Τσίπρας: Περίμεναν ότι θα ιδρύσει ‘”ΣΥΡΙΖΑ με άλλο ΑΦΜ” και δημιουργεί “άλλο ΠΑΣΟΚ”
Εκδήλωση της πρωτοβουλίας Unmute Now, στην Αθήνα, Δευτέρα 18 Μαΐου 2026. Στην εκδήλωση που παραβρέθηκε και ο Αλέξης Τσίπρας, ήρθαν στο προσκήνιο τα ζητήματα που απασχολούν τους νέους, στεγαστικό, εργασιακή επισφάλεια, κοινωνική ανασφάλεια, brain drain, παιδεία, περιβάλλον. (ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ/EUROKINISSI)
✨Η νέα πολιτική κίνηση του Αλέξη Τσίπρα δεν είναι απλώς μια επανάληψη του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά στοχεύει να καλύψει ευρύτερο χώρο, συμπεριλαμβανομένου του παραδοσιακού ΠΑΣΟΚ.
✨Η ΕΛΑΣ προσεγγίζει πιο μετριοπαθείς θέσεις, όπως η βελτίωση των ιδιωτικών πανεπιστημίων, απομακρυνόμενη από τις παλιές αριστερές αντιλήψεις του ΣΥΡΙΖΑ.
✨Η σχέση με το ΠΑΣΟΚ παραμένει ανταγωνιστική αλλά όχι εχθρική, ενώ η κυβέρνηση Μητσοτάκη βλέπει στη νέα κίνηση ένα βασικό πολιτικό αντίπαλο που συσπειρώνει το κέντρο.
✨Ο Τσίπρας προωθεί ένα μοντέλο που συνδυάζει την αριστερή κληρονομιά με σοσιαλδημοκρατική μετριοπάθεια, στοχεύοντας σε ευρύτερη πολιτική αποδοχή και νέα εκλογική δυναμική.
Η λανθασμένη αρχική εκτίμηση πολλών, μεταξύ τους και το επιτελείο του Μαξίμου και η Χαριλάου Τρικούπη, ήταν πώς το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα θα είναι ένας “ΣΥΡΙΖΑ με άλλο ΑΦΜ”. Όμως τα πρώϊμα ιδεολογικά κείμενα πριν την τυπική ίδρυση της ΕΛΑΣ και, αμέσως μετά, η εμφάνιση του πολιτικού προσωπικού του κόμματος στα κανάλια, έδειχναν πώς ο πρώην πρωθυπουργός σχεδιάζε κάτι ευρύτερο. Επειδή γνώριζε πώς, ακόμα κι αν ενσωμάτωνε το μεγαλύτερο μέρος από την εκλογική δεξαμενή του 2023 που είχε διασπαρεί σε πολλά μικρά κόμματα δεν θα μπορούσε να φτάσει σε ποσοστό που θα τον έβαζε σε τροχιά διεκδίκησης της διακυβέρνησης.
Για να παραφράσουμε το εμβληματικό τραγούδι του Λέοναρντ Κοέν, η αριστερά του άλλοτε ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ ήταν μόνο το “Μανχάταν”, ο πραγματικός στόχος ήταν και είναι το “Βερολίνο”, δηλαδή (και) τον πολιτικό χώρο που κάλυπτε το ΠΑΣΟΚ στις δόξες του.
Όταν, για παράδειγμα, ως προς τα ιδιωτικά πανεπιστήμια του “νόμου Πιερρακάκη”, τα στελέχη της ΕΛΑΣ μιλούν για βελτίωση και όχι για κατάργησή του, απομακρύνονται από την πάγια αρνητική στάση του παλαιότερου ΣΥΡΙΖΑ (γι’ αυτό και θυμώνουν τους “πρώην συντρόφους”) και προσεγγίζουν περισσότερο τις απόψεις του ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου. Κι’ όταν ανοίγουν την αντιπαράθεση για τα κομματικά δάνεια το κάνουν για να υπενθυμίσουν πώς το νέο κόμμα δεν κουβαλάει τα βάρη και τις εξαρτήσεις του ΠΑΣΟΚ και, φυσικά, της Ν.Δ.
