Ο Ντόκος, ο Ζελένσκι, ο Ρούτε και ένα ουκρανικό “ευχαριστώ” που αγνοείται…
Συνάντηση του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Πρόεδρο της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Τετάρτη 6 Μαρτίου 2024 (ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΗΤΣΟΣ/ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ/EUROKINISSI)
✨Ο Θάνος Ντόκος εξέφρασε ανησυχία για την ουκρανική επίθεση με drone στη Λευκάδα, ζητώντας να μην επαναληφθεί λόγω προεκλογικού κλίματος στην Ελλάδα.
✨Παρά το ελληνικό διάβημα, η Ουκρανία δεν έχει δώσει επαρκείς εξηγήσεις ή συγγνώμη για το περιστατικό, ενώ η Αθήνα δέχεται πιέσεις για οικονομική ενίσχυση της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ.
✨Η Ελλάδα προτείνει καταβολές σε δόσεις και αντιτίθεται στον «μόνιμο ετήσιο κανόνα» 0,25% του ΑΕΠ, καθώς το κόστος ενισχύσεων αντιστοιχεί σε σημαντικά ποσά για εθνικά προγράμματα.
✨Η υποστήριξη της Ελλάδας στην Ουκρανία είναι αδιαμφισβήτητη, αλλά η ουκρανική ηγεσία συνεργάζεται προκλητικά με την Τουρκία, αγνοώντας τις ανησυχίες για τον αναθεωρητισμό της.
Η φάρσα, φιάσκο, ή “υβριδική επίθεση” (επιλέξτε…) με θύμα τον σύμβουλο εθνικής ασφαλείας του πρωθυπουργού Θάνο Ντόκο υποτιμήθηκε ως προς μία σημαντική πτυχή της: ο τελευταίος εμφανίζεται να επικαλείται το πρόσφατο συμβάν με το ουκρανικό ντρόουν στη Λευκάδα και να ζητά από τον fake συνομιλητή του και στενό συνεργάτη του Ζελένσκι, Ουσμέροφ, να λάβει υπ όψιν του ότι στην Ελλάδα βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο και η επανάληψη μιας τέτοιας επιχείρησης κατά ρωσικού στόχου σε ελληνικά χωρικά ύδατα θα είχε πολύ σοβαρό πολιτικό αντίκτυπο.
Έχει παρέλθει μεγάλο διάστημα από το περιστατικό που έθεσε σε άμεσο κίνδυνο ανθρώπινες ζωές και την ασφάλεια της ναυσιπλοϊας στην περιοχή. Δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσει κανείς, τα είπε πολύ περιγραφικά ο Νίκος Δένδιας. Έκτοτε, όμως, και παρά το ελληνικό διάβημα στο Κίεβο, η ουκρανική πλευρά ούτε επαρκείς διευκρινίσεις έχει προσφέρει, όπως είχε αρχικώς δεσμευτεί, ούτε συγγνώμη έχει διατυπώσει, ούτε έχει δεσμευτεί πώς δεν θα συμβεί ξανά κάτι τέτοιο.
“Αξίζει να χάσετε την υποστήριξη της Ελλάδας για κάτι τέτοιο;”, ρώτησε το “ομοίωμα” του Ουσμέροφ ο κ. Ντόκος στην γνωστή συνομιλία. Θα μπορούσε να εικάσει κανείς πώς έχει ήδη διατυπωθεί το ερώτημα προς το Κίεβο (και) μέσω των κανονικών διπλωματικών διαύλων, εκείνο που δεν γνωρίζουμε είναι εάν δόθηκε, και ποιά, απάντηση.
Προσέξτε τώρα πώς διαμορφώνεται η κατάσταση με αφορμή τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ που πραγματοποιείται στην Άγκυρα:
Η Αθήνα δέχεται πίεση να καταβάλει περίπου 600 εκατ. ευρώ φέτος για την ενίσχυση της Ουκρανίας. Η ελληνική πλευρά αντιπροτείνει να δοθούν σε 3 – 4 ετήσιες δόσεις ενώ, παράλληλα, αντιδρά (όπως κι άλλες νατοϊκές χώρες) στην πρόταση Μ. Ρούτε για σταθερή εισφορά 0,25% του ΑΕΠ κάθε κράτους υπέρ της Ουκρανίας. Συναφές θέμα είναι η υποχρέωση καταβολών για το πρόγραμμα PURL (Prioritized Ukraine Requirements List), που αφορά την συγκέντρωση χρημάτων για την αγορά αμερικανικών όπλων για την Ουκρανία. Η χώρα μας πλήρωσε κάτι περισσότερο από 20 εκατ. ευρώ για το 2025 και πιέζεται για μεγαλύτερες πιστώσεις φέτος.
