Η δύσκολη αποστολή του Σωκράτη Φάμελλου…
✨Ο Σωκράτης Φάμελλος ανέλαβε την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ σε δύσκολη στιγμή, προσφέροντας σταθερότητα και μετριοπάθεια μετά την κρίση με τον Στ. Κασσελάκη.
✨Κατάφερε να «συμμάζεψε» το κόμμα, τακτοποίησε τα οικονομικά και διατήρησε πολιτική ζωντάνια μέσω συνεργασιών με ΠΑΣΟΚ και Νέα Αριστερά.
✨Τώρα καλείται να ολοκληρώσει τη μετάβαση του ΣΥΡΙΖΑ στον Αλέξη Τσίπρα, αν και αντιμετωπίζει εσωκομματικές αντιπαραθέσεις και σημαντικές προκλήσεις.
✨Η δημοσκοπική κατάρρευση του κόμματος υπογραμμίζει τη δυσκολία της ηγεσίας του, ενώ το πολιτικό του μέλλον παραμένει αβέβαιο και κρίσιμο.
Όταν στον ΣΥΡΙΖΑ έφτασε ο κόμπος στο χτένι και έπρεπε να αντιμετωπιστεί η (ανεπίστρεπτη, όπως αποδείχθηκε) ζημιά που είχε προκαλέσει ο “οδοστρωτήρας” Κασσελάκη, η λύση με τον Σωκράτη Φάμελλο στην ηγεσία ήταν και αναγκαστική και η καλύτερη δυνατή. Το πρώτο επειδή δεν υπήρχε, εκείνη τη στιγμή, προβεβλημένο στέλεχος που να ήθελε και να μπορούσε να αναμετρηθεί με τον πρόεδρο του κόμματος που είχε εκλεγεί απευθείας από τη βάση. Το δεύτερο διότι η μετριοπάθεια Φάμελλου και το γεγονός ότι δεν είχε αντιπαρατεθεί σε υψηλούς τόνους με τον Στ. Κασσελάκη θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν ηπιότερη μετάβαση.
Στην Κουμουνδούρου συμφωνούν ότι ο Φάμελλος “συμμάζεψε” ένα κόμμα σε αποδρομή, τακτοποίησε κάπως τα οικονομικά του και το εκπροσώπησε ικανοποιητικά στη Βουλή. Παράλληλα, με την πρόταση περί συμπόρευσης των προοδευτικών δυνάμεων βρήκε “αφήγημα” που κράτησε τον ΣΥΡΙΖΑ πολιτικά ζωντανό και άνοιξε διαύλους επικοινωνίας και συνεννόησης με το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Αριστερά (επί ηγεσίας του Αλ. Χαρίτση).
Τώρα, ο Σωκράτης Φάμελλος καλείται να διεκπεραιώσει ένα εξαιρετικά δύσκολο εγχείρημα.
Να ολοκληρώσει την μετάβαση του ΣΥΡΙΖΑ από τον …εαυτό του στον Αλέξη Τσίπρα. Και ως προς αυτό έχει μαζί του την πλειονότητα βουλευτών και στελεχών που αδημονούν να ενταχθούν στον πυρήνα, ή έστω την περιφέρεια, της ΕΛ.Α.Σ και απέναντί του μία μικρή ομάδα “πρωτοκλασσάτων” που, όμως, διατηρούν σημαντική επιρροή στα κομματικά όργανα.
Εάν ο ίδιος ο Φάμελλος θεωρείται (και κατηγορείται) από αρκετούς ότι επέδειξε ανοχή έναντι του “ορυμαγδού” Κασσελάκη, αυτοί που τώρα του ασκούν (“πολεμική”) κριτική είναι οι ίδιοι που “εφηύραν” και στήριξαν τον τότε πρόεδρο του κόμματος, ο οποίος, τώρα, μόνος του πιά, βυθίζεται στον πάτο των δημοσκοπήσεων.
Ωστόσο, γνωρίζει πώς το επόμενο διάστημα θα παιχθεί πιθανώς το τελευταίο επεισόδιο του ιστορικού κύκλου του ΣΥΡΙΖΑ, παράλληλα, όμως, θα κριθεί και το δικό του πολιτικό βεληνεκές, ακόμα και το πολιτικό του μέλλον. Από πρόεδρος του τρίτου τη τάξει κοινοβουλευτικού κόμματος (που έχασε τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης λόγω των διασπάσεων και όχι με δική του ευθύνη), ίσως βρεθεί ένας απλός υποψήφιος βουλευτής της ΕΛ.Α.Σ στις επόμενες εκλογές, ή μπορεί και να αποσυρθεί ησύχως, αναμένοντας κάποιον μελλοντικό ρόλο.
Στην πλάστιγγα μπαίνει, από τη μία, η αξιοπρέπειά του και η επιβίωση του χώρου που εκπροσωπούσε ο ενιαίος ΣΥΡΙΖΑ, και από την άλλη η σκληρή πιθανότητα να περάσει στην πολιτική αφάνεια.
Η δημοσκοπική κατάρρευση του κόμματος του οποίου ηγείται (1,5% στην μέτρηση της Opinion Poll για το Action24), μετά την ίδρυση της ΕΛ.Α.Σ του Αλέξη Τσίπρα δεν οφείλεται σε δικά του λάθη. Τόσα μπορούσε, τόσα έπραξε. Ίσως και κάτι περισσότερο.
Στην περίπτωσή του ισχύει η γνωστή ρήση “τα στερνά τιμούν τα πρώτα”. Εν προκειμένω, τα πολιτικά “στερνά” στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμα κι αυτή η τελευταία πράξη, όμως, είναι επίπονη και επώδυνη. Γιατί ένα κομμάτι αυτού του ΣΥΡΙΖΑ είναι “κύμβαλο αλαλάζον” και ο θόρυβος που παράγει είναι εκκωφαντικός.
Πέραν του ότι πρέπει να αποφασιστεί εάν τα κλειδιά της Κουμουνδούρου θα μπουν προς το παρόν σε ένα συρτάρι, ή εάν θα περάσουν στα χέρια άλλων που θα επιχειρήσουν άλλη μία αποστολή στο πουθενά…