Πόσα νέα ζευγάρια μπορούν να αποταμιεύουν 100 ευρώ κάθε μήνα;

Αν μη τι άλλο, ακούγεται ενδιαφέρον. Νέο ζευγάρι που κάνει παιδί βάζει στην άκρη εκατό ευρώ τον μήνα, η Πολιτεία προσθέτει άλλα εκατό και όταν γίνει δέκα οκτώ έχει στον τραπεζικό λογαριασμό του περίπου εξήντα χιλιάδες ευρώ. Το εξήγγειλε ο πρωθυπουργός από την ΔΕΘ και το επανέλαβε και στην συνέντευξη Τύπου ως επιχείρημα για τις πολιτικές υπέρ της οικογένειας και του δημογραφικού που θα υλοποιήσει η κυβέρνηση στην τρίτη θητεία της.

Εκατό ευρώ τον μήνα που γίνονται διακόσια με την συνδρομή του κράτους και έτσι σχηματίζεται ένα “νεανικό κεφάλαιο”, αναμφίβολα χρήσιμο πριν την έναρξη των σπουδών ή ο,τιδήποτε άλλο. Ο πρωθυπουργός είπε ότι θα συγκεντρωθούν έτσι περίπου εξήντα χιλιάδες ευρώ. Ακριβέστερα, θα είναι 57.190, με σταθερό επιτόκιο 3% και αδιάλλειπτη ανά μήνα αποταμίευση.

Μηνιαία κατάθεση: 200€ (100€ οικογένεια + 100€ κράτος)
Διάρκεια: 18 έτη = 216 μήνες
Επιτόκιο: 3% ετησίως (0,25% μηνιαίως)

Συνολικές καταθέσεις: 216 × 200€ = 43.200€
Τόκοι που προστίθενται: ~13.990€
ΤΕΛΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΣΤΑ 18 ΕΤΗ: ~57.190€

Πάμε τώρα στα επίσημα στοιχεία ΕΛΣΤΑΤ, Eurostat, σχετικά με τις πραγματικές δυνατότητες αποταμίευσης του Έλληνα.

• Το εθνικό ποσοστό αποταμίευσης των ελληνικών νοικοκυριών είναι αρνητικό: περίπου -3,3% το α’ τρίμηνο 2026 (ΕΛΣΤΑΤ), και είχε φτάσει έως -9,3% το 2024-2025 κατά την Eurostat — έναντι μέσου όρου ΕΕ +8,1%. Δηλαδή το «μέσο» νοικοκυριό καταναλώνει περισσότερα απ’ όσα εισπράττει.
• Η Ελλάδα κατέχει την πρώτη θέση στην ΕΕ στην αδυναμία κάλυψης ενός έκτακτου εξόδου (480-500€) — περίπου 1 στους 2 Έλληνες δεν μπορεί να το καλύψει.
• 14,9% του πληθυσμού βρίσκεται σε σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση (SILC 2025, στοιχεία 2024).
• 27,5% του πληθυσμού (περίπου 2,8 εκατ. άτομα) βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού.
• Ανάμεσα στον μη φτωχό πληθυσμό, 25,4% δηλώνει δυσκολία κάλυψης συνήθων αναγκών.

Εφόσον, λοιπόν οι μισές οικογένειες δεν έχουν την δυνατότητα να αντιμετωπίσουν ένα έκτακτο έξοδο των πεντακοσίων ευρώ και οι αποταμιεύσεις εξανεμίζονται από τους τραπεζικούς λογαριασμούς, θεωρητικά το σχέδιο “100+100= 57.190 σε 18 έτη” μπορούν να το υλοποιήσουν οι άλλες μισές.

Επειδή, ωστόσο, ο πρωθυπουργός αναφέρεται κυρίως σε νεαρά ζευγάρια που ξεκινούν την κοινή ζωή τους με το πρώτο τους παιδί, εύλογα προκύπτει το ερώτημα κατά πόσο ένα τέτοιο ζευγάρι σήμερα που έχει να πληρώσει έως και το 50% του εισοδήματός του σε ενοίκιο και να αντιμετωπίσει την ακρίβεια μπορεί, ταυτόχρονα, να αποταμιεύει και εκατό ευρώ κάθε μήνα, ήτοι 1200 ευρώ το χρόνο.

Βεβαίως, επιτόκιο 3% δεν υπάρχει στο εγχώριο τραπεζικό σύστημα (ακόμα και στις προθεσμιακές ο μέσος όρος είναι 1,14%, πολύ κάτω από τον μέσο ευρωπαϊκό όρο κι΄ ενώ σε πολλές χώρες είναι υπερδιπλάσιο) , αλλά, όπως διευκρινίστηκε, ο πρωθυπουργός αναφέρεται σε ένα νέο επενδυτικό προϊόν με “κλειδωμένο κεφάλαιο”, για το οποίο οι τράπεζες θα μπορούσαν όντως να προσφέρουν ένα τέτοιο επιτόκιο, δηλαδή έναν “ειδικό επενδυτικό/αποταμιευτικό λογαριασμό”.

Το μέτρο αυτό βασίζεται σε σχετική πρόταση του ΙΟΒΕ και αντίστοιχα προγράμματα του εξωτερικού. Αυτοί οι «κουμπαράδες» συχνά δεν είναι απλά τραπεζικά γραμμάτια, αλλά κεφάλαια που επενδύονται σε κρατικά ομόλογα ή χαμηλού ρίσκου αμοιβαία κεφάλαια, τα οποία ιστορικά αποδίδουν κατά μέσο όρο ένα 3% με 4% σε βάθος 15-20 ετών.

Η ιδέα δεν είναι καινούρια, καθώς σε αρκετές χώρες υπάρχουν ανάλογα προγράμματα. Στην Βρετανία είναι τα “Child Trust Funds”, στις ΗΠΑ τα προγράμματα “529” που διαχειρίζονται μεγάλες εταιρείες, όπως η Vanquard και η Fidelity, στη Γαλλία είναι κρατικά εγγυημένοι αποταμιευτικοί λογαριασμοί με επιτόκιο που ορίζει η κυβέρνηση και είναι αρκετά υψηλότερο από το τρέχον και πάντως πάνω από τον πληθωρισμό.

Εν κατακλείδι, το μέτρο που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός είναι μία ενδιαφέρουσα “αντιγραφή” παρόμοιων προγραμμάτων που, όμως, στη βάση τους είναι επενδυτικά προϊόντα και οι τράπεζες ή μεγάλα funds αναλαμβάνουν τη διαχείρισή τους.

Ακόμα κι αν ξεπεράσει κανείς τις φοβίες για τέτοιου είδους προϊόντα, έχοντας νωπή ακόμα την μνήμη της ελληνικής χρεοκοπίας, των τραπεζικών καταθέσεων, των δανείων σε ελβετικό φράγκο και των ομολογιούχων που είδαν τα χρήματά τους να εξανεμίζονται, ακόμα, δηλαδή, κι αν εμπιστευτεί ένα αποδεδειγμένα αφερέγγυο κράτος, προκύπτει ένα άλλο ζήτημα. Ίσως το σημαντικότερο: πόσα νέα ζευγάρια μπορούν πραγματικά να αποταμιεύουν 1200 ευρώ -ή έστω λίγο λιγότερα- ετησίως για να μαζευτεί ένας τέτοιος “κουμπαράς” μόλις το παιδί γίνει 18 ετών;