Η εκλογική ατζέντα που (δεν) έχει ο Σαμαράς και ο “καταλύτης” Καραμανλής

Κάποιες από τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις εμφανίζουν το (υπό ίδρυση) κόμμα του Αντώνη Σαμαρά με ένα δυνητικό εκλογικό ακροατήριο της τάξης του 15%. Εκείνοι που δηλώνουν, πάντως, ότι σίγουρα ή μάλλον θα το ψηφίσουν είναι περίπου το 1/3 αυτού του ποσοστού. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, οι μετρήσεις προκαλούν προβληματισμό στο κυβερνητικό επιτελείο. Λογικό. Η μάχη για την αυτοδυναμία θα είναι σκληρή και κάθε μονάδα είναι πολύτιμη.

Το πρώτο ερώτημα είναι εάν ένα κόμμα Σαμαρά θα αφαιρέσει κρίσιμη μάζα από όσους θα ψήφιζαν τη Ν.Δ εάν δεν υπήρχε, ή εάν θα αντλήσει περισσότερο από τη ζώνη των “χαμένων ψηφοφόρων” του κυβερνώντος κόμματος και θα αναδιατάξει, μόνο, τους συσχετισμούς μεταξύ των κομμάτων που βρίσκονται στα δεξιά του. Οι ίδιες μετρήσεις εμφανίζουν τη Ν.Δ να κερδίζει περίπου μία μονάδα (σε σύγκριση με τον Ιούλιο) μετά τις ανακοινώσεις Μητσοτάκη στη ΔΕΘ, άρα μπορεί να εικάσει κανείς ότι το κόμμα του πρώην πρωθυπουργού δεν έρχεται σαν “τον λίβα που καίει τα σπαρτά”.

Το δεύτερο ερώτημα αφορά την ατζέντα στην οποία θα κριθεί η επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Επ΄ αυτού οι ίδιες μετρήσεις και η λογική συγκλίνουν πώς η κρίσιμη παράμετρος θα είναι η ακρίβεια (τιμές ενέργειας, εφοδιαστική αλυσίδα, μεταφορές, στεγαστικό κ.ά), ιδιαίτερα μετά από τον χειμώνα που προμηνύεται πολύ δύσκολος. Πιθανώς και τα ελληνοτουρκικά, έως ένα βαθμό, ανάλογα με τις εξελίξεις και το πόσο θα ανεβάσει τη θερμοκρασία στο Αιγαίο η Άγκυρα.

Ποιά είναι, από την άλλη, τα βασικά θέματα στο πολιτικό αφήγημα που έχει ξεδιπλώσει μέχρι σήμερα ο πρώην πρωθυπουργός;

Πρώτον, θεωρεί ότι η κυβέρνηση και ο Μητσοτάκης προσωπικά επιχειρούν να επιβάλλουν την woke κουλτούρα. Μπορεί ο νόμος για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών να στοίχισε πολιτικά στο πιό συντηρητικό ακροατήριο της Ν.Δ και να θύμωσε παραδοσιακούς ψηφοφόρους της, πάλι από τις μετρήσεις, όμως, δεν προκύπτει καμία κατάρρευση. Κι επειδή ορισμένοι επικαλούνται την ιστορική ήττα του γερμανικού CDU στο Βερολίνο και την πτώση του σε άλλα (πρώην ανατολικογερμανικά) κρατίδια, η στεγαστική κρίση και η ακρίβεια- ενέργεια ήταν αυτά που μετέβαλλαν τους συσχετισμούς και πολύ λιγότερο το μεταναστευτικό που αποτελεί αιχμή του δόρατος του ακροδεξιού AfD.

Σε κάθε περίπτωση, εάν θέλει κάποιος πρώην ψηφοφόρος της Ν.Δ να τιμωρήσει την κυβέρνηση, το πιθανότερο είναι να επηρεαστεί από τις τιμές στα ράφια και στα πρατήρια καυσίμων και όχι επειδή κάτι υποτίθεται “επιλήψιμο” επρόκειτο να συμπεριληφθεί σε ένα βιβλίο του δημοτικού. Τα περί woke ατζέντας μπορεί να διατυπώνονται από τον πρώην πρωθυπουργό ως η αρχή εξαφανίσεως του έθνους, δεν αντέχουν, όμως, στη λογική.

