Ανεξάρτητες Αρχές: Η πόλωση φέρνει θεσμική παραλυσία…

Είναι κακό να συνεννοούνται κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση για τον ορισμό προσώπων ευρύτερης αποδοχής στις Ανεξάρτητες Αρχές; Το αντίθετο, αποτελεί συνταγματική επιταγή και δείγμα εύρυθμης λειτουργίας του πολιτικού συστήματος και των θεσμών. Αντ’ αυτού καταλήξαμε σε ένα κοινοβουλευτικό φιάσκο και σε αλληλοκατηγορίες, μεταξύ Ν.Δ και ΠΑΣΟΚ, περί παρασκηνίου και ψευδών για συμφωνίες που αθετήθηκαν.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κατηγόρησε το ΠΑΣΟΚ ότι, ενώ επί μήνες διεξάγονταν συζήτηση μεταξύ του ίδιου του Νίκου Ανδρουλάκη και κορυφαίου κυβερνητικού στελέχους κοντά στον πρωθυπουργό και είχε επέλθει συμφωνία ως προς τα πρόσωπα που θα τοποθετούνταν επικεφαλής του Συνηγόρου του Πολίτη και της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, αίφνης η αξιωματική αντιπολίτευση υπαναχώρησε στη Βουλή για να “κλείσει το μάτι”, όπως είπε, στην ελάσσονα αντιπολίτευση. Και ο εκπρόσωπος Τύπου της Χαριλάου Τρικούπη τον διέψευσε κατηγορηματικά, λέγοντας πώς το ΠΑΣΟΚ “δεν κάνει παζάρια”.

Ποιός λέει αλήθεια και ποιός ψέματα το γνωρίζουν μόνο κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση. Όμως, η απάντηση της δεύτερης πάσχει ως προς την ουσία: τι σημαίνει “παζάρια” σε μία διαδικασία που για να τελεσφορήσει απαιτεί τα 3/5 της διάσκεψης των προέδρων στη Βουλή; Διότι η συνεννόηση που εμπεριέχεται ως υποχρεωτική στη συνταγματική πρόβλεψη δεν πρέπει να θεωρείται κάτι τέτοιο, ούτε φυσικά να ενοχοποιείται πολιτικά.

Εάν η κυβέρνηση άλλα συμφώνησε και άλλα προώθησε, τότε το ΠΑΣΟΚ οφείλει να το δηλώσει καθαρά και να το εξηγήσει. Εκτός εάν δεν συνέβη ποτέ αυτή η επικοινωνία και προσπάθεια συνεννόησης μεταξύ του προέδρου του κόμματος και του Μεγάρου Μαξίμου. Σε αυτή την περίπτωση θα μπορούσε να σταθεί η κατηγορία περί ψευδών. Κάτι τέτοιο, ωστόσο, δεν συνάγεται από την διάψευση της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Είναι πασιφανές ότι η πόλωση και δη σε προεκλογικό χρόνο “χτυπάει κόκκινο“. Γίνεται εύκολα αντιληπτό πώς το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να αποφύγει κάθε ίχνος υποψίας πώς συνεννοείται σε οτιδήποτε με τη Ν.Δ, παρότι κατέστησε σαφές και μάλιστα με συνεδριακή απόφαση ότι δεν υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα μετεκλογικής κυβερνητικής σύμπραξης. Άρα, δεν θα έπρεπε να έχει κάτι να φοβάται. Μάλλον όμως συμβαίνει το αντίθετο, ιδιαίτερα τώρα που νοιώθει την πίεση από τα δύο υπό ίδρυση νέα κόμματα (Τσίπρα, Καρυστιανού) και ιδιαίτερα αυτό του πρώην πρωθυπουργού.

Από την άλλη, τέτοιες συνεννοήσεις για τις Ανεξάρτητες Αρχές έγιναν και στο παρελθόν και δη σε πολύ πιό ταραγμένες πολιτικά περιόδους. Με πιό ενδεικτική ίσως τη συμφωνία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με τη Ν.Δ (2016) για την τοποθέτηση του Θανάση Κουτρομάνου στο ΕΣΡ, κατόπιν συναινετικής πρότασης του τότε προέδρου της Βουλής Νίκου Βούτση, σε συνεννόηση με τη Ν.Δ. Κακώς; Το αντίθετο, άριστα. Ακόμα κι αν τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν ομαλά στη συνέχεια, η “συναίνεση” που επιτεύχθηκε υιοθετούσε τις αρχές του Συντάγματος και του θεσμικού συμφέροντος.

Δεν θα μεμφόταν, λοιπόν, κανείς σώφρων το ΠΑΣΟΚ εάν και στις συγκεκριμένες περιπτώσεις των Αρχών που παραμένουν ακέφαλες για πάνω από ένα χρόνο κατέληγε σε συμφωνία με την κυβερνητική πλειοψηφία.

Αντιθέτως, η σύγκρουση υποδηλώνει πολιτική ακινησία και θεσμική παραλυσία σε (προ) εκλογικό χρόνο. Πώς, αλήθεια, θα μπορούσαν να προκύψουν συγκλίσεις για μείζονες αλλαγές στο πλαίσιο της Συνταγματικής Αναθεώρησης ως προετοιμασία του πλαισίου για την επόμενη Αναθεωρητική Βουλή, αν κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση δεν δύνανται να συμφωνήσουν για τον Συνήγορο του Πολίτη; Ρητορικό το ερώτημα, την απάντηση την γνωρίζουμε όλοι…