Μαξίμου: Μιάς κακής διαχείρισης πόσες έπονται;

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναμένεται να έχει μία εκ πρώτης όψεως ενδιαφέρουσα εβδομάδα. Την Δευτέρα θα βρίσκεται “μεταξύ φίλων” στο προσυνέδριο της Ν.Δ στο Ηράκλειο, μετά θα εμφανιστεί στο Φόρουμ των Δελφών, όπου θα έχει την ευκαιρία να ξετυλίξει τον σχεδιασμό του για την οικονομική και την εξωτερική πολιτική εν μέσω της πρωτοφανούς διεθνούς κρίσης, και την Παρασκευή θα υποδεχτεί στην Αθήνα τον Εμανουέλ Μακρόν με τον οποίο θα συζητήσει την επέκταση της ελληνογαλλικής αμυντικής συνεργασίας που μάλλον θα περιλαμβάνει και την προμήθεια υποβρυχίων τελευταίας γενιάς που “κουμπώνουν” τα τις Belhara και τα Rafale.

Υπό κανονικές πολιτικές συνθήκες όλα αυτά θα συνιστούσαν ένα σερί ενίσχυσης του πρωθυπουργικού του προφίλ, ταυτόχρονα και του διλήμματος για πολιτική σταθερότητα που έχει γίνει το κυβερνητικό μοτίβο όσο οδεύουμε προς τις εκλογές. Η πραγματικότητα, όμως, είναι διαφορετική.

Η παραίτηση του Μακάριου Λαζαρίδη, το μεσημέρι του Σαββάτου (σε επικοινωνιακά “ουδέτερο” χρόνο), αποτελεί μία ήττα πολιτικής ουσίας και διαχείρισης. Αυτό που θα μπορούσε να είχε γίνει πριν περίπου δέκα ημέρες και να βοηθήσει την κυβέρνηση να περάσει περίπου “αβρόχοις ποσί” την κρίση του… Southeastern College συνέβη αφού σπαταλήθηκε πολύτιμο πολιτικό και επικοινωνιακό κεφάλαιο. Κι αφού λίγες ώρες νωρίτερα έστειλε το σχετικό “σήμα” η πολύπειρη Ντόρα Μπακογιάννη που ξέρει να πιάνει τον παλμό της νεοδημοκρατικής βάσης- πέραν του ότι διαθέτει και την σχετική ενημέρωση. Τι απλό είπε η αδελφή του πρωθυπουργού: κάναμε αγώνα να πείσουμε χιλιάδες νέους να επιστρέψουν στην Ελλάδα υποσχόμενοι αξιοκρατία και με την ανοχή μας σε φαινόμενα τύπου Λαζαρίδη δείχνουμε ακριβώς το αντίθετο. Αναμφίβολα διαβρωτικό και αφοπλιστικό το επιχείρημα.

Ωστόσο, εάν ο πρωθυπουργός έθετε, από την πρώτη μέρα, σε πολιτική …διαθεσιμότητα τον επί μακρόν φίλο και στενό συνεργάτη, μέχρις ότου αποσαφηνιστούν πλήρως όσα του καταλογίστηκαν, όλα θα είχαν εξελιχθεί ευκολότερα. Ο βουλευτής, όμως, παραιτήθηκε από υφυπουργός χαρίζοντας μία εύκολη νίκη στην αντιπολίτευση και πιστώνοντας την κ. Μπακογιάννη με γνώση των ρευμάτων στη νεοδημοκρατική βάση που κανείς άλλος δεν φάνηκε να διαθέτει.

Ουσιώδης παρενέργεια αυτής της προβληματικής διαχείρισης είναι πώς, αμέσως μετά την παραίτηση Λαζαρίδη, η αντιπολίτευση αποκάλυψε πώς πραγματικός στόχος της είναι ο ίδιος ο πρωθυπουργός.

Σε ανάλογες περιπτώσεις στο παρελθόν τέτοιες υποθέσεις το Μέγαρο Μαξίμου τις χειρίζονταν μεταξύ πρωϊνού καφέ και δεκατιανού με μεγάλη ευκολία. Τώρα τα αντανακλαστικά είναι αργά και σκουριασμένα και είναι εμφανής η απουσία εκείνου ή εκείνων που μπορούν να χτυπήσουν την πόρτα του πρωθυπουργικού γραφείου και να επιχειρηματολογήσουν πειστικά.

