Η πραγματική μάχη στις εκλογές αφορά τον ορθολογισμό…

Μέχρι και την (τελική) τελική ευθεία για τις εκλογές, η Ν.Δ θα επικαλείται το “δικαίωμα της αυτοδυναμίας”, το ΠΑΣΟΚ θα ισχυρίζεται ότι μπορεί να την νικήσει “έστω και με μία ψήφο διαφορά”, η δε κατακερματισμένη κεντροαριστερά θα ομφαλοσκοπεί για την ανάγκη ανασύνθεσης του χώρου, και τα δύο νέα κόμματα (Τσίπρα, Καρυστιανού) θα αναδιατάξουν εκ των πραγμάτων το πολιτικό τοπίο, πλαγιοκοπώντας το, ο μεν πρώτος από τα …κεντροαριστερά, η δε δεύτερη από τα… υπερδεξιά.

Κυβερνητικά στελέχη έχουν αρχίσει και διατυπώνουν, μαζί με την ανάγκη για πολιτική σταθερότητα, και το επιχείρημα για ένα “μέτωπο λογικής”. Τι είναι λογικό δεν έχει απαντηθεί ακόμα, όπως και το ποιά πολιτικά υποκείμενα και ποιά πρόσωπα εντάσσονται –κατά την κυβέρνηση– στους “λογικούς” του πολιτικού συστήματος.

Το επιχείρημα δεν είναι λάθος, αν και προκρίνεται από τους κυβερνώντος η βολική ερμηνεία του που, επί της ουσίας, επιδιώκει να αναδείξει τη Ν.Δ ως την μοναδική πολιτική δύναμη λογικής. Μέτωπο του ενός, όμως, δεν νοείται. Η δε δημοσκοπική προβολή στο μετεκλογικό τοπίο …βγάζει “τέρατα”.

Στην επόμενη Βουλή είναι πολύ πιθανό το 1/3 των βουλευτών να προέρχονται από προσωποπαγή κόμματα διαμαρτυρίας, αντισυστημισμού και ακροδεξιάς. Ίσως, στο πιό ακραίο αλλά όχι απίθανο σενάριο το άθροισμα μίας τέτοιας εκπροσώπησης να πλησιάσει και το 1/2!

Εφόσον, δηλαδή, το εκλογικό σώμα αποκηρύξει κατά την πλειονότητά του το δίλημμα της σταθερότητας, η Ν.Δ δεν κατορθώσει να πείσει ότι της αξίζει μία “καθαρή” τρίτη θητεία και η κεντροαριστερά οδηγηθεί στις κάλπες πολυδιασπασμένη και αμφίσημη (κυρίως το ΠΑΣΟΚ), οι δημοσκόποι δεν αποκλείουν να είναι πολύ ψηλά -ακόμα και δεύτερο- το κόμμα Καρυστιανιού, η Ελληνική Λύση, μεθοδικά και σταθερά να εδραιωθεί σε διψήφιο ποσοστό, η Πλεύση Ελευθερίας να επιβιώσει παρά τις μετακινήσεις ψηφοφόρων που θα υποστεί προς τα δύο νέα κόμματα και η Αφροδίτη Λατινοπούλου να βρει αρκετά έδρανα στο κοινοβούλιο. Δεν είναι πιά σενάριο, είναι μία διαβρωτική πραγματικότητα.

Θα πρόκειται για την απόλυτη αταξία, με ένα ισχυρό αντισυστημικό μπλοκ, τα πρόσωπα του οποίου, μάλιστα, θα ανταγωνίζονται για τις πιό ακραίες εκφορές πολιτικού λόγου.

Και, επιπλέον, αυτή η “βαβέλ” θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να συνεννοηθεί για την προώθηση απλών καθημερινών πολιτικών, πολλώ δε μάλλον για την αναθεώρηση του Συντάγματος, ή τα εθνικά θέματα. Όποια κυβέρνηση κι αν προκύψει θα είναι σχεδόν πρακτικώς αδύνατο να κινήσει μεγάλα ζητήματα που αφορούν, για παράδειγμα, την εξωτερική πολιτική, νοιώθοντας το χνώτο των υπερδεξιών κραυγών περί μειοδοσίας στον αυχένα της.

Από την άλλη, αυτό που προσπάθησε να περιγράψει ο πρωθυπουργός, όταν προσωποποίησε το χάος στην τελευταία συνέντευξή του, περιέχει ένα σφάλμα που μπορεί να στοιχίσει ακόμα περισσότερο μέσα στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα του “όλοι το ίδιο είναι” που ενισχύθηκε και από την περίπτωση του ερευνώμενου σκανδάλου για την διασπάθιση δημόσιου χρήματος μέσω ΓΣΕΕ- υπουργείου Εργασίας. Κι ενώ έχει ήδη αποθηκευτεί μεγάλη οργή στους πολίτες για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Και είναι λάθος διότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης έβαλε στο ίδιο κάδρο του χάους, όπως είπε, τον Ανδρουλάκη, τον Βελόπουλο και την Κωνσταντοπούλου. Εφόσον η τακτική συνεχιστεί εικάζει κανείς πώς το επόμενο βήμα είναι να εντάξει και τον Τσίπρα και την Καρυστιανού.

