Ποιόν ευνοεί, τελικά, η ομφαλοσκόπηση της κεντροαριστεράς;

Ο έμπειρος (και καλοπροαίρετος) Γιάννης Δραγασάκηςείπε στο libre ότι μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΕΛ.Α.Σ “υπάρχουν κοινοί τόποι” που καθιστούν αναγκαία την σύγκλιση. Σε ένα ιδανικό πολιτικό σύμπαν λέει το αυτονόητο. Ίσως δίχως την ίδια καλοπροαίρετη διάθεση, κι άλλοι λένε το ίδιο. Από τον Σιακαντάρη και τον Αυλωνίτη, μέχρι τον Δούκα και τον Πάνα. Μόνο που η πρόσθεση δεν έχει την ίδια συμπεριφορά στα μαθηματικά και στην πολιτική. Στην πρώτη περίπτωση καταλήγει πάντοτε σε άθροισμα, στη δεύτερη, άλλοτε πολλαπλασιάζει και άλλοτε διαιρεί.

Ο Ανδρουλάκης, για παράδειγμα, αντιλαμβάνεται τον Τσίπρα ως την άλλη όψη του Μητσοτάκη, ο πρώην πρωθυπουργός, από την άλλη, κάηκε, το 2023, στον χυλό της στρατηγικής της απλής αναλογικής και, τώρα, φυσάει και το γιαούρτι, μιλώντας για ανταγωνιστές που, όμως, δεν είναι αντίπαλοι. Για να καταλήξει στον αντίποδα εκείνων των μυνημάτων συνεργασίας προς το ΠΑΣΟΚ με το “ή εμείς, ή κανείς” που είπε στη συνέντευξή του στον Σκάϊ.

Τόσο το ΠΑΣΟΚ, όσο και η ΕΛ.Α.Σ επιδιώκουν την πολιτική αλλαγή ώστε να μην είναι για τρίτη φορά ο Μητσοτάκης πρωθυπουργός και η Ν.Δ κυβέρνηση. Τα οικονομικά προγράμματα που παρουσίασαν στη ΔΕΘ μοιάζουν σε πολύ μεγάλο βαθμό (τόσο που να αλληλοκατηγορούνται για “copy paste”). Η μετακόμιση πρώην βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ στη Χαριλάου Τρικούπη είναι καθημερινό φαινόμενο, την ίδια ώρα που τα μισά από τα στελέχη του κόμματος Τσίπρα που εμφανίζονται στις τηλεοράσεις προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ.

Οι δύο χώροι δεν είναι απλώς όμοροι, έχουν κοινά εδάφη. Παρόλα αυτά το Επινέ (η συνένωση των σχημάτων της γαλλικής σοσιαλδημοκρατίας, υπό τον Φρανσουά Μιτεράν, το 1971) που επικαλούνται διάφοροι μοιάζει τόσο μακριά όσο η άκρη του Σύμπαντος.

Αυτή η ομφαλοσκόπηση της κεντροαριστεράς μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη σε μετεκλογικό χρόνο, αν και εφόσον προκύψουν οι συσχετισμοί, προεκλογικά, όμως, τείνει να μετατραπεί σε μια “χάβρα Ιουδαίων” που, εν τέλει, αναδεικνύει τον Κυριάκο Μητσοτάκη στην μοναδική πολιτική σταθερά, ακόμα κι αν στην πραγματικότητα έχει μπροστά του θηριώδη προβλήματα και μια κοινωνία που ασφυκτιά.

Κάποιοι πέφτουν στην παγίδα των δημοσκοπήσεων: 16% η ΕΛ.Α.Σ και 12% το ΠΑΣΟΚ δεν κάνει 28%, άρα ένας ισοδύναμος αντίπαλος της Ν.Δ. Θα μπορούσε να δράσει πολλαπλασιαστικά, το πιθανότερο, όμως, είναι να προκαλέσει την διαίρεση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Πέραν του ότι είναι τέτοιοι οι πολιτικοί εγωϊσμοί και τόσο έντονη η απουσία του… Μιτεράν ώστε να μην βρούν άκρη, ακόμα και με τις καλύτερες προθέσεις.

Αυτή η εσωτερική συζήτηση, ωστόσο, δεν θα κοπάσει. Έτσι θα πάμε μέχρι τις εκλογές και θα ευνοείται έμμεσα η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός. Ιδιαίτερα όσο οι μετρήσεις θα κρατούν την ΕΛ.Α.Σ και το ΠΑΣΟΚ στα σημερινά ποσοστά και δεν θα ξεχωρίζει ο πραγματικός αντίπαλος του Μητσοτάκη. Προσφυώς, άλλωστε το Μαξίμου παίζει το παιχνίδι του δίπολου, πότε με τον Τσίπρα και πότε με τον Ανδρουλάκη.