Επιπλέον, όταν ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός δηλώνει (στην Ελένη Στεργίου και το in.gr) πώς το ΠΑΣΟΚ είναι μόνο ανταγωνιστής και όχι αντίπαλος –όπως η Ν.Δ– στέλνει μήνυμα στην ευρύτερη εκλογική βάση του κόμματος ότι αυτός μπορεί καλύτερα να αμφισβητήσει την πολιτική κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Στο νέο κύκλο δημοσκοπήσεων, από τον Σεπτέμβριο, θα διαπιστώσουμε κατά πόσο ο συγκεκριμένος σχεδιασμός θα αρχίσει να αποδίδει με νέες εισροές από τον χώρο του λεγόμενου κέντρου όπου το ΠΑΣΟΚ διατηρεί ερείσματα. Η αλήθεια είναι πώς το τελευταίο κάνει ότι μπορεί για να τον βοηθήσει: ένα τμήμα του έχει ανοίξει “αυτοκτονικά” τη συζήτηση περί επανεξέτασης της συνεδριακής απόφασης περί συγκυβέρνησης με τη Ν.Δ, και ένα άλλο κρατά ορθάνοιχτους διαύλους επικοινωνίας με την ΕΛΑΣ και προσωπικά με τον Τσίπρα.
Για τους δικούς της λόγους τον βοηθά και η κυβέρνηση, εκτιμώντας πώς η ανάδειξη του πρώην πρωθυπουργού ως “προτιμητέου” (βασικού) αντιπάλου συσπειρώνει την εκλογική της βάση και προσελκύει εκείνο το τμήμα του κέντρου που ψήφισε το 2019 τον Μητσοτάκη, ως τον πολιτικό που θα αποκαθήλωνε τον ΣΥΡΙΖΑ εκείνης της περιόδου. Αυτοί οι ψηφοφόροι κρατούν αποστάσεις εδώ και καιρό από την κυβέρνηση και κάποιοι έκλιναν προς το ΠΑΣΟΚ. Το εγχείρημα είναι δύσκολο καθώς βαραίνουν οι υποθέσεις που όζουν (από τις υποκλοπές και εν γένει το Κράτος Δικαίου μέχρι την διαχείριση του δημοσίου χρήματος και τον ΟΠΕΚΕΠΕ), ωστόσο είναι ίσως η μοναδική διέξοδος καθώς τα κόμματα στα δεξιά της Ν.Δ δείχνουν μεγάλες αντοχές, η δε προσθήκη του κόμματος του Αντώνη Σαμαρά θα δημιουργήσει ακόμα δυσκολότερες συνθήκες με αξιοσημείωτες απώλειες στην αναζήτηση της αυτοδυναμίας.
Εφόσον, λοιπόν, αποδειχθεί ακριβές ότι στόχος του Αλέξη Τσίπρα είναι να παρουσιάσει ένα μοντέλο που θα συγκεράσει την αριστερή κληρονομιά του ΣΥΡΙΖΑ με την πιό μετριοπαθή εκδοχή της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας του παλαιότερου ΠΑΣΟΚ, πρέπει να αναμένουμε και άλλα βήματα προς αυτή την κατεύθυνση με την παρουσίαση του προγράμματος διακυβέρνησης στη ΔΕΘ. Παράλληλα, αυτό θα κρατήσει σε απόσταση για κάποιο χρόνο ακόμα όλα εκείνα τα στελέχη και τους βουλευτές που προέρχονται από την Κουμουνδούρου της δικής του εποχής, και θα αξιοποιήσει το συγκεκριμένο πολιτικό προσωπικό (προσεκτικά και σε μικρό αριθμό) μόνο στην τελική εκλογική ευθεία, όταν θα χρειάζονται έμπειροι “στρατιώτες” στη μάχη του σταυρού, ειδικά στην περιφέρεια.
Όταν ο πρώην πρωθυπουργός δηλώνει “τώρα ξέρω τι θέλω και πώς να το κάνω”, εννοεί πιθανότατα και αυτό. Η έμφαση στο “ηθικό πλεονέκτημα” δεν αφήνει εκτός του σχεδιασμού και την εκπομπή της εικόνας μιας στροφής στην “συστημική μετριοπάθεια”. Κι απ΄ ότι φαίνεται τα μη πολιτικά κέντρα του τόπου, ακόμα και τα λεγόμενα “συμφέροντα” (που πάντοτε διεκδικούσαν ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις και εύκολα άλλαζαν τις προτιμήσεις τους σε κόμματα και πρόσωπα), δεν αντιμετωπίζουν πλέον τον Τσίπρα ως τον “εξωτικό”, απρόβλεπτο και αφερέγγυο παίκτη του παρελθόντος( “Μαδούρο” τον αποκαλούσαν), αλλά ως το πρόσωπο που έχει τη δυνατότητα να πρωταγωνιστήσει στην μετάβαση προς τους νέους συσχετισμούς.
Κι επειδή στο εγχώριο πολιτικό σύστημα εξουσίας, ως προς αυτό, μάλλον δεν υπάρχουν “αναμάρτητοι”, ο πρώην πρωθυπουργός μπορεί ακόμα να υποστηρίζει πώς φέρει τις λιγότερες αμαρτίες από οιονδήποτε άλλον.
SiteDesign