Το κατεστημένο βλέπει παντού “κομμουνισμό” στις ΗΠΑ. Υπάρχει λόγος γι’ αυτό
✨Πολλοί Αμερικανοί φοβούνται τον όρο "κομμουνισμός", αλλά το κατεστημένο τον χρησιμοποιεί για να δυσφημήσει τις ριζοσπαστικές προτάσεις της Αριστεράς.
✨Η συζήτηση για ακραίες πολιτικές όπως φόροι στους πλούσιους ή επενδύσεις σε κοινωνικές υποδομές είναι πλέον ρεαλιστική και εφαρμόσιμη με πολιτική βούληση.
✨Ο φόβος του κατεστημένου δείχνει ότι η κοινωνική δυσαρέσκεια μεγαλώνει και η ανάγκη για αλλαγή γίνεται όλο και πιο επείγουσα στις ΗΠΑ και παγκοσμίως.
✨Πρακτικές λύσεις όπως η συγκράτηση των ενοικίων στη Νέα Υόρκη και η κριτική στη μέση ανατολική πολιτική κερδίζουν υποστήριξη, αποδεικνύοντας τη μετακίνηση της κοινής γνώμης.
Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από τη Μέκκα του καπιταλισμού, το φάντασμα του κομμουνισμού που πολλοί από τους Αμερικανούς προσάπτουν στους ριζοσπάστες Αριστερούς του Δημοκρατικού Κόμματος που θέλουν να φέρουν τα πάνω κάτω. Η… δυσανεξία μεγάλου μέρους των Αμερικανών στον όρο “κομμουνισμός” είναι απολύτως λογική. Εν μέρει και δικαιολογημένη θα μπορούσε να πει κανείς ιστορικά. Ωστόσο, όταν το κατεστημένο, μιντιακό και επιχειρηματικό, μιλά για κομμουνισμό άλλα πράγματα έχει στο μυαλό του.
Θέλει να συκοφαντήσει και να προσδώσει το φορτισμένο αυτό όρο σε οτιδήποτε οι αριστεροί του Δημοκρατικού Κόμματος επιθυμούν να εφαρμόσουν. Κομμουνιστή, άλλωστε, αποκαλούν και τον Μαμντάνι, το Δήμαρχο της Νέας Υόρκης που πέτυχε συμφωνία συγκράτησης των ενοικίων σε μία από τις πιο ακριβές πόλεις του κόσμου.
Και εδώ βρίσκεται το σημείο-κλειδί. Οτι βγάζει από τη βολή του το αμερικανικό status quo, ότι “σπάει” το νεοφιλελεύθερο δόγμα που επί χρόνια θριαμβεύει στις ΗΠΑ, πρέπει να βαφτίζεται “κομμουνιστικό”, ακραίο, ανεφάρμοστο και τα συναφή.
Τι εννοούμε ως ανεφάρμοστο
Να δούμε, μισό λεπτό, τι είναι ακραίο και ανεφάρμοστο:
- Να επιβληθεί έκτακτος φόρος ύψους 5% στους δισεκατομυρριούχους της Σίλικον Βάλεϊ; Οχι, δεν είναι! Και θα γίνει μετά τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου.
- Να αυξηθούν οι δαπάνες για περισσότερους βρεφονηπιακούς σταθμούς και καλύτερα σχολεία; Οχι, δεν είναι. Ο Μαμντάνι το κάνει ήδη πράξη στη Νέα Υόρκη.
- Να αποδοκιμάσουν οι ΗΠΑ μία γενοκτονική (αλλά και αδιέξοδη) πολιτική όπως αυτή του Ισραήλ στη Γάζα και στη Μέση Ανατολή γενικότερα; Οχι, δεν είναι. Οι περισσότεροι Αμερικανοί, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, γυρίζουν την πλάτη στο φανατικότερο σύμμαχο της χώρας τους.
Πολλά από αυτά που συκοφαντούνταν αρχίζουν να φαίνονται σε περισσότερο κόσμο λογικά και εφικτά. Γιατί; Διότι πράγματι είναι. Χρειάζονται, απλά, για την πραγματοποιήσή τους αυξημένες δόσεις πολιτικής βούλησης. Ε, δεν είναι δα και ακατόρθωτο αυτό, ειδικά όταν η κοινωνική δυσαρέσκεια γιγαντώνεται και οι ανισότητες βγάζουν, πια, μάτι.
Καμία επιχειρηματικότητα δεν θίγει ο φόρος του 5% στους απίστευτα πλούσιους επιχειρηματίες της Καλιφόρνια και ούτε τρίζουν συθέμελα τα θεμέλια του αμερικανικού κράτους αν ξοδευτούν μερικά εκατομμύρια δολάρια περισσότερα για σχολεία και άλλες υποδομές. Για τα δισεκατομμύρια που έριξε ο Τραμπ στην αρένα του πολέμου του με το Ιράν δεν έκλαψε κανείς. Προς τι λοιπόν τόση υποκρισία;
Διότι υπάρχει ένας διάχυτος φόβος. Ενας φόβος ότι μία μεγάλη αλλαγή κυοφορείται, έρχεται, μπορεί να προκύψει. Και συνήθως σ’ αυτές τις περιπτώσεις οι εκπρόσωποι του “παλαιού καθεστώτος” καταλαμβάνονται από πανικό γιατί απειλούνται τα κεκτημένα τους. Μπορεί να μην γίνει τίποτα το ανατρεπτικό τελικά, μπορεί οι κατεστημένες δυνάμεις να θριαμβεύσουν και πάλι αλλά αξίζει να βλέπει κανείς το φόβο στα μάτια τους και τα λεγόμενά τους.
Σημαίνει ότι κάποια εξαρτήματα της ιστορίας αρχίζουν να κουνιούνται προς την ανάποδη πλευρά, σε μία χρονική περίοδο μάλιστα που τίποτα δεν έδειχνει ότι το κατεστημένο απειλείται.
Τελικώς όμως, όπως έχει συμβεί και άλλη φορά ιστορικά, φαίνεται ότι το κάστρο μπορεί να πέσει από μέσα. Η άνοδος του Τραμπ στην εξουσία για δεύτερη φορά τα τελευταία οκτώ χρόνια ανέδειξε και τα όρια ενός συστήματος εντελώς σάπιου. Μεγάλες μάζες κόσμου αντιλαμβάνονται ότι δεν τους λένε την αλήθεια και ψάχνουν για ρεαλιστικές, εφαρμόσιμες λύσεις στα προβλήματα που τις απασχολούν.
Γιατί είναι σαφώς ρεαλιστικό και εφαρμόσιμο να συγκρατηθεί, επι τέλους, το ράλι των τιμών στα ενοίκια στη Νέα Υόρκη και για να μην αποτελεί όνειρο απατηλό η ενοικίαση (προσέξτε, όχι η αγορά) ενός μέτριου διαμερίσματος.
Ο κόσμος δεν ζητά θαύματα. Θέλει όμως να ζήσει με περισσότερη αξιοπρέπεια σε μία εποχή κατά την οποία η τεχνολογία κάνει άλματα προόδου. Και στις ΗΠΑ, και στην Ευρώπη, και στην Αφρική, και στην Ασία, παντού. Στον απολύτως παγκοσμιοποιημένο κόσμο μας, τίποτα, πια, δεν μπορεί να μείνει κρυφό. Και κυρίως η λαχτάρα για μία πλήρη ζωή!
Τώρα, αν αυτό ακούγεται σε κάποιους κομμουνισμός…δικό τους το θέμα. Με τις λέξεις πάντως πρόβλημα δεν έχουμε…
SiteDesign