Η Ευρώπη βλέπει το (ουγγρικό) δένδρο και όχι το δάσος…
✨Το εκλογικό αποτέλεσμα στην Ουγγαρία αντικατοπτρίζει κυρίως μια τιμωρητική ψήφο κατά της κυβέρνησης Όρμπαν λόγω οικονομικής κόπωσης και όχι ιδεολογική μετατόπιση.
✨Η Ευρωπαϊκή Ένωση ερμηνεύει λανθασμένα τη νίκη του Πέτερ Μάγιαρ ως πλήρη αποδοκιμασία του ορμπανισμού και αναμένει συμμόρφωση στα ευρωπαϊκά δάνεια και πολιτικές.
✨Η ευρωπαϊκή ακροδεξιά δεν πλήττεται από την αλλαγή στην Ουγγαρία, ενώ σε πολλές χώρες ενισχύεται και εντάσσεται στο πολιτικό σύστημα με προσαρμοσμένες στρατηγικές.
✨Στην Ελλάδα επικρατεί παρανόηση για την αριστερά, ενώ ο πραγματικός κίνδυνος προέρχεται από την εξέλιξη και ενδυνάμωση της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς.
Το αποτέλεσμα των εκλογών στην Ουγγαρία προκάλεσε ένα κύμα ανακούφισης στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, για ακόμα μία φορά όμως η γραφειοκρατία των Βρυξελλών βλέπει το δένδρο και χάνει το δάσος.
Όπως σημειώναμε (εδώ), η συντριβή του Όρμπαν δεν σημαίνει ήττα του ορμπανικού ιδεολογικού αφηγήματος αλλά περισσότερο μία “διορθωτική” και τιμωρητική επιλογή του εκλογικού σώματος υπό το βάρος των επιδεινούμενων οικονομικών συνθηκών. Και η νίκη του Πέτερ Μάγιαρ δεν συνιστά εντολή ανατροπής του πολιτικού ρεύματος που κυριάρχησε επί 16 χρόνια αλλά προσπάθεια να αρθεί το αδιέξοδο στις σχέσεις της Βουδαπέστης με την Ε.Ε ώστε να αποκατασταθεί η χρηματοδότηση από τα ενωσιακά κονδύλια.
” Το αποτέλεσμα, επομένως, θυμίζει περισσότερο μια «τιμωρητική ψήφο» κατά της εξουσίας παρά μια σαφή ιδεολογική μετατόπιση. Μετά από 16 χρόνια διακυβέρνησης, η κόπωση των ψηφοφόρων απέναντι στο κατεστημένο του Fidesz αποδείχθηκε καθοριστική. Η δυναμική αυτή δεν είναι πρωτοφανής: εκλογικές ανατροπές συχνά αντικατοπτρίζουν εσωτερικές ισορροπίες και όχι διεθνείς ιδεολογικές τάσεις.“, γράφει προς επίρρωσην το Politico.
Η Ευρώπη διαβάζει το εκλογικό αποτέλεσμα στη Βουδαπέστη με τον παραμορφωτικό φακό της βραχυπρόθεσμης γραφειοκρατικής διαχείρισης. Θεωρεί πώς ο εξοβελισμός του Όρμπαν και η αντικατάστασή του από έναν μετριοπαθή πολιτικό θα της εξασφαλίσει το “ναι” των Μαγυάρων στο δάνειο των 90 δισ. στην Ουκρανία και ικανή απόσταση ασφαλείας από την ρωσική επιρροή.
Οι Ούγγροι, όμως, δεν απέρριψαν το ιδεολόγημα του ορμπανισμού αλλά μόνο την διακυβέρνηση του Όρμπαν όταν αυτή έπαψε να είναι αποτελεσματική στο εσωτερικό.Ούτε η ευρωπαϊκή ακροδεξιά που είχε ως πολιτικό πρότυπο τον ηττημένο θα υποστεί κάποιες συνέπειες από την αλλαγή φρουράς. Είναι, δε, αξιοσημείωτο πώς η τελευταία δείχνει αντανακλαστικά προσαρμογής στις νέες συνθήκες απομακρυνόμενη πιά από την πολεμική στρατηγική του Τραμπ χωρίς, ωστόσο, να αφορίζει τον τραμπισμό.
Στα γερμανικά κρατίδια το AfD καλπάζει, σε ορισμένα μάλιστα απ΄ αυτά ίσως σχηματίσει αυτοδύναμες τοπικές κυβερνήσεις. Ο Νάϊτζελ Φάρατζ, ο οποίος δηλώνει τώρα πώς “…έτυχε να γνωρίσει τον Αμερικανό πρόεδρο”, μπορεί να είναι ο επόμενος πρωθυπουργός της Βρετανίας, όπως η Μαρίν Λεπέν, είτε η ίδια είτε το “κλώνος” της Ζορντάν Μπαρντελά, ενδέχεται να εισέλθουν προσεχώς στο Μέγαρο των Ηλυσίων Πεδίων, σε πολλές, τέλος, ευρωπαϊκές χώρες η ακροδεξιά “κανονικοποιείται” και γίνεται τμήμα του συστήματος εξουσίας.
Καθ’ ημάς, ορισμένοι επιχαίρουν για την εξαφάνιση της αριστεράς στις ουγγρικές εκλογές. Έχουν δίκιο, όμως ο κίνδυνος δεν απορρέει από την ευρωπαϊκή εκδοχή της αριστεράς αλλά από την επικράτηση αυτής της ακροδεξιάς που μεταλάσσεται και ξεγελάει.