“Ε, αφού το είπε ο Καραμανλής θα το κάνουμε…”

Ο Άδωνις Γεωργιάδης είπε (στο Action24) ότι, σχετικά με τις δικογραφίες για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ: “ορισμένες περιπτώσεις είναι γελοίες, άλλες πιό σοβαρές”. Η αλήθεια είναι πώς κάποιοι εκ των βουλευτών που αναφέρονται έδρασαν υπό την επήρρεια του απλού, “μεθυστικού” και ψηφοθηρικού ρουσφετιού. Κάτι που στο πολιτικό μας σύστημα δεν συνιστά έγκλημα καθοσιώσεως. “Διαχρονική παθογένεια”, για να χρησιμοποιήσουμε τον συχνά επαναλαμβανόμενο εσχάτως όρο.

Μόνο που η Ευρωπαϊκή εισαγγελία (και εν γένει η Δικαιοσύνη) δεν πρέπει να λειτουργεί με βάση τα “έθιμα” και τα πολιτικά ήθη κάθε χώρας αλλά με βάση το νόμο. Γι’ αυτό υπάρχουν πλημελλήματα και κακουργήματα. Κάποια θα καταπέσουν στην προβλεπόμενη δικαστική έρευνα, άλλα όχι. Ως εκ τούτου, αυτόκλητοι υπερασπιστές και κατήγοροι ας κάνουν υπομονή.

Όμως, οι νόμιμες επισυνδέσεις και οι ογκώδεις φάκελλοι των δικογραφιών “βγάζουν λαυράκια”. H Παπακώστα των Τρικάλων, για παράδειγμα, πιέζει εν γνώση της παρανομίας να δοθούν επιδοτήσεις σε κτηνοτρόφο που έχει δηλώσει πολύ λιγότερα βοσκοτόπια από τα προβλεπόμενα και παροτρύνει σε πλαστογράφηση των στοιχείων. Κάτι που φαίνεται ότι έκανε, με τον δικό του τρόπο, και ο συντοπίτης της βουλευτής και πρώην γραμματέας του κόμματος.

Τα Τρίκαλα συναγωνίζονται, αλλά χάνουν στο νήμα, από τις Σέρρες όπου και οι τρεις βουλευτές της Ν.Δ είδαν τα ονόματά τους να φιγουράρουν στις δικογραφίες. Δύο εξ αυτών αντιμετωπίζουν κατηγορίες σε βάθμό κακουργήματος. Ίσως η πιό κραυγαλέα περίπτωση είναι αυτή του πρώην υπουργού (της τραγωδίας των Τεμπών), κι αυτό διότι αποτελεί μνημείο η εντολή του προέδρου του ΟΠΕΚΕΠΕ στους συνεργάτες τους, όπως αναφέρεται στην δικογραφία: “…αφού το είπε ο Καραμανλής, θα το κάνουμε”!

Σωστά, αφού το είπε ο Καραμανλής, φέρων το βαρύτατο επώνυμο του ιδρυτή του κόμματος και πρωτοξάδελφος του πρώην πρωθυπουργού… Μόνο που ούτε ο μακαρίτης το γνώριζε, ούτε, φυσικά, ο ανηψιός του. Το επώνυμο, όμως, αποτελεί “blue chip” (μετοχή εταιρείας με τεράστια κεφαλαιοποίηση κατά τον χρηματιστηριακό όρο) και ο κάτοχός του βλέπει τις πόρτες να ανοίγουν στο πέρασμά του.

Για να επιστρέψουμε στην δήλωση του Άδωνι: όντως κάποιες περιπτώσεις, παρότι νομικά βάσιμες, θα αποδειχτούν λογικά ανυπόστατες και εν τέλει μάλλον δεν θα τεκμηριωθούν. Και γι αυτό, έχει δίκιο ο κυβερνητικός εκπρόσωπος όταν λέει πώς όλα θα εξεταστούν ανά περίπτωση.

Μόνο που η πολιτική ζημιά και η αίσθηση του πλιάτσικου στους ενωσιακούς και εθνικούς όρους δεν αντέχει στην λογική των ποσοστώσεων. Δηλαδή, αν από τους περίπου 25 βουλευτές που εμπλέκονται λιγότερο ή περισσότερο στο ανάγνωσμα των δικογραφιών αποδειχτεί ότι οι μισοί αποτελούν σοβαρές περιπτώσεις (κάποιες βαριά πλημελλήματα, ορισμένες κακουργήματα) και οι άλλες μισές “γελοίες”, οι αρνητικές εντυπώσεις δεν θα μειωθούν κατά 50%.

Διότι, τελικά, εάν δεν στηλιτευτεί το φαινόμενο και επιχειρηθεί η συρρίκνωσή του σε “μεμονωμένες περιπτώσεις”, καταλήγουμε σε αυτό που έλεγε ο Εμανουήλ Ροϊδης: “Όταν έχει κανείς το δικαίωμα να λαθεύει απεριόριστα, είναι βέβαιος πως κάποτε θα πετύχει.”