Το 0,25% του ΑΕΠ (248 δισ. το 2025) αντιστοιχεί περίπου σε 600 εκατ. ευρώ, επιπλέον του ίδιου ποσού που πρέπει να καταβάλει φέτος, καθώς πρόκειται για δύο διαφορετικά προγράμματα ενίσχυσης της Ουκρανίας. Το πρώτο αφορά το μερίδιο που μας αναλογεί στον λογαριασμό των 70 δισ. ευρώ της συμμαχικής βοήθειας, το δεύτερο είναι το σχέδιο του “μόνιμου ετήσιου κανόνα” που έχει εισηγηθεί ο Ρούτε και μέχρις ώρας συναντά μεγάλες αντιδράσεις με πιθανότερη εκδοχή να “παγώσει”.
Τα αντέχουμε όλα αυτά δημοσιονομικά, μιας, μάλιστα, και σε αυτή την προεκλογική περίοδο πολύς λόγος γίνεται για κοστολογημένες ή μη προτάσεις της αντιπολίτευσης και για “πακέτα” στη ΔΕΘ εν όψει εκλογών;
Για παράδειγμα: Τα 600 εκατ. αντιστοιχούν περίπου στο 10% των συνολικών ετήσιων δαπανών για την Παιδεία, στο κόστος λειτουργίας δεκάδων νοσοκομείων και των προγραμμάτων προληπτικής ιατρικής για ένα έτος, στο κόστος κατασκευής και ανακαίνισης μεγάλου αριθμού σχολικών κτιρίων (μέσω ΣΔΙΤ) ανά την επικράτεια, ή στην χρηματοδότηση πολλών μικρών και μεγαλύτερων κατασκευαστικών έργων σε οδικούς άξονες. Θα μπορούσε να καλύψει σημαντικό μέρος παρεμβάσεων για την αντιμετώπιση της ακρίβειας ή την στεγαστική πολιτική, και άλλα πολλά.
Εύλογη και εύκολη η προβολή σχετικά με το τι θα μπορούσε να σημαίνει κάτι τέτοιο εάν εφαρμοζόταν η πρόταση Ρούτε για τον “μόνιμο ετήσιο κανόνα”.
Η Ουκρανία είναι μία ανεξάρτητη χώρα που δέχθηκε απρόκλητα την ρωσική εισβολή πριν τέσσερα χρόνια. Χωρίς “αστερίσκους” η Ελλάδα στάθηκε στο πλευρό της -ως όφειλε- ακόμα και σπάζοντας παραδοσιακές σχέσεις με τη Ρωσία. Την ίδια περίοδο, όμως, ο Ζελένσκι αρνήθηκε να διατυπώσει έστω και κάποιο ψήγμα συσχετισμού της ρωσικής επίθεσης που δέχτηκε η χώρα του με την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, συνεργάστηκε, δε, και συνεργάζεται, ενίοτε προκλητικά, με τον Ερντογάν. Κατά καιρούς υιοθετεί τις αναθεωρητικές θέσεις της Τουρκίας και κάνει ότι μπορεί για να την αναβαθμίσει σε συνομιλητή και παράγοντα επίλυσης του ουκρανικού και γενικότερα στην περιοχή μας.
Συμπέρασμα: οι Ουκρανοί είναι ένας βασανισμένος λαός που δέχθηκε εισβολή και πληρώνει με αίμα και καταστροφή αυτόν τον πόλεμο. Η ουκρανική ηγεσία (που ελέγχεται για διαφθορά …σε καιρό πολέμου), από την άλλη, δεν φαίνεται να τιμά την ελληνική στάση και υποστήριξη και προτιμά να εδραιώνει συμμαχίες με την Τουρκία, αδιαφορώντας για τον αναθεωρητισμό του Ερντογάν (που και σ’ αυτό ταυτίζεται με τον Πούτιν) που έχει στόχο (και) την Ελλάδα.
Τροφή για σκέψη…