Εάν, όμως, όλοι οι άλλοι είναι… χάος και μένει μόνο η Ν.Δ να εκπροσωπεί την λογική, τα πράγματα δυσκολεύουν και θα δυσκολέψουν πολύ περισσότερο στην επόμενη Βουλή, είτε επιτύχει το κυβερνών κόμμα μία οριακή αυτοδυναμία είτε όχι. Διότι, στην μεν δεύτερη περίπτωση (μη αυτοδυναμία) το πρόβλημα γίνεται εκρηκτικό, δεν δε πρώτη ανοίγει ο ασκός του Αιόλου.

Η επόμενη εκλογική μάχη δεν θα είναι (μόνο) μία μάχη για την ανάδειξη κυβέρνησης. Θα είναι η πιό σκληρή αντιπαράθεση των πολλών τελευταίων ετών ανάμεσα στον ορθολογισμό και τον ανορθολογισμό. Και καθένας απ΄ όσους επικαλούνται είτε τη λογική και τη σταθερότητα, είτε την πολιτική αλλαγή, πρέπει να αποφασίσει εάν θέλει αυτή η μάχη να καταλήξει σε Βατερλώ ή σε Αούστερλιτς. Πρώτη η κυβέρνηση.

Γι’ αυτό, λοιπόν, ο πρωθυπουργός πρέπει να διευκρινίσει ότι δεν είναι όλοι οι άλλοι χάος, η ταύτιση, φερ΄ ειπείν, του Ανδρουλάκη και του Τσίπρα με την Καρυστιανού δημιουργεί δομικό πρόβλημα, εκλογικεύει τον ανορθολογισμό και, τελικά, γυρίζει γίνεται αυτεπίστροφο. Ιδιαίτερα στην πιθανότητα που θα κληθεί να συνομιλήσει με κάποιους για τον σχηματισμό κυβέρνησης –στο πλαίσιο των τριών εντολών που θα αναθέσει ο ΠτΔ-, αλλά ακόμα και εάν κατορθώσει να εξασφαλίσει μία σχετικά εύθραυστη κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Επειδή κάποιοι επικαλούνται τη λογική, πόσο λογικό, για παράδειγμα, είναι να εικονοποιείται το χάος στον Τσίπρα ή τον Ανδρουλάκη; Είναι ίδιοι με την Καρυστιανού, τον Βελόπουλο, την Κωνσταντοπούλου. Κι αν, επιπλέον, εκπροσωπεί το χάος το κόμμα Καρυστιανού πώς εξηγείται ότι οι απόψεις της περί “εισβολέων” (μεταναστευτικό), αμβλώσεων και άλλων βρίσκονται και στην πολιτική διάλεκτο της δεξιάς πτέρυγας της Ν.Δ;

Η όχθη του ορθολογισμού στο πολιτικό μας σύστημα έχει βαθιές ιδεολογικές και πολιτικές διαχωριστικές γραμμές. Κόμματα και πολιτικά πρόσωπα έχουν διαφορετικές αντιλήψεις και συγκρούονται με σφοδρότητα γι αυτές. Έχουν, όμως, αντίληψη του εσωτερικού και διεθνούς περιβάλλοντος και αίσθηση κινδύνου.

Ναι, ευθύνονται για λάθη που διαπράχθηκαν και, ακόμα εντονότερα, διαπράττονται (η κυβέρνηση, ως κυβέρνηση, έχει μεγάλο μερίδιο). Ναι, ευθύνονται διότι άφησαν να διογκωθεί αυτό το κύμα οργής στην κοινωνία που βρίσκει διέξοδο σε ακραίες φωνές. Ναι, προκάλεσαν απαξίωση του πολιτικού και θεσμικού οικοδομήματος. Όμως, είναι κι αυτά που, εφόσον πρυτανεύσει η αυτοκριτική και η λογική μπορούν να δώσουν λύσεις…

Υ.Γ Ο Κώστας Τασούλας προσφέρει καλή υπηρεσία με τις συναντήσεις του με πρώην πρωθυπουργούς και σημαίνοντα πολιτικά πρόσωπα. Ο Καραμανλής, ο Παπανδρέου, ο Χριστοδουλάκης (που ήδη πέρασαν από το προεδρικό μέγαρο) και οι Σαμαράς, Τσίπρας (που αναμένεται να περάσουν) δείχνουν τι έχει λογική και τι εκπροσωπεί τον ανορθολογισμό στις μέρες μας. Ας το κρατήσουμε.