AfD: Αυτό που φοβόμαστε να συμβεί, έχει ήδη συμβεί

Το Reuters περιγράφει σε αδρές γραμμές τι θα συμβεί εάν το AfD κατορθώσει να κυβερνήσει τελικά στη Σαξονία-Άνχαλτ και ποιές πολιτικές προτίθεται να εφαρμόσει, εφόσον “σπάσει” το Brandmauer (τείχος πυρασφάλειας), δηλαδή την άτυπη συμφωνία των κομμάτων του λεγόμενου δημοκρατικού τόξου να μην συνεργαστούν μαζί του. Ωστόσο, ήδη το κόμμα της προερχόμενης από το αριστερό Die Linke Σάρα Βάκενχαντ το σκέπτεται σοβαρά.

Μία κυβέρνηση, λοιπόν, του AfD στο ομόσπονδο κρατίδιο θα περιελάμβανε:

-μαζικές απελάσεις μεταναστών με συγκρότηση ειδικής υπηρεσίας κατά το πρότυπο του αμερικανικού ICE,

– πολιτικές για την επέκταση της Τεχνητής Νοημοσύνης στις γερμανικές επιχειρήσεις με παράλληλη απαγόρευση να προσλαμβάνουν μετανάστες,

-αποκατάσταση των σχέσεων με τη Ρωσία και άρση του καθεστώτος πρόσφυγα για τους Ουκρανούς: λέει πώς ο πόλεμος διεξάγεται στην ανατολική Ουκρανία και ως εκ τούτου όσοι απομακρύνονται από τις εστίες τους μπορούν να φιλοξενηθούν στη δυτική πλευρά της χώρας και όχι να γίνονται δεκτοί στη Γερμανία,

-τοποθέτηση των παιδιών προσφύγων σε διαφορετικές τάξεις στα σχολεία για να αποφεύγεται η “μίξη” πολιτισμών και να μένει “καθαρή” η γερμανική εκπαίδευση,

-Κάτι παρόμοιο θα συμβεί και για τα παιδιά ΑΜΕΑ, μετακίνησή τους σε ειδικά σχολεία ώστε να μην έρχονται σε επαφή με τα “υγιή” (…) γερμανόπουλα,

–ανάκρουση του εθνικού ύμνου καθημερινά στα σχολεία και περιορισμός της ελευθερίας ισλαμικής εκφρασης με αυστηρούς κανόνες μέχρις αποκλεισμού της ίδρυσης χώρων λατρείας,

-κατάργηση προγραμμάτων κοινωνικής και ψυχολογικής υποστήριξης στα σχολεία και ενίσχυση των εκπαιδευτικών προγραμμάτων για τον “πατριωτικό πολιτισμό”. Περισσότερα μαθημάτα για τους ηγεμόνες, όπως ο Μπίσμαρκ, και αποκλεισμός κάθε αναφοράς στα περί συμπερίληψης και ΛΟΑΤΚΙ+,

–Απόρριψη κάθε πολιτικής ενσωμάτωσης μεταναστών ως πολιτική για το δημογραφικό και ενίσχυση των Γερμανών να κάνουν παιδιά, με παράλληλη κατάργηση των αμβλώσεων,

-Περιορισμός της οικονομικής επιχορήγησης των δημόσιων μέσων ενημέρωσης (κρατικά κανάλια) και κατάργηση της ενίσχυσης πολιτιστικών οργανισμών

Αυτά είναι μερικά μόνο απ΄ όσα σκοπεύει να εφαρμόσει το AfD και υποκρύπτουν την ακροδεξιά, φασιστική προσέγγιση.

Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι πλέον η επισήμανση του κινδύνου για τη δημοκρατία και το ευρωπαϊκό κοινωνικό και πολυπολιτισμικό κεκτημένο που επικαλούνται οι ευρωπαϊκές ηγεσίες.Ούτε εάν μετά τη σαρωτική νίκη του AfD στη Σαξονία, ακουλουθούν η Θουριγγία, πιθανώς το Βερολίνο, ακόμα και η ίδια η Γερμανία στις επόμενες εθνικές εκλογές- σε όλες τις δημοσκοπήσεις, εδώ και καιρό, το ακροδεξιό κόμμα είναι σταθερά πρώτο.

Ο κίνδυνος δεν φαίνεται απλώς στον ορίζοντα. Έχει ήδη εγκατασταθεί στη Γερμανία και στα πολιτικά συστήματα πολλών ευρωπαϊκών χωρών, κι ακόμα χειρότερα φωλιάζει στις κοινωνίες. Αυτό που υποκριτικά οι ευρωπαίοι πολιτικοί φοβούνται μήπως συμβεί, έχει ήδη συμβεί.

Ένα ενδιαφέρον πείραμα, καθ΄ ημάς και γενικότερα, θα ήταν να αναρωτηθούμε τι απήχηση θα είχαν οι απόψεις- πολιτικές του AfD σε ευρύτερα κινωνικά στρώματα. Δεν θα εκπλαγούμε, φυσικά, εάν είναι ισχυρά πλειοψηφικές. Συμπέρασμα: οι απόψεις αυτές έχουν προ πολλού “κανονικοποιηθεί”, ενίοτε ενσωματώνονται στις πολιτικές των συντηρητικών (και όχι μόνο) κομμάτων που επιδιώκουν με αυτές να αντιστοιχηθούν στα αιτήματα εκλογικών ακροατηρίων και να αντιμετωπίσουν κόμματα στα δεξιά του πολιτικού φάσματος.

Και στη χώρα μας, το ό,τι δεν έχουμε (ακόμα) ένα ισχυρό AfD αλά γκρέκα (αν και όταν μετράμε αθροιστικά τα κόμματα στα δεξιά της Ν.Δ στις δημοσκοπήσεις εύκολα διαπιστώνουμε την επιρροή), δεν οφείλεται στην απουσία ενός φωτογενούς Ούλριχ Ζίγκμουντ, ή στον κατακερματισμό της υπερδεξιάς. Ούτε καν στο γεγονός ότι υπάρχουν επικοινωνιακά προβεβλημένες φωνές με ισχυρό αντιμεταναστευτικό και υπερδεξιό πρόσημο στη Ν.Δ που, υποτίθεται, δρουν ως ανάχωμα. Οι απόψεις τύπου AfD έχουν μεγάλη απήχηση, κι αυτό από μόνο του διαβρώνει περαιτέρω την λειτουργία του πολιτικού συστήματος και τις αρχές του διαφωτισμού, τις οποίες συχνά επικαλούνται ακόμα και όσοι τις καταστρατηγούν κατ’ επάγγελμα.

Και μια τελευταία επισήμανση: το εγχώριο Brandmauer (απέναντι στις απόψεις της ακροδεξιάς) έχει “σπάσει” προ πολλού- από την περίοδο που κόμματα και μίντια ανέχτηκαν την “Χρυσή Αυγή”- και καταρρέει στις μέρες μας καθώς τα μεγαλύτερα κόμματα καίνε τις γέφυρες πολιτικής συνεννόησης.