Δεύτερον, ο Σαμαράς σηκώνει τη σημαία εναντίον της …αλλοίωσης του γνήσιου νεοδημοκρατικού DNA και την υποκατάστασή του από μία νεκρανάσταση του “σημιτικού ΠΑΣΟΚ” με “ολίγον ΛΑΟΣ”. Κι’ όλα αυτά τα χρεώνει στον Μητσοτάκη. Το επιχείρημα θα άντεχε στη λογική εάν οι πούροι νεοδημοκράτες ψηφοφόροι γύριζαν την πλάτη σε εκείνα τα κυβερνητικά στελέχη που έλκουν την καταγωγή τους από το ΠΑΣΟΚ της εποχής Σημίτη. Στις εκλογές του 2023, όμως, ο Πιερρακάκης ήρθε πρώτος στην Α’ Αθήνας με 25.000 σταυρούς (αφήνοντας πίσω του ανόθευτους γαλάζιους) και ο Χρυσοχοϊδης δεύτερος στον Β2 τομέα με 56.000 σταυρούς. Όλως τυχαίως ο δεύτερος ήταν υπουργός της συγκυβέρνησής του με το ΠΑΣΟΚ και ο πρώτος εξ’ απορρήτων του Βενιζέλου στην διαπραγματευτική ομάδα με τους δανειστές.

Για τους εκ του ΛΑΟΣ προερχόμενους δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Πιό ευλαβείς προς αυτόν από τους Γεωργιάδη, Βορίδη και Πλεύρη – ο ίδιος τους προσηλύτισε, άλλωστε, και τους πήρε από την αυλή του Καρατζαφέρη- δεν υπήρξαν. Κι αυτοί, όμως, σαρώνουν στο γαλάζιο ακροατήριο.

[ Ειρήσθω εν παρόδω, ενόσω -κατά Σαμαρά- ο Μητσοτάκης …αλλοίωνε το γενετικό υλικό της παράταξης, έφερνε στην πρώτη γραμμή μία νέα γενιά στελεχών, άλλα με δεξιό, άλλα με κεντροδεξιό πρόσημο. Από τον (γραμματέα) Κυρανάκη μέχρι την Ζαχαράκη, την Μιχαηλίδου, την Σδούκου, τον Παπασταύρου, τον Ρωμανό και αρκετούς ακόμα.]

Άρα, μάλλον οι νεοδημοκράτες έσπευσαν προθύμως να ψηφίσουν τους …αλλόπιστους και να “αλλοιώσουν το DNA τους”, σαν τους Λονδρέζους που συνωστίζονται στην Boxing Day έξω από τα Harrods και τα Selfridges, και δεν περίμεναν το νεύμα του Μητσοτάκη. Η εξουσία είναι συγκολλητική και μεταδοτική.

Συμπέρασμα: μπορεί σε μία κρίσιμη εκλογική μάχη το κόμμα Σαμαρά να προσθέσει έναν ακόμα κίνδυνο για τη Ν.Δ, ωστόσο αυτό δεν θα συμβεί επειδή χτύπησε φλέβα το αφήγημα Σαμαρά περί woke και “χαλασμένου” DNA. Και το πιό ουσιαστικό δεν είναι η όποια επιδίωξη Σαμαρά (κάποιοι το ονομάζουν “γινάτι”) αλλά τι θα κάνει ο άλλος πρώην πρωθυπουργός της παράταξης. Εκεί φαίνεται πώς τα πράγματα είναι διαφορετικά. Αφενός, γιατί ο Μητσοτάκης διατηρεί πάντοτε ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας με τον Καραμανλή, αφετέρου επειδή ο δεύτερος, ακόμα κι αν προτιμά να απέχει γενικώς, δεν πρόκειται να διακυβεύσει την βαθιά οικογενειακή και πολιτική σχέση του με την παράταξη της Ν.Δ, και τον σεβασμό που τρέφει γι΄ αυτό και ο τελευταίος νεοδημοκράτης, για να γίνει υπαρχηγός του Σαμαρά.