Όσα σκοτάδια κι αν σε κυκλώνουν, τελικά, όταν το’ χεις, νικάει το φως
✨Ο Γιώργος Μαζωνάκης αποχαιρετήθηκε από χιλιάδες στη Νίκαια, όπου η αυθεντική λαϊκότητά του ενέπνευσε βαθιά αγάπη και σεβασμό.
✨Ήταν ένας καλλιτέχνης με ευαίσθητη ψυχή, που συνδύαζε το ταλέντο με εσωτερικούς προβληματισμούς και προσέφερε ανώνυμη βοήθεια σε συνανθρώπους χωρίς προβολή.
✨Ο μητροπολίτης Νίκαιας τόνισε πως η αγάπη του παραμένει ζωντανή στις καρδιές των ανθρώπων, ενώ το τραγούδι του αντικατοπτρίζει νοσταλγία και ελπίδα για το παρελθόν.
✨Ο Σταύρος Ξαρχάκος χαρακτήρισε τον Μαζωνάκη ως το τελευταίο λαϊκό είδωλο, που έκανε το τραγούδι του προσωπική εξομολόγηση, αποχαιρετώντας τον με συγκίνηση.
Όλοι οι άνθρωποι έχουν/με μέσα τους σκοτάδια. Όποιος λέει ότι ζει μόνο στο φως, λέει ψέματα. Οι χιλιάδες που συνόδευσαν την σορό του Γιώργου Μαζωνάκη στην τελευταία του κατοικία, και οι εκατοντάδες χιλιάδες που συγκλονίστηκαν από τον θάνατό του, γνώριζαν ελάχιστα για τα σκοτάδια του. Ίσως τα υποψιάζονταν. Κυρίως, όμως, ήξεραν το είδωλο που πλημμύριζαν τα φώτα της πίστας και της δημοσιότητας, την περσόνα. Τον “Μαζώ”…
Εκείνο που ένοιωθαν ήταν η αυθεντική λαϊκότητά του. Αυτό το ένστικτο του μέσου ανθρωπου είναι συνήθως αλάνθαστο. Η Νίκαια που τον αποχαιρέτησε είναι, τελικά, ένα άθροισμα από πολλές Νίκαιες. Κάθε γειτονιά αγαπάει με πάθος εκείνον που βγαίνει από τα σπλάχνα της και ξεχωρίζει και δεν την προδίδει …όσο κι αν “μικραίνουν οι ώρες”.
Οι “επώνυμοι” έσπευσαν να μιλήσουν …καθιερωμένα για τον συγκλονιστικό θάνατο. Ίσως διότι επιδιώκουν να ταυτιστούν με το αυθεντικό, ακόμα κι αν δεν μπορούν να το βιώσουν. Τους παρασύρει το ποτάμι των πολλών.
Όμως, απ΄ όσα άκουσα και είδα αυτές τις ώρες, κρατώ μερικές μόνο αναφορές που, εν τέλει, αποδεικνύουν πώς όσα σκοτάδια κι αν σε κυκλώνουν θα είναι το φως που θα σε κερδίσει, όταν ήδη το έχεις μέσα σου. Το φως θα πει την τελευταία λέξη.
Δεν γνώριζα ότι ο Γιώργος είχε συχνές επαφές με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο. Από μόνο του αυτό σημαίνει πολλά για το παιδί που νοσταλγούσε την παλιά του γειτονιά.
«Με τον Γιώργο Μαζωνάκη είχα προσωπική γνωριμία και επαφή. Ήταν πολλές οι συναντήσεις μας και αξιοσημείωτες οι συζητήσεις μας μακριά από τα φώτα και τον θόρυβο της δημοσιότητας.
Ο Γιώργος είχε μία εξαιρετικά ευαίσθητη ψυχή και ήταν ένας άνθρωπος με ιδιαίτερα χαρίσματα, εσωτερικούς προβληματισμούς και υπαρξιακές αναζητήσεις. Υπηρέτησε το ελληνικό τραγούδι με αγάπη, πάθος και συνέπεια για περισσότερα από τριάντα χρόνια και κατάφερε, με το ταλέντο, που του χάρισε απλόχερα ο Θεός, και με την αυθεντικότητά του, να κερδίσει το κοινό, πέρα από διακρίσεις και τάξεις, και να εγγραφεί στη συλλογική μνήμη του λαού μας.
