Τα… Μπέλφαστ δίπλα μας

Σουδανός παράτυπος μετανάστης εισβάλλει σε κατάστημα στο κέντρο της Αθήνας και αποπειράται να βιάσει την ιδιοκτήτρια. Συλλαμβάνεται, διαπιστώνεται ότι είχε επιχειρήσει το ίδιο στο παρελθόν, αλλά μερικές ημέρες αργότερα κυκλοφορεί ελεύθερος στην περιοχή. Του επιβλήθηκαν περιοριστικοί όροι, ωστόσο λόγω “δικαστικών εκκρεμοτήτων” δεν λήφθηκε άλλο μέτρο ή μέριμνα. Γιατί;

Άλλος Σουδανός που έχει αιτηθεί άσυλο επιτίθεται σε Ιρλανδό πολίτη στο Μπέλφαστ, τον μαχαιρώνει και το φρικώδες βίντεο κάνει τον γύρο του διαδικτύου και των social media. Λέγεται πώς τις εικόνες που σοκάρουν διέδωσε ο γνωστός ακροδεξιός ακτιβιστής Τόμι Ρόμπινσον (πραγματικό όνομα: Στίβεν Γιάξλεϊ-Λένον) με βαριές καταδίκες για βία, υποκίνηση σε βία, απάτες, πλαστογραφήσεις και άλλα. Πρόκειται για μία εμβληματική φιγούρα του ακροδεξιού κινήματος στην Βρετανία, ειδικός στις τεχνικές υποκίνησης ταραχών όταν δίνονται αφορμές (trigger transnational events). To 2024 φέρεται να μας έχει τιμήσει με την επίσκεψη και την διαμονή του για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα (και) στην Αθήνα. Ως “πυροκροτητής” στην ίδια κατεύθυνση έδρασε και ο ιδιοκτήτης του X Έλον Μασκ.

Το βίντεο με την δολοφονική επίθεση του Σουδανού στο Μπέλφαστ προκάλεσε σχεδόν ακαριαία την επίθεση οργανωμένων ταγμάτων εφόδου από ακροδεξιούς σε σπίτια όπου ζουν μετανάστες και έχουν εκχωρηθεί από τον δήμο. Οικογένειες με παιδιά κινδύνευσαν να καούν από τις φωτιές που έβαλαν οι νεοναζί. Κανείς απ΄ όλους αυτούς δεν είχε την παραμικρή σχέση με τον Σουδανό εγκληματία, μοναδική σύνδεση μεταξύ τους ήταν το χρώμα. Έλληνες που ζουν στο Μπέλφαστ είπαν (δελτίο ειδήσεων Ant1) ότι ζουν στο φόβο από τις επιθέσεις των ακροδεξιών και το μόνο που τους σώζει είναι πώς “έχουν λευκό χρώμα”!

Τροφή για σκέψη- αν και θα πάει χαμένη: Εάν ο λευκός μαχαίρωνε τον έγχρωμο θα έβγαιναν στους δρόμους και θα “τα έσπαγαν” οι παραπάνω; Η απάντηση κρύβεται στην απάθεια ή ακόμα και την συμπάθεια που επέδειξαν πολλοί στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν όταν οι χρυσαυγίτες έκαναν πογκρόμ κατά μεταναστών στο αθηναϊκό κέντρο ή όταν δολοφονούσαν τον Λουκμάν και μετά τον Παύλο Φύσσα.

Επίσης η Ιρλανδική αστυνομία έκανε λόγο για κύμα αντιμεταναστευτικής και ρατσιστικής βίας, κυβερνητικά στελέχη, όπως η υπουργός Δικαιοσύνης, μίλησαν για “φυλετικό πογκρόμ”, ενώ την ίδια ώρα ο ηγέτης του ακροδεξιού Reform UK Νάϊτζελ Φάρατζ που εμφανίζεται πρώτο στις δημοσκοπήσεις (και με μεγάλη διαφορά από τους Εργατικούς που καταρρέουν μαζί με την κυβέρνηση Στάρμερ) τάχθηκε διακριτικά στο πλευρό των ακροδεξιών ταραχοποιών και βρήκε άλλη μία ευκαιρία για διασπορά ρατσιστικού μίσους.

