Οι τομεάρχες του Τσίπρα…

Για όποιον δεν φοράει οπαδικά γυαλιά, οι “σκιώδεις” του Τσίπρα αποτελούν ένα ενδιαφέρον πολιτικό εγχείρημα. Στην Λ. Αμαλίας αρέσκονται να το ονομάζουν “υβριδικό”. Εκείνο, όμως, που κυρίως τραβάει την προσοχή είναι πώς ο πρώην πρωθυπουργός κατόρθωσε να φέρει στο “πεδίο” (της πολιτικής) μερικές δεκάδες πρόσωπα από ολόκληρο το φάσμα της δρώσας καθημερινότητας. Από ακαδημαϊκούς, επιτυχημένους δημάρχους και ριζοσπάστες της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς μέχρι τεχνοκράτες, “πασοκογενείς” και ανθρώπους των επιχειρήσεων και της καινοτομίας. Στην εποχή του “απολιτίκ” και του ιμιτασιόν αντισυστημισμού αυτό είναι αξιοσημείωτο. Εάν το “μείγμα” είναι αποτελεσματικό, θα κριθεί.

Υπό μία έννοια το δοκίμασε και μάλιστα επιτυχώς ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Όταν ανέλαβε την ηγεσία της Ν.Δ, το 2016, και όταν πρωτομπήκε στο Μαξίμου, το 2019, προτίμησε να έχει δίπλα του τον Σκέρτσο, τον Βλαστάρη, τον Πατέλη, τον Θεοδωρικάκο, τον Γεραπετρίτη, τον Κοντογιώργη, τον Λιβάνιο και πολλούς ακόμα που αντιμετωπίστηκαν με πολλές επιφυλάξεις από τα παραδοσιακά γαλάζια στελέχη. Τους πέρασε- αναγκαστικά.

Πενήντα ονόματα, τρεις- τέσσερις μόνο έχουν σημείο αναφορά στον ΣΥΡΙΖΑ της διακυβέρνησης, κι αυτό είναι δηλωτικό των προθέσεων του Τσίπρα και ίσως απογητεύσει αρκετούς στην Κουμουνδούρου που αναμένουν διακαώς την έκδοση διαβατηρίου για την μετακίνηση. Είναι πιθανό κάποιοι απ΄ αυτούς να “καούν” στο δρόμο, άλλοι δεν θα αντέξουν την φθορά στις συμπληγάδες της πόλωσης. Φαίνεται, όμως, πώς υπάρχουν κι άλλοι.

Το στοίχημα, τώρα, είναι η ομογενοποίηση αυτών των στελεχών και η ενιαία έκφραση του νέου κόμματος. Δεν θα είναι εύκολο και φάνηκε ήδη καθώς δεν αποφεύχθηκαν αμφισημίες και γκάφες. Και, αναμφίβολα, στην πορεία το νέο πολιτικό προσωπικό πρέπει να συνδυαστεί με την εμπειρία εκείνων που τελούν σε αναμονή.

Ο χρόνος μετακίνησης των τελευταίων είναι σημαντικός: δεν πρέπει να γίνει πολύ νωρίς ώστε να αλλοιωθεί η πρώτη εικόνα, δεν μπορεί να γίνει πολύ αργά για να συντεθούν τα ψηφοδέλτια της εκλογικής μάχης.