτάρουν με τον χώρο της υπερδεξιάς εκφωνούν την αποψη ότι στα ελληνοτουρκικά στήνονται “Πρέσπες του Αιγαίου” με κάποια σιωπηρή συμφωνία του Κυρ. Μητσοτάκη και του Αλ. Τσίπρα. Αυτομάτως ο συνειρμός για τους “πατριώτες” και τους “ενδοτικούς” έρχεται να τροφοδοτήσει εκλογικές δεξαμενές απ΄ όπου επιχειρούν να αντλήσουν ψήφους κόμματα στα δεξιά της Ν.Δ, η “Ελπίδα” της Μαρίας Καρυστιανού και το υπό ίδρυση κόμμα Σαμαρά. Ο πρώην πρωθυπουργός έκανε και σχετική δήλωση.

Τις επόμενες ημέρες, επ΄ αφορμή της Συνόδου του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, το νέο διχαστικό κύμα θα ενταθεί γύρω από το εάν θα αποκατασταθεί η σχέση του Ερντογάν με τον Τραμπ και αν θα πάρει τα F35 ή τους κινητήρες των υπό κατασκευή τουρκικών μαχητικών, ή αν η Τουρκία θα ελέγξει την περιοχή με νέα στρατηγεία της συμμαχίας. Έτσι, (και) τα εθνικά θέματα θα μπουν στην εκλογική “κρεατομηχανή” για να βαθύνουν τις διαχωριστικές γραμμές.

Όλα υποτάσσονται στον εκλογικό κύκλο. Φάνηκε και από το συμβάν με τον Θάνο Ντόκο. Πέραν της τεράστιας γκάφας, ή της “υβριδικής επίθεσης” -όπως υποστηρίζει η κυβέρνηση-, πέραν του εάν υπάρχουν πρωτόκολλα και αν τηρήθηκαν ή όχι, πέραν του προφανούς επιχειρησιακού φιάσκου, ίσως το κρισιμότερο ήταν ότι ο σύμβουλος ασφαλείας του πρωθυπουργού μετατράπηκε σε σύμβουλο εκλογικής στρατηγικής και έδειξε να ενδιαφέρεται περισσότερο να μην έχουμε κάποιο επικίνδυνο συμβάν με ουκρανικό ντρόουν σε ελληνικές θάλασσες σε προεκλογικό χρόνο.

Στην άλλη πλευρά, στην αντιπολίτευση, όλη η φούρια του ΠΑΣΟΚ εστιάζεται στην εικόνα των δημοσκοπήσεων. Αφού κάποια στελέχη του φλερτάρισαν με την ιδέα ότι η δεύτερη θέση της ΕΛΑΣ αποτελεί προϊόν μυστικής συμφωνίας Τσίπρα- Μαξίμου, τώρα πέρασαν στο επιχείρημα ότι η ίδρυση του νέου κόμματος και ο ίδιος ο Τσίπρας ως πολιτικός αντίπαλος συσπειρώνει την εκλογική βάση της Ν.Δ, άρα ίσως την φέρει πιό κοντά στην αυτοδυναμία.

Κάτι τέτοιο φυσικά δεν φαίνεται, η αυτοδυναμία κείται ακόμα μακράν, όμως η αξιωματική αντιπολίτευση παραβλέπει το σημαντικότερο (γι’ αυτό και κάνει διμέτωπο αγώνα): ό,τι η όποια μικρή (και λογική, αφού πυκνώνει ο πολιτικός χρόνος και εκκινεί από αρκετά χαμηλή βάση) συσπείρωση της εκλογικής βάσης της Ν.Δ δεν αφορά την ίδρυση της ΕΛΑΣ καθ’ αυτή, αλλά το γεγονός ότι κάποιοι δεξιοί ψηφοφόροι θεωρούν ότι ο Αλ. Τσίπρας είναι πολύ περισσότερο επικίνδυνος αντίπαλος από τον Νίκο Ανδρουλάκη. Και μάλλον με μεγαλύτερες ελπίδες διεκδίκησης της διακυβέρνησης. Συμπέρασμα: το ζήτημα είναι ότι το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να προκαλέσει φόβο στους νεοδημοκράτες ψηφοφόρους, στους δε ταλαντευόμενους δεν κατόρθωσε να προβληθεί ως λύση πολιτικής αλλαγής.Τι του φταίει, ας το βρει, πάντως μάλλον δεν του φταίει η ΕΛΑΣ.

Όσο πιό μακρά θα είναι η προεκλογική περίοδος τόσο θα μεγαλώνει το τοξικό νέφος των διχαστικών διλημμάτων, της εμπόρευσης του ψευδεπίγραφού πατριωτισμού, της άκρατης παροχολογίας και του αμοραλισμού όσων σπεύδουν να πάρουν θέση στο νέο σκηνικό.

Και ενώ θα διακρίνεται από την πόλωση με διακύβευμα την σταθερότητα, τελικά, όμως, μπορεί να προκαλέσει μεγαλύτερη αστάθεια και στην πολιτική, και στην κοινωνία, και στην οικονομία. Και όσο πιό πολύ ενταθεί η τοξικότητα, τόσο δυσκολότερο θα είναι να βρεθούν κοινοί τόποι μετεκλογικά, επειδή έτσι θα έχει κρίνει πώς πρέπει να συμβεί ο λαός με την ψήφο του.