Η περίπτωση Καστανίδη…
✨Η παραίτηση του Χάρη Καστανίδη από το ΠΑΣΟΚ έρχεται σε κρίσιμη στιγμή, καθώς το κόμμα αποκρύπτει συνεννόηση με την κυβέρνηση για ανεξάρτητες αρχές.
✨Ο Καστανίδης ήταν ιστορικό στέλεχος με ιδεολογική προσήλωση και οραματική πολιτική, που δεν ενσωματώθηκε στους κομματικούς μηχανισμούς και την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ.
✨Η παραίτησή του συνοδεύεται από μομφή προς την ηγεσία Ανδρουλάκη, ενώ η απουσία του αναμένεται να επηρεάσει αρνητικά την πολιτική και την κεντροαριστερά.
✨Ζητείται η αναγνώριση της αξίας του Καστανίδη και η δημιουργία γέφυρας επιστροφής, ώστε να μην χαθεί η αυθεντικότητά του και η συμβολή του.
Εντυπωσιακός ο χρονισμός της παραίτησης του Χάρη Καστανίδη από το ΠΑΣΟΚ. Την ώρα που το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης φοβικά αποκρύπτει ότι κάποιου είδους συνεννόηση υπήρξε με την κυβέρνηση ως προς τον ορισμό των επικεφαλής δύο ανεξάρτητων αρχών, χάνει με υπαιτιότητα της ηγεσίας του ένα ιστορικό στέλεχός του που εισήγαγε στον δημόσιο βίο την ιδέα αυτών των αρχών και η υπογραφή του κοσμεί φαρδιά-πλατιά την ίδρυση των πρώτων δύο εξ’ αυτών.
Ο πρώην υπουργός και επί δεκαετίες εκλεγόμενος βουλευτής στην Α’ Θεσσαλονίκης δεν ήταν ποτέ θαμώνας του κομματικού “καφενείου” και εξάρτημα των μηχανισμών. Συχνά μονήρης και πάντοτε στρατευμένος σε μία οραματικού τύπου ενάσκηση της εφαρμοσμένης πολιτικής. Ίσως αυτά να ήταν και τα βασικά μειονεκτήματά του σε ένα κομματικό σύστημα που σημαντικό μέρος του προσωπικού του κατακτά πρόσκαιρες κορυφές εξαιτίας της “ελαστικότητάς” του. Ίσως, ακόμα, να πίστευε περισσότερο στην πολιτική με κοινωνική και ιδεολογική γείωση, με τρόπο που να τον καθιστούσε απροσπέλαστο και να τον εμφάνιζε ως “υπεράνω”.
Η ανακοίνωσή του καταλήγει: “Δεν παραιτούμαι από το ΠΑΣΟΚ των ιδεών του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Παραιτούμαι από το κόμμα του κ. Ανδρουλάκη”. Κι αυτή η αποστροφή αποτελεί μομφή προς την ηγεσία.
Στην πολιτική της τρέχουσας διαχείρισης, ο Χάρης Καστανίδης μάλλον δεν θα λείψει. Κάποιοι στο σημερινό ΠΑΣΟΚ θα ανακουφιστούν, ίσως και θα αξιολογήσουν την παραίτησή του ως επίδειξη της ηγετικής ισχύος. Στην Πολιτική, όμως, θα λείψει. Όχι μόνο γιατί στα πολιτικά συστήματα που σέβονται τον εαυτό τους και την ιστορία τους …“δεν σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν” επειδή το νομίζουν κάποιοι άλλοι, αλλά διότι ο Καστανίδης είναι από εκείνη τη στόφα που χρειάζεται ως αντίβαρο στην τοξικότητα. Στην πορεία επαναπροσδιορισμού, δε, της λεγόμενης κεντροαριστεράς, ακόμα περισσότερο.
Γι’ αυτό και θα ήταν καλό να μην επιτρέψει ο ίδιος στον εαυτό του την αυτοεξορία. Και όσοι αναγνωρίζουν την αυθεντικότητά του να του δώσουν την δέουσα αξία και να στήσουν τις γέφυρες επιστροφής που του αναλογούν.