Εντοπίστηκε εκ νέου το φθινόπωρο με ζωογονητικές βροχές (άλλο αν η έλλειψη υποδομών τις εμφανίζει ως “γιγάντιες”), ενώ οι θερμοκρασίες πέφτουν όσο βαδίζουμε στην καρδιά του χειμώνα, με την ελπίδα να δούμε χιόνια, όχι τόσο για την άσπρη μέρα, όσο να γεμίσουμε τους ταμιευτήρες ύδατος. Την αύξηση της ΕΥΔΑΠ δεν τη γλιτώνουμε.

Από εκεί και πέρα, το 2025 -εκτός ίσως ακόμη ορισμένων εξαιρέσεων που έχουν να κάνουν πιο πολύ με προσωπικές επιτυχίες- αφήνει μια γεύση γενικευμένης αστάθειας. Η φράση “εύθραυστη ισορροπία” σε όλα τα επίπεδα νομίζουμε ότι κυριάρχησε και θα κυριαρχεί στα ρεπορτάζ και τις αναλύσεις και τον επόμενο χρόνο.

Έως ότου να κάτσει η μπίλια που λένε και οι τζογαδόροι -άλλο “έργο” η λαίλαπα των ηλεκτρονικών παιγνίων που έχει κατακλύσει διαφημιστικώς το σύμπαν του διαδικτύου- την οποία καταρχάς γεωπολιτική μπίλια αποφάσισε να ρίξει ο κ. Τραμπ άμα την εκ νέου εμφάνισή του στο προσκήνιο της παγκόσμιας πραγματικότητας.

Μάλλον θα πρέπει να πιστέψουμε την οπαδό του και ακραιφνώς μουσουλινικιά κ. Τζόρτζια Μελόνι, ότι ίσως ακόμη να μην έχουμε δει τα χειρότερα…. Αλλά ποιος επιχειρηματίας μπορεί να είναι και ειρηνοποιός; Χρήμα και ειρήνη αντικρουόμενα γαρ…

Η “μπίλια” λοιπόν οδεύοντας προς το μαύρο για να μην πούμε πολιτικά κατάμαυρο, σε λίγες περιπτώσεις τη χρονιά που πέρασε κατάφερε να ξεφύγει από τα όρια της ρουλέτας που έχουν καταφέρει να μας βάλουν να κινούμαστε.

Αιφνιδίασαν στις αρχές του έτους οι μεγαλειώδεις διαδηλώσεις για τα Τέμπη και τώρα τελευταία οι κινητοποιήσεις των αγροτών που μοιάζουν (λέμε μοιάζουν διότι άρχισαν να εκδηλώνονται διασπαστικά φαινόμενα) να μην κινούνται στα συνηθισμένα πλαίσια: Κλείνουμε για λίγο τους δρόμους, τσιμπάμε το κάτι τι, και επιστρέφουμε όλοι ευχαριστημένοι στα κονάκια μας. Μεγάλη είναι η οργή και στην Ευρώπη, κάτι το οποίο δείχνει το μέγεθος της κρίσης στον πρωτογενή τομέα.

Μια κρίση αστάθειας και οριακής ισορροπίας που όπως διακρίνεται πίσω από τις γραμμές των κειμένων των συντακτών του libre. gr που ακολουθούν εν είδει ανασκόπησης, απλώνεται σε όλα τα επίπεδα της ελληνικής πραγματικότητας.

Όταν δε με μία πιο διευρυμένη οπτική τοποθετήσουμε την κρίση αυτή σε παγκόσμιο επίπεδο πιθανώς θεωρητικά να μπορούμε να προσεγγίσουμε τη σημερινή πραγματικότητα υπό την οπτική μιας δομικής τάσης -αναλογιζόμενοι ιστορικές περιόδους οξείας κρίσης- καταφυγής στον καταστροφικό μηχανισμό εξισορρόπησης…

Και ποιος είναι αυτός; Ούτε να τον ξεστομίσουμε…