Διπλωματική φλυαρία, ουκρανική (προκλητική) αφωνία

Με καθυστέρηση τεσσάρων ημερών οι υπουργοί Εξωτερικών και Άμυνας συμφώνησαν πώς το περιστατικό με το ουκρανικό θαλάσσιο drone είναι “πολύ σοβαρό” και έθεσαν τις ανησυχίες τους να μετατραπεί η Μεσόγειος σε θέατρο πολεμικών επιχειρήσεων υπόψη των Βρυξελλών. Ο Ουκρανός υπουργός Άμυνας είπε ότι θα το διερευνήσει (!), ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών στο Κίεβο, από την άλλη, δήλωσε πώς “δεν υπάρχουν στοιχεία ότι ανήκει σε Ουκρανούς χειριστές θαλάσσιων drones. Είμαστε ανοιχτοί σε συνεργασία με την ελληνική πλευρά για να διευκρινίσουμε τις συνθήκες του περιστατικού, εάν υπάρξουν σχετικά αιτήματα από αυτούς”.

Απορία: δεν έχει διατυπωθεί επισήμως αίτημα από την Αθήνα, ή ο Ουκρανός αξιωματούχος ψεύδεται προκλητικά;

Παρά την (διπλωματική) κινητικότητα δημιουργείται η εντύπωση πώς η κυβέρνηση υποτιμά το θέμα. Οι ειδικοί, ακόμα και ο υφυπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας (προερχόμενος από το Πολεμικό Ναυτικό) Στ. Γκίκας, επισήμαναν τους κινδύνους που από τύχη αποσοβήθηκαν. Το drone τύπου Magura, φορτωμένο με 100 κιλά εκρηκτικής ύλης, θα μπορούσε να είχε χτυπήσει από πλοίο του λεγόμενου ρωσικού “σκιώδους” στόλου μέχρι κρουαζιερόπλοιο που θα βρισκόταν στην θαλάσσια περιοχή, ή να εκραγεί μέσα στο λιμάνι της Βασιλικής στη Λευκάδα όπου το ρυμούλκησαν οι ψαράδες που το “αλίευσαν”. Οι συνέπειες θα ήταν φαραωνικές, σε ανθρώπινες ζωές και στην εικόνα της χώρας στην έναρξη της τουριστικής περιόδου.

Είτε προερχόταν από την κρυφή βάση τέτοιων USV στην Μισράτα της Λιβύης, είτε από την Αλβανία, όπως εκτιμούν οι ειδικοί, το περιστατικό συνιστά εχθρική ενέργεια εκ μέρους της Ουκρανίας, παραβίαση των κανόνων ελεύθερης και ασφαλούς ναυσιπλοϊας και παραβίαση εθνικής κυριαρχίας.

Πίσω απ΄ όλα αυτά, όμως, είναι πιθανό να υποκρύπτεται και κάτι περισσότερο.

Τον περασμένο Νοέμβριο έγινε γνωστό (σχετικά άρθρο στην “Καθημερινή”) ότι Ελλάδα και Ουκρανία ήρθαν σε συμφωνία για την συμπαραγωγή τέτοιων θαλασσίων drones στο πλαίσιο αξιοποίησης από τις ένοπλες δυνάμεις μας της σημαντικής τεχνολογίας που έχει αναπτύξει το Κίεβο. Μάλιστα, όπως ανακοινώθηκε και σε σχετικό κείμενο της συμφωνίας Μητσοτάκη-Ζελένσκι, οι δύο χώρες θα επιχειρήσουν να εντάξουν το συγκεκριμένο σχέδιο και στα δάνεια του κανονισμού SAFE, καθώς η Ουκρανία αποτελεί επιλέξιμη τρίτη χώρα για τα φθηνά δάνεια που οδηγούν σε συμπαραγωγή οπλικών συστημάτων από κράτη-μέλη της Ε.Ε.

Οι πληροφορίες, όμως, αναφέρουν –σχετική αναφορά κάνει και το Politico– ότι η ουκρανική πλευρά υπαναχωρεί και θέτει όρους σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο θα χρησιμοποιεί η χώρα μας τα συγκεκριμένα drones. Κι αυτό φαίνεται ότι αποτελεί προσπάθεια του Κιέβου να εκμαιεύσει επίσημα ότι τα USV δεν θα ενταχθούν στο σύστημα άμυνας έναντι της Τουρκίας, στο πλαίσιο της στρατηγικής της Ουκρανίας να διατηρεί ισχυρούς διπλωματικούς και στρατιωτικούς δεσμούς με την Άγκυρα.

Είναι, άλλωστε, γνωστό πώς το Κίεβο, παρότι θα έπρεπε να ευγνωμονεί την Ελλάδα για την πολυεπίπεδη βοήθεια που δέχεται από τη χώρα μας, στηρίζει άμεσα και έμμεσα τις αναθεωρητικές βλέψεις της Τουρκίας.

Γράψαμε ήδη σχετικά με αυτό (εδώ).

Εάν οι πληροφορίες είναι ακριβείς, και με εμφανή την προσπάθεια της Ουκρανίας να αποποιηθεί κάθε ευθύνη για την παραβίαση των χωρικών μας υδάτων από το δικό της drone, το συγκεκριμένα θέμα γίνεται ακόμα πιό σοβαρό…