“Rally round the flag” και η άλλη όψη του πολέμου…

Στο “Wag the dog” (Ένας πρόεδρος, ένα σκάνδαλο κι ένας πόλεμος) του Μπάρι Λέβινσον (1997) αποτυπώθηκε σατιρικά η εκλογική εργαλειοποίηση μιας κατασκευασμένης πολεμικής κρίσης ως αντιστάθμισμα σε ένα εσωτερικό πολιτικό αδιέξοδο. Στην απρόβλεπτης διάρκειας και εξέλιξης επίθεση των ΗΠΑ κατά του Ιράν αρκετοί βλέπουν εκτός των βασικών στόχων (θεοκρατικό καθεστώς, πετρέλαια, Κίνα κ.ά) και αυτόν της επιρροής του εκλογικού σώματος υπέρ του Ντόναλντ Τραμπ εν όψει των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου. Πιθανώς.

Η αλήθεια είναι πώς τέτοιες κρίσεις προσφέρονται για εσωτερική πολιτική διαχείριση. Από το 1970, άλλωστε, ο Τζον Μίλερ έχει περιγράψει το “rally ’round the flag effect” (πολιτική καμπάνια γύρω από τη σημαία) ως μέσο για την εθνική ενότητα και την συσπείρωση των πολιτών γύρω από την κυβέρνηση. Υπό τον όρο, βεβαίως, ότι η πολεμική κρίση δεν θα διαρκέσει πολύ, γιατί τότε επέρχεται κόπωση, ακόμα και ηττοπάθεια, που δρα στην εντελώς αντίθετη κατεύθυνση.

Και μιας και ζούμε τον μεγαλύτερο (από πλευράς εμπλεκόμενων κρατών) πόλεμο μετά τον Β’ Παγκόσμιο, κάποιοι θυμίζουν την “Ιρανική κρίση των ομήρων” του 1979- 1980, όταν ο Τζίμι Κάρτερ υπέστη εκλογική συντριβή από τον Ρόναλντ Ρέϊγκαν λόγω της αποτυχημένης επιχείρησης διάσωσης (Operation Eagle Claw) στην αμερικανική πρεσβεία στην Τεχεράνη (δείτε σχετικά την εξαιρετική ταινία του Μπεν Άφλεκ “Επιχείρηση Αργώ”).

Το φαινόμενο της πολιτικής επιρροής της πολεμικής κρίσης στη Μέση Ανατολή είναι πολύ πιθανό να συμβεί και καθ’ ημάς. Ίσως το διαπιστώσουμε στις επόμενες δημοσκοπήσεις με μία λογική συσπείρωση της εκλογικής βάσης της Ν.Δ, ακόμα και με διείσδυση του μυνήματος της συσπείρωσης γύρω από την κυβέρνηση στα εκλογικά ακροατήρια στα δεξιά και στο κέντρο. Η αναφορά του πρωθυπουργού σε “πατριώτες της φακής” καθόλου τυχαία δεν ήταν και η στόχευση εντελώς προφανής (Σαμαράς, Βελόπουλος κ.ά).

Από την άλλη αυτά τα δημοσκοπικά οφέλη μάλλον θα αποδειχτούν ευκαιριακά εάν ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή τραβήξει σε μάκρος, ειδικά δε εάν κάτι τέτοιο προκαλέσει ντόμινο μεγάλων αυξήσεων στην ενέργεια και την αλυσίδα τροφοδοσίας. Οι δημοσκόποι επιμένουν, άλλωστε, ότι ο ψηφοφόρος συνήθως ψηφίζει …με την τσέπη και δεν αρκεί το ρίγος υπερηφάνειας στη θέα του “Κίμωνα” ανοιχτά της Λεμεσσού.

Ο κίνδυνος θα γίνει ακόμα μεγαλύτερος και πιθανότατα θα δράσει στην εντελώς αντίθετη κατεύθυνση από αυτήν που προσδοκά η κυβέρνηση εφόσον επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες του Δημ. Κουτσούμπα για πυραύλους που στοχεύουν τη Σούδα. Διότι ο ψηφοφόρος δεν θα κατηγορήσει τους μουλάδες που τους εκτοξεύουν αλλά εκείνους που θα θεωρήσει ότι έβαλαν την Ελλάδα στην γραμμή πυρός.

Η ελληνική αεροναυτική παρουσία στην Κύπρο είναι αναμφίβολα μια συμβολικά και γεωπολιτικά σημαντική κίνηση. Αναγκαία και αυτονόητη. Η ελληνική εξωτερική πολιτική, όμως, οφείλει να ισορροπήσει στο τεντωμένο σχοινί της λελογισμένης και ελεγχόμενης ένταξης της χώρας στο δυτικό- νατοϊκό τόξο. Η υπερηφάνεια πληγώνεται εάν εκπέσει σε ένταξη άνευ όρων και ανταλλαγμάτων.

Ακόμα κι αν το δει κανείς με πολιτικό κυνισμό, οι ανάγκες του Τραμπ στις ενδιάμεσες αμερικανικές εκλογές δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τον δικό μας εκλογικό χρόνο…