Το Μπέλφαστ δεν απέχει πολύ από άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Και δεν απέχει πολύ κι από την Αθήνα. Το σκοτάδι στο καθ΄ημάς διαδίκτυο και η τοξικότητα με ύβρεις και απειλές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης “βασιλεύουν”. Πάντοτε συνέβαινε, οι φανατικοί, οι ακραίοι, οι εμπαθείς, οι αμόρφωτοι φωνάζουν με μεγαλύτερη ένταση από τους ανησυχούντες που όμως ζητούν λύσεις στο πλαίσιο του νομικού και πολιτικού πολιτισμού, στο Διεθνές Δίκαιο και στους κανόνες προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Και οι πρώτοι ουδέποτε σκέφθηκαν να αντιδράσουν κατά εκείνων που με τους πολέμους και τις ανισότητες δημιουργούν εστίες ανθρωπιστικής κρίσης και ωθούν μεταναστευτικά ρεύματα στην Ευρώπη. Ακούσατε κάποιον με αντιμεταναστευτικό μένος να ασκεί κριτική στις ΗΠΑ για το νέο πόλεμο στη Μ.Ανατολή, για όσα συνέβησαν στη Συρία, για την εμφύλια αιματοχυσία στο Ιράν ή αλλού;

Κάπως έτσι, το Ιρλανδικό Μπέλφαστ έγινε γρήγορα και εύκολα ένα σοσιαλμιντιακό Μπέλφαστ ακροδεξιού εμέσματος από τρολς και ψευτο-λογαριασμούς που άλλοτε έμμεσα ή και άμεσα υποκινούν σε βία.

Οι απαθείς θα θεωρήσουν ότι είναι ένα ακόμα σύμπτωμα των κοινωνικών, ψυχολογικών και πολιτικών συνεπειών του μεταναστευτικού προβλήματος που αντιμετωπίζει η Ευρώπη. Και θα μείνουν σε αυτό. Στην καλύτερη περίπτωση θα αποδώσουν ευθύνες στην ανικανότητα της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας να το αντιμετωπίσουν στις εστίες που το προκαλούν.

Η αλήθεια είναι πώς οι ευθύνες ευρωπαϊκών ηγεσιών και πολιτικών κομμάτων είναι μεγάλες.

Όμως, παρακολουθούμε διάσπαρτα επεισόδια της τερατώδους μετάλλαξης των τελευταίων ετών με την ακροδεξιά (χυδαία ή μεταμφιεσμένη) να καταλαμβάνει ολοένα και περισσότερα προκεχωρημένα φυλάκια ισχύος και εξουσίας.

Ήδη, καθ’ ημάς, το αποτύπωμα στις δημοσκοπήσεις φαίνεται, παρά το γεγονός ότι το μεταναστευτικό ως πρόβλημα κατατάσσεται χαμηλότερα στις μετρήσεις απ΄ ότι σε άλλες χώρες. Ο συνδυασμός του, από την άλλη, με την ακρίβεια και την απαρέσκεια των πολλών για την πολιτική λειτουργία, γίνεται εκρηκτικός.

Τις προάλλες στη Βουλή ο Μάκης Βορίδης (κατά τη συζήτηση του νέου νόμου Πλεύρη για το μεταναστευτικό) έθεσε, κοιτάζοντας προς τα δεξιά της Ν.Δ, το ρητορικό –όπως διευκρίνισε– ερώτημα για το “αν βουλιάζουμε τις βάρκες” –εννοώντας αυτές με τους παράτυπους μετανάστες που φθάνουν στην Κρήτη ή αλλού. Ήδη, δύο πολιτικοί αρχηγοί είπαν εμμέσως αλλά σαφώς “ναι τις βουλιάζουμε”. Και εκατοντάδες τρολς στα social media έσπευσαν να συμφωνήσουν.

Σε ένα άλλο πολιτικό σύμπαν, κάποια κόμματα δίνουν τη μάχη για τους “κεντρώους” ψηφοφόρους, την πολιτική ορθότητα, το Κράτος Δικαίου, αδυνατώντας να διακρίνουν και να συμφωνήσουν έστω σε αυτό: πώς κάποιοι βιδώνουν το μίσος τόσο βαθιά που είναι πιθανό να το βρούμε μπροστά μας πολιτικά και εκλογικά…