Ο Γιώργος ήταν ένα παιδί του Θεού. Και μέσα στο σκοτάδι -γιατί όλοι μας ανεξαιρέτως δοκιμαζόμαστε από το σκοτάδι- ανακάλυπτε πάντα την έξοδο προς το Φως. Στάθηκε πάντα, ανώνυμα και σιωπηλά, γιατί έτσι συνειδητά επέλεγε, δίπλα σε συνανθρώπους μας που είχαν ανάγκη, χωρίς να ζητά αναγνώριση και χωρίς να μετατρέπει αυτή την ανάγκη του άλλου σε αφορμή προσωπικής προβολής. Με αθέατες πράξεις αληθινής αγάπης ως άνθρωπος.”
Κι ο μητροπολίτης Νίκαιας, επίσης συγκλονιστικός:
“Η παρουσία χιλιάδων λαού εδώ και χθες και σήμερα στην Εξόδιο Ιερή Ακολουθία, συνιστά απόδειξη ανταπόκρισης στην αγάπη του και στη σκέψη έρχεται μια ρήση ενός αρχαίου Ιστορικού πως “Ο αληθινός τάφος των νεκρών είναι οι καρδιές των ανθρώπων” (Τάκιτος, 55-120). Έδωσε την αγάπη και παίρνει αγάπη και ζωντανός και αποχωρώντας από τη ζωή.
Παρακολουθώντας τη ζωή του και τα λόγια του, ανακαλώ στη σκέψη ένα συλλογισμό που τον αφορά: “Ο θάνατος είναι μια πρόκληση. Μας λέει να μη χάνουμε χρόνο. Μας λέει να πούμε ο ένας στον άλλο, τώρα αμέσως, ότι αγαπάμε ο ένας τον άλλο” (Leo Buscaglia, 1924-1998).
Αποκτά μια επικαιρότητα το τραγούδι του Γιώργου, που όλοι γνωρίζουμε:
“Μεγαλώνω και ξεχνώ μόνο τους κακούς ανθρώπους
όσους μιλούσαν με βρισιές γιατί ποτέ δε μάθαν τρόπους
μα ποτέ μου δε ξεχνώ την παλιά τη γειτονιά μου
γιατί στο παγκάκι της πλατείας έχω χαράξει τα όνειρά μου (και)
Θέλω να γυρίσω στα παλιά, θέλω την παλιά μου γειτονιά…»
Και γύρισε κι είναι ανάμεσά μας, τόσο νέος και τόσο δημιουργικός: Αναβιώνει τώρα εδώ το έπος του Διγενή Ακρίτα:
«Κι επήγαν και παλέψανε στα μαρμαρένια αλώνια,
κι όθε χτυπάει ο Διγενής, το αίμα αυλάκι κάνει,
κι όθε χτυπάει ο Χάροντας, το αίμα τράφο κάνει»
Αδελφοί μου αγαπητοί, Πιστεύουμε και κηρύσσουμε ότι προσδοκούμε Ανάσταση και ζωή του μέλλοντος αιώνος. Με αυτή τη πίστη αποχαιρετούμε τον αγαπητό μας Γιώργο, που ευχόμαστε να είναι ήδη στην αγκαλιά του Θεού. Να βρει ανάπαυση η ψυχή του, να παρηγορηθούν οι συγγενείς και οι φίλοι του, και δηλώνουμε με ανθρώπινο πόνο, αλλά και με τη σταθερή ελπίδα ότι «Ο Κύριος έδωκεν, ο Κύριος αφείλατο· ως τω Κυρίω έδοξεν, ούτω και εγένετο· είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον εις τους αιώνας».
Και, τέλος, ο ένας και ανεξάντλητος Σταύρος Ξαρχάκος:
«Αποχαιρετούμε -δυστυχώς πρόωρα- το τελευταίο λαϊκό είδωλο, έναν καλλιτέχνη καθολικής αποδοχής, που ήξερε να κάνει το λαϊκό τραγούδι να μοιάζει με προσωπική εξομολόγηση», γράφει ο Σταύρος Ξαρχάκος. «Καλό σου ταξίδι, Γιώργο».
Καλό του ταξίδι…
SiteDesign