Προβληματική είναι και η διαχείριση της κοινοβουλευτικής ομάδας σχετικά με την άρση ασυλίας των 11+2 βουλευτών ως προς την φερόμενη εμπλοκή τους στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Είτε η περιγραφή κατηγορητηρίου στις δικογραφίες είναι “γελοία” (όπως είπαν κάποιοι υπουργοί) είτε νομικά αβάσιμη, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία είναι θεσμός που κάθε υπουργός ή απλός βουλευτής ενός κόμματος που επαίρεται ότι είναι ευρωπαϊκό από τα γεννοφάσκια του οφείλει να σέβεται και να το δείχνει.

Όμως, τις τελευταίες ημέρες η κυβέρνηση μπερδεύει τους πάντες:

Σέβεται τον ευρωπαϊκό θεσμό αλλά σκέπτεται να τον καταργήσει; Τηρεί τις διαδικασίες, με μία ελαφρά παρότρυνση περί επιτάχυνσης, ή πρόκειται για “εκβιασμό”, “πολιτική φασαρία” και “επίθεση στη Δημοκρατία”, μία σκευωρία, δηλαδή, που εξυφαίνεται από μία εισαγγελέα (Παπανδρέου) και ενορχηστρώνεται από την Λάουρα Κοβέσι; Αυτή η σύγχυση διαπερνά τον αμήχανο λόγο των βουλευτών στα τηλεοπτικά πάνελ.

Κι ακόμα μεγαλύτερη είναι η σύγχυση σχετικά με την στάση που θα τηρήσουν οι γαλάζιοι βουλευτές στην ψηφοφορία για την άρση της ασυλίας των συναδέλφων τους.

Οι “11+2” έχουν ζητήσει να κριθούν από την Δικαιοσύνη (ήτοι από την Ευρωπαίκή Εισαγγελία, την οποία δηλώνουν ότι σέβονται) επειδή έχουν πίστη στην αθωότητά τους. Όμως δεκάδες συνάδελφοί τους δεν θέλουν να ψηφίσουν την άρση ασυλίας. Όχι επειδή αξιολογούν τις πράξεις τους ως πιθανά ποινικά κολάσιμες, αλλά διότι με αυτόν τον τρόπο θέλουν να στείλουν μήνυμα στα περί ποινικοποίησης του αθώου ρουσφετιού που διατρέχει την πρωθυπουργική πρόταση περί ασυμβίβαστου, ίσως ακόμα και για τον σχεδιασμό για αλλαγές στο εκλογικό σύστημα. Λαβύρινθος…

Θα μπορούσε να είναι μία απλή τρικυμία στο ποτήρι, όμως φαίνεται ότι μπορεί να γίνει και η σταγόνα που θα το ξεχειλίσει.

Που καταλήγουμε; Ο πρωθυπουργός διατηρεί ακόμα άνετο δημοσκοπικό προβάδισμα. Υπό μία έννοια μπορεί να υποστηρίζει ότι η Ν.Δ είναι πολύ πιό κοντά στην αυτοδυναμία απ΄ ότι το ΠΑΣΟΚ στην εκλογική νίκη. Διατηρεί ακόμα την πρωτοβουλία των κινήσεων και θεού θέλοντος και υπερπλεονάζοντος επιτρέποντος μπορεί να μοιράσει φοροελαφρύνσεις και παροχές στη ΔΕΘ. Στο Μέγαρο Μαξίμου, όμως, γνωρίζουν καλά την σύγχρονη πολιτική ιστορία και θυμούνται τι υπέστη λίγους μήνες αργότερα ο Κώστας Σημίτης μετά το 1 δισ. που μοίρασε στην ΔΕΘ του 2003.

Στην πολιτική εξίσωση δεν έχουν μπει ακόμα το κόμμα Τσίπρα (θέμα μερικών εβδομάδων πλέον) και το “υβρίδιο Καρυστιανού”, ενώ άγνωστες παραμένουν οι βουλές του Αντώνη Σαμαρά. Άρα είναι αναγκασμένος να προσέχει κάθε βήμα του σε αυτό το προεκλογικό ναρκοπέδιο.

Το χειρότερο, όμως, είναι πώς η κυβέρνηση έχει χάσει τα ηνία της καλής διαχείρισης των πρώτων χρόνων της, δεν διαθέτει επιτελικό προσωπικό που να μπορεί να πείθει ταυτόχρονα τη νεοδημοκρατική βάση, τους βουλευτές, τα μίντια και τα εξωπολιτικά κέντρα.

Έτσι κάθε κρίση (τύπου Λαζαρίδη) πληρώνεται πολύ ακριβότερα και αφήνει βαρύ αποτύπωμα και η σύγχυση που εκπέμπει δημιουργεί συνθήκες “βαβέλ”. Ακόμα και ισχυρό αντίπαλο να μην έχεις σε τέτοιες περιπτώσεις, ο κακός εαυτός μετατρέπεται σε μεγαλύτερο κίνδυνο…