Το “ντου” των Τούρκων φοβάται ο Φλωρίδης, ή το “ντου” του Σαμαρά;

“Αν η χώρα μείνει ακυβέρνητη, μην έχουμε καμία αμφιβολία ότι θα γίνει ντου από απέναντι…”, δήλωσε ο (και) υπουργός Δικαιοσύνης Γ. Φλωρίδης σε μία έκρηξη λαϊκισμού που -κατ’ αναλογία- θύμισε τον εκβιασμό των υποστηρικτών του Brexit που έλεγαν πώς εφόσον η Βρετανία παραμείνει στην Ε.Ε “80 εκατομμύρια Τούρκοι θα “εισβάλλουν” στο Ηνωμένο Βασίλειο”. Μόνο που εν προκειμένω δεν έχουμε έναν γραφικό πολιτικαντισμό τύπου Μπόρις Τζόνσον, αλλά την εργαλειοποίηση των ελληνοτουρκικών εν όψει των εκλογών.

Μπορούμε να ελπίζουμε ότι τέτοιες θέσεις δεν θα υιοθετηθούν ως επίσημο προεκλογικό δίλλημα, όμως καλό είναι να επισημαίνεται. Η άποψη Φλωρίδη βρίθει υπερβολών:πρώτον, καμία χώρα δεν μένει ακυβέρνητη εάν το πρώτο κόμμα δεν συγκεντρώνει αυτοδύναμη πλειοψηφία- οι συνταγματικές προβλέψεις είναι σαφείς, οι υπηρεσιακές κυβερνήσεις και η ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων δεν κατεβάζουν τα μολύβια, δεύτερον, μάλλον ο συγκεκριμένος υπουργός δεν είναι αρμόδιος και γνώστης τυχόν σχεδιασμών της Άγκυρας για νέα Ίμια ή κάτι παρόμοιο- εφόσον το Πεντάγωνο και το ΚΥΣΕΑ γνωρίζουν κάτι, ας μας το πουν, τρίτον, τι θα κάνουν άραγε οι Τούρκοι εάν έχουμε κυβέρνηση συνεργασίας; Αλλάζει, άραγε, ο σχεδιασμός τους ανάλογα με το εάν η Ν.Δ συγκυβερνήσει με το ΠΑΣΟΚ ή με το κόμμα Σαμαρά; Πολιτικά ανέκδοτα.

Είναι, ωστόσο, ενδεικτικά της τάσης να αποτελέσουν τα ελληνοτουρκικά στοιχείο της προεκλογικής αντιπαράθεσης και του εκλογικού διλλήματος.

Με την Τουρκία που αυξάνει τελευταία την ένταση στο Αιγαίο ποτέ δεν είναι κανείς βέβαιος. Όμως, γι’ αυτό ακριβώς η κυβέρνηση έχει εξοπλίσει με πρωτοφανή τρόπο τις ένοπλες δυνάμεις και περηφανεύεται σχετικά, γι’ αυτό συνάψαμε συμφωνίες με ρήτρες αμοιβαίας συνδρομής με συμμάχους, γι’ αυτό υπογράψαμε με το Ισραήλ την δημιουργία της “ασπίδας του Αχιλλέα” και άλλα πολλά. Όλα αυτά δεν “δουλεύουν” μόνο όταν στο Μέγαρο Μαξίμου ή στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας είναι το σημερινό επιτελείο. Αλίμονο.

Το ερώτημα, φυσικά, είναι εάν αυτό που πραγματικά υποκρύπτει η άποψη Φλωρίδη είναι η “εθνική περιπέτεια” σε ένα πιθανό “ντου” του Ερντογάν, ή σε ένα “ντου” του Αντώνη Σαμαρά στην δεξιά πτέρυγα της εκλογικής βάσης της Ν.Δ. Αν, δηλαδή, αυτός ο λαϊκισμός που υπονοεί ό,τι μόνο η σημερινή κυβέρνηση μπορεί να υπερασπιστεί αποτελεσματικά την πατρίδα, αποσκοπεί στην αντιμετώπιση ενός “θερμού επεισοδίου” με την Άγκυρα, ή στην δημιουργία αναχωμάτων για το υπό ίδρυση κόμμα του πρώην πρωθυπουργού, τον Βελόπουλο, την Λατινοπούλου και άλλους.

Τα τελευταία χρόνια, πάντως, κάθε φορά που η Τουρκία ανεβάζει την ένταση, κυβέρνηση και δημοσιολογούντες το αποδίδουν σε λόγους εσωτερικής πολιτικής κατανάλωσης στη γείτονα. Ο Φλωρίδης κάνει ακριβώς το ίδιο. Και το κάνει άκομψα και επικίνδυνα.

Εκτός εάν ο αρχηγός των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών Ιμπραχίμ Καλίν, στο πέρασμα του από το Μέγαρο Μαξίμου (το οποίο πληροφορηθήκαμε από τουρκικά μέσα ενημέρωσης…) διατύπωσε κάποιο τελεσίγραφο που ενισχύει την άποψη του υπουργού Δικαιοσύνης. Σε μία τέτοια περίπτωση, ο πρωθυπουργός πρέπει να ενημερώσει τους πολιτικούς αρχηγούς. Το πιθανότερο, όμως, είναι πώς ο Φλωρίδης κάνει τον “λαγό”, ή προσποιείται τον στρατηλάτη.