Δύναμη του Μητσοτάκη η αδυναμία των άλλων- και κυρίως του δεύτερου

Η πρωτοτυπία ως προς την ανάλυση των τελευταίων δημοσκοπήσεων αφορά το ότι αυτή εστιάζει στον κυοφορούμενο ανταγωνισμό όχι για την πρώτη αλλά για την δεύτερη θέση, μεταξύ του ΠΑΣΟΚ και του “κόμματος Τσίπρα” που ετοιμάζεται να διαβεί τον Ρουβίκωνα. Η αντίστροφη ανάγνωση, όμως, δεν πρέπει να υποτιμάται.

Μετά από επτά χρόνια διακυβέρνησης, με την ακρίβεια να ροκανίζει τα εισοδήματα και μια σειρά υποθέσεων (ΟΠΕΚΕΠΕ, υποκλοπές κ.ά) να κλονίζει το ασταθές θεσμικό οικοδόμημα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης διατηρεί την πολιτική κυριαρχία, με ποσοστό πολλαπλάσιο από αυτά των άλλων πολιτικών αρχηγών στην “καταλληλότητα για πρωθυπουργός” και με τη Ν.Δ να καταγράφει παράσταση νίκης πάνω από 50%.

Η δημοσκοπική εικόνα επιμένει – αν επιβεβαιωθεί ή όχι είναι, προς το παρόν, άλλο ζήτημα– πώς εάν οι εκλογές διαξάγονταν την επόμενη Κυριακή η πρώτη θέση δεν κινδυνεύει για το κυβερνών κόμμα.

Σε πείσμα του ποιοτικού ευρήματος ότι το 70% θέλει πολιτική αλλαγή τίποτε δεν δείχνει πώς κάτι τέτοιο είναι εφικτό να συμβεί, τουλάχιστον ως προς την κατάταξη της σειράς των κομμάτων. Οι “φωτογραφίες της στιγμής” των μετρήσεων δεν αμφισβητούν στο παραμικρό αυτή τη σειρά, το μόνο που παραμένει ζητούμενο είναι εάν αυτή η γαλάζια πρωτιά είναι εφικτό να οδηγήσει σε αυτοδύναμη πλειοψηφία σε μία, δύο ή και τρεις αναμετρήσεις.

Προκύπτει, λοιπόν, το ερώτημα: τι είναι αυτό που κρατά τη Ν.Δ, ακόμα και ως πολιτικός πολυτραυματίας, σε πολύ μεγάλη απόσταση από το (έως σήμερα) δεύτερο ΠΑΣΟΚ; Η απάντηση είναι μάλλον αυτονόητη, όσο κι αν ορισμένοι δεν θέλουν να την αρθρώσουν.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κυριαρχεί διότι κάθε δυσαρεστημένος με την κυβέρνηση πολίτης, είτε είχε ψηφίσει τη Ν.Δ είτε άλλο κόμμα στο παρελθόν, όταν γυρίζει το βλέμμα του για να αναζητήσει εναλλακτική δεν βρίσκει κανέναν που σε ανεκτό επίπεδο να μπορεί να ανταγωνιστεί ακόμα και τις χαμηλές προσδοκίες που διατηρεί η κυβέρνησή του. Η πολιτική κυριαρχία του πρωθυπουργού οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην αδυναμία, ίσως και ανικανότητα, των ανταγωνιστών του.

Κι αυτή η αδυναμία είναι που συσπειρώνει τμήμα του εκλογικού σώματος υπέρ των νέων υπό ίδρυση κομμάτων και κυρίως αυτού του Αλέξη Τσίπρα. Αφού δεν μπορεί κανένα από τα υφιστάμενα πολιτικά υποκείμενα να αμφισβητήσει τη Ν.Δ, ο ψηφοφόρος αναζητά ίχνη ελπίδας στα καινούρια. Και ο πρώην πρωθυπουργός αποκτά εκ των πραγμάτων προβάδισμα, καθώς και έχει κυβερνήσει και διαθέτει ακόμα πολιτικό κεφάλαιο και στοιχεία ηγετικής και επικοινωνιακής χαρισματικότητας.

Στο ΠΑΣΟΚ και τα άλλα κόμματα της κεντροαριστεράς το ζητούμενο δεν θα έπρεπε να είναι τόσο πώς θα ρίξουν τον Μητσοτάκη όσο το γιατί δεν μπορούν να τον ρίξουν. Παρά τις υποκλοπές, παρά το γεγονός ότι πάνω από μία δωδεκάδα βουλευτές του βρίσκονται στις δικογραφίες της ευρωπαϊκής εισαγγελίας, και ακόμα περισσότερο παρά την εκτόξευση του κόστους ζωής.

Ειδικά για το ΠΑΣΟΚ προστίθεται ένα επιπλέον ζήτημα “προς επίλυση”: τι σημαίνει να είσαι αξιωματική αντιπολίτευση, άρα εν δυνάμει (επόμενη) κυβέρνηση, να διατείνεσαι πώς μπορείς να νικήσεις τη Ν.Δ έστω και με μία ψήφο, και ο αρχηγός σου που είναι (και) υποψήφιος πρωθυπουργός να συγκεντρώνει στην “καταλληλότητα” υποδιπλάσιο από αυτό του κόμματος στην “Πρόθεση ψήφου”, πίσω από επικεφαλής αντισυστημικών κομμάτων, και σε απόσταση είκοσι και πλέον μονάδων από τον πρωθυπουργό.

Δεν έχω ακούσει κάποια λογική εξήγηση…