Μια (σκληρή) αλήθεια για τον Τσίπρα

Με το “καλημέρα” η Συμπαράταξη του Αλέξη Τσίπρα εγκαταστάθηκε στη δεύτερη θέση των δημοσκοπήσεων με ποσοστά πέριξ του 15%. “Μission accomplished”, θα μπορούσε να πει κανείς, αν λάβουμε υπόψη ότι στο επιτελείο του πρώην πρωθυπουργού αυτός ήταν ο πρώτος στόχος. Καλό αλλά όχι αρκετό. Μπορεί ο στόχος να ήταν αρχικά το ΠΑΣΟΚ και η αποκαθήλωσή του από τη δεύτερη θέση, όπως και η αντιμετώπιση του πολιτικού “αινίγματος” Καρυστιανού, ωστόσο ο εμφατικά δηλωθείς στόχος για νίκη και… αυτοδυναμία μοιάζει ακόμα σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

Η κυβέρνηση επισημαίνει πώς “δεν μπορεί να θεωρείται επιτυχία για τον Τσίπρα το 15% του 2026, όταν είχε πάρει 17,8% το 2023”. Η αλήθεια είναι πώς με τον κατακερματισμό στον χώρο της αντιπολίτευσης και την συρρίκνωση της επιρροής της Ν.Δ, το ποσοστό (του ΣΥΡΙΖΑ) στις προηγούμενες εθνικές εκλογές συγκρίνεται με το 41% του κυβερνώντος κόμματος, γι’ αυτό και αξιολογήθηκε ως συντριβή, ενώ το σημερινό 15% πρέπει να συγκριθεί με το 28-30%.

Σε κάθε περίπτωση η απόσταση παραμένει μεγάλη και πολλά θα κριθούν τον Σεπτέμβριο, όταν η ΕΛ.Α.Σ θα έχει πολιτικά ενηλικιωθεί, θα έχει παρουσιάσει πρόγραμμα, οργανωτική συγκρότηση και αρκετά περισσότερα πρόσωπα απ΄ όσα έχουμε δει έως σήμερα στα τηλεοπτικά πάνελ.

Εφόσον η Συμπαράταξη κατορθώσει να δημιουργήσει δημοσκοπική βάση στο ποσοστό του 2023 και το ΠΑΣΟΚ παραμείνει στις επιδόσεις των τελευταίων μετρήσεων θα μπει με καλύτερους όρους στην τελική ευθεία προς τις κάλπες.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι, όμως, εύκολος αντίπαλος. Ακόμα κι αν από καποιους εκλαμβάνεται ως αλαζονεία, άλλοι πείθονται από την αυτοπεποίθηση που εκπέμπει ακόμα και τώρα που πόρρω απέχει από την αυτοδυναμία και διλημματικά βάζει την στρατηγικής της μιας κάλπης. Λογικό, ποιός μπορεί να προβλέψει τι θα συμβεί στη δεύτερη ή και την τρίτη;

Για τον Αλέξη Τσίπρα είναι, από την άλλη μονόδρομος, να πείσει πώς η δική του τρίτη προσπάθεια να νικήσει τον Μητσοτάκη ταυτίζεται με το να μην κατορθώσει ο τελευταίος να έχει τρίτη θητεία. Και για να έχει περισσότερες ελπίδες πρέπει να απομακρυνθεί όσο γίνεται περισσότερο από τον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ. Καμία υποψία συμφωνίας, καμία οργανική σχέση, κανένας “ιστορικός” συναισθηματισμός, καμία απάντηση στις προσωπικές επιθέσεις από πρώην συντρόφους (κυρίως από τους πιό ευεργετηθέντες).

Ακόμα κι αν ορισμένα πρόσωπα απ΄ όσα βγήκαν μέχρι τώρα μπροστά χρειάζονται επικοινωνιακή και πολιτική εκπαίδευση μάλλον βρίσκουν πιό εύκολα ευήκοα ώτα απ΄ ότι η πολιτική φρουρά της Κουμουνδούρου που επιθυμεί διακαώς να μετοικήσει. Κάποιοι είναι αναμφίβολα χρήσιμοι, κυρίως, όμως, για τα ψηφοδέλτια στην τελική ευθεία. Άδικο; Σκληρό; Πιθανώς, αλλά προέχει η επιβίωση και η μακροημέρευση του νέου φορέα από την πολιτική και ηθική αποκατάσταση κάποιων…