Ο “άλλος Τσίπρας”, το ρίσκο και το στοίχημα

Το τηλεοπτικό “come back” του Αλέξη Τσίπρα (με την συνέντευξη που παραχώρησε στον Ant1 και τον Νίκο Χατζηνικολάου) ήταν αναμφίβολα επικοινωνιακά αντάξιο των προσδοκιών που έχει δημιουργήσει στο πολιτικό και εκλογικό ακροατήριο των υποστηρικτών του εδώ και καιρό.

Με τις “ευλογίες” του Αρχιεπισκόπου (…), το ευρωπαϊκό διαβατήριο που του προσέφερε ο Ενρίκο Λέτα, τη διάβαση του Ρουβίκωνα από τον παλιό στον “άλλο” Τσίπρα και την αξιοποίηση του δυσμενούς μομέντουμ για την κυβέρνηση επ΄ αφορμή της υπόθεσης των υποκλοπών και του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ ώστε να προβάλλει αυτό που ο ίδιος αποκαλεί “ηθικό πλεονέκτημα”. Ως μοναδικό λάθος μπορεί να θεωρηθεί η δήλωση ότι ίσως έπρεπε ο ίδιος να κλείσει τις τράπεζες μόλις ανέλαβε την διακυβέρνηση (αν και επέλεξε να το πει), κάτι που έδωσε εύκολη πάσα για να ξύσουν οι πολιτικοί του αντίπαλοι τις πληγές της περιόδου των capital controls το καλοκαίρι του 2015.

Μέχρι τον Σεπτέμβριο ο πρώην πρωθυπουργός θα παρουσιάσει το νέο κόμμα -δήλωσε, ωστόσο έτοιμος να το πράξει σε τυχόν εκλογικό αιφνιδιασμό του Κυριάκου Μητσοτάκη-, το οποίο (όπως έχουμε επισημάνει ήδη από το libre) δεν θα είναι προϊόν συγκόλλησης υφιστάμεων κομματικών σχηματισμών. Άρα όσοι τον ακολουθήσουν -που, όπως είπε, είναι ευπρόσδεκτοι- θα το πράξουν κατά μόνας και χωρίς “ρεζερβέ” στην πρώτη σειρά.

Επ΄ αυτού προκύπτουν κάποιες πρακτικές δυσκολίες που, κατά τις πληροφορίες, συζητώνται στις τάξεις του ΣΥΡΙΖΑ και εκείνων των στελεχών της Νέας Αριστεράς που δεν συντάσσονται με τη λογική του “καθαρού κόμματος” της νέας ηγεσίας της. Ο πρώην πρωθυπουργός κατέστησε σαφές πώς όσοι βουλευτές αυτών των κομμάτων επιθυμούν να ενταχθούν στο νέο εγχείρημα πρέπει προηγουμένως να παραιτηθούν και να παραδώσουν τις έδρες τους. Το νέο κόμμα, είπε, δεν θα έχει εν ενεργεία κοινοβουλευτική ομάδα.

Όμως, οι περισσότεροι βουλευτές από τα κόμματ(ι)α του πρώην ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι επαγγελματίες της πολιτικής (αρκετοί εξελέγησαν μετά το 2019) και η βουλευτική ιδιότητα εκτός από πολιτική δράση είναι και βιοπορισμός. Η δε προεκλογική καμπάνια κοστίζει και θα πρέπει να ανταπεξέλθουν μη όντες ή ούσες βουλευτές, άρα εκτεθειμένοι/ες ακόμα και στον κίνδυνο να μην επανεκλεγούν.

Αναμφίβολα δύσκολη η απόφαση, όμως από την άλλη ο ίδιος ο Τσίπρας σήκωσε ψηλά τον πήχη με την παραίτησή του και είναι λογικό όσοι τον ακολουθήσουν να αναλάβουν και το σχετικό ρίσκο. Είναι μάλλον βέβαιο πώς θα το κάνουν, άλλωστε ο νόμος των πιθανοτήτων ευνοεί την υποψηφιότητα με ένα κόμμα Τσίπρα παρά με τον ΣΥΡΙΖΑ που θα παλέψει για το όριο του 3%, ή τη Νέα Αριστερά που θα πέσει μαχόμενη για την ιδεολογική αυτονομία της.

Με τη συνέντευξή του ο πρώην πρωθυπουργός έδειξε πώς επιχειρεί να προβληθεί ως ο πιό δύσκολος και ικανότερος αντίπαλος του Κυριάκου Μητσοτάκη. Η ισορροπία ανάμεσα στην αριστερά και τη σοσιαλδημοκρατία, όπως είπε, δεν είναι όμως κάτι εύκολο γιατί εμπεριέχει τρεις παραμέτρους:

πρώτη, να καλύψει ο ίδιος την χαώδη απόσταση στην “καταλληλότητα για πρωθυπουργός” που υπάρχει σήμερα (δημοσκοπικά) μεταξύ του πρωθυπουργού και του Νίκου Ανδρουλάκη,

δεύτερη, να περάσει σταδιακά στις μετρήσεις στη δεύτερη θέση ώστε να επιτύχει την προβολή (μελλοντικής) εξουσίας και να πείσει έτσι την μεγάλη μερίδα αναποφάσιστων στον χώρο του κέντρου,

τρίτη, να αποδομήσει αλλά και ταυτόχρονα να εκφράσει έως ένα βαθμό εκείνους που τείνουν στην παραίτηση και, ακόμα χειρότερα, στον αντισυστημισμό.

Το προσωπικό του στοίχημα τώρα είναι να τεκμηριώσει το σχήμα “άλλος Τσίπρας”, κάτι που απαιτεί προγραμματική πρόταση χωρίς τις αβασάνιστες αιτιάσεις του παρελθόντος και πολλά νέα πρόσωπα που δεν θα έλκουν την καταγωγή τους από τα περίκλειστα κομματικά δωμάτια