Όσα “θυμάται” το …cloud!

Πρόσφατα “ανασύρθηκε” από το σοσιαλμιντιακό “cloud” πλήθος δηλώσεων βουλευτή (Επικρατείας) του ΠΑΣΟΚ και στενού συνεργάτη του προέδρου του κόμματος ο οποίος, ως τηλεοπτικός σχολιαστής πριν μερικά χρόνια, εξυμνούσε τον μεταρρυθμιστικό λόγο και την πολιτική ποιότητα του Κυριάκου Μητσοτάκη. Σήμερα, είναι εξ αυτών που υψώνουν τη σημαία κατά της κυβερνητικής διαφθοράς, όπως λέει, υιοθετεί τα περί “συμμορίας του Μαξίμου” του αρχηγού του, ενώ τελευταία “ανακάλυψε” πώς υπάρχει “μυστική συμφωνία” μεταξύ Μητσοτάκη και Τσίπρα με (έμμεσο) στόχο το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Από το ίδιο “σύννεφο” των μέσων κοινωνικής δικτύωσης επιλέχτηκε και σχόλιο του αναπληρωτή εκπροσώπου Τύπου της “ΕΛΑΣ” που αποκαλούσε προ δωδεκαετίας “καραγκιόζη” τον Αλέξη Τσίπρα. Ο άνθρωπος εξήγησε το πολιτικό και συναισθηματικό φορτίο της εποχής εκείνης που τον οδήγησε στην σχετική αναφορά, όμως η “δουλειά” στα σόσιαλ εξετελέσθη.

Είναι γνωστό πώς ακόμα και σημερινοί υπουργοί έχουν πει και γράψει τα χειρότερα για τον πρωθυπουργό, με κορυφαίο, ίσως, τον υπουργό Υγείας που ως βουλευτής του ΛΑΟΣ αποκαλούσε “κόμματα κλεφτών τη Ν.Δ και το ΠΑΣΟΚ” και χλεύαζε σε ακραίο βαθμό τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Έγινε αντιπρόεδρος του κόμματος και μαχητικός υπερασπιστής του πρωθυπουργού.

Ο διοικητής της ΤτΕ Γ. Στουρνάρας έλεγε, ως επικεφαλής του ΙΟΒΕ την εποχή του πρώτου μνημονίου, ότι η χώρα χρεοκόπησε με ευθύνη της Ν.Δ και του Κώστα Καραμανλή μεταξύ του 2007 και του 2009, μετά έγινε υπουργός Οικονομικών επί κυβέρνησης Ν.Δ- ΠΑΣΟΚ, γεγονός που είχε προκαλέσει θυμό στα “καραμανλικά” στελέχη, με τον νυν πρόεδρο της Βουλής Νικήτα Κακλαμάνη να τον εγκαλεί με σφοδρότητα.

Ο Τσίπρας είχε αποκαλέσει τον Γ.Παπανδρέου “Ολανδρέου” και μετά συνεδέθη με πολιτική φιλία μαζί του, ο Μητσοτάκης κατηγορούσε τον εκ της Ν.Δ προερχόμενο Πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο, ο Σαμαράς τον Βενιζέλο λίγο καιρό πριν συγκυβερνήσουν, “πασοκογενείς” του ΣΥΡΙΖΑ τον πρώην πρωθυπουργό πριν ενταχθούν στο σχήμα διεύρυνσης μετά τις εκλογές του ’19, ο Κασσελάκης παραλίγο να γίνει υπουργός του Μητσοτάκη, μετά έλεγε ότι “τον φύτεψε” ο Τσίπρας και μετά τον κατηγορούσε ως υποκινητή του εσωκομματικού “πραξικοπήματος” και εσχάτως ενορχηστρωτή “μαύρων ταμείων”.

Και ων ουκ εστι αριθμός παρόμοιων “μεταλλάξεων”.

Εκ πρώτης όψεως, μία καταρρακωμένη αξιοπιστία μερίδας του πολιτικού προσωπικού που βυσοδομεί και αποθεώνει με την ίδια ευκολία. Από την άλλη, η πολιτική δεν είναι στατική, όπως δεν είναι στατική και η ψήφος των πολιτών.

Θα μπορούσε να πει κανείς πώς στην πορεία του χρόνου αλλάζουν οι άνθρωποι επειδή αλλάζουν οι σκοπιμότητες ή επειδή αλλάζουν τα προτάγματα των καιρών και της ίδιας της κοινωνίας. Είναι πιθανό να συμβαίνουν και τα δύο.

Για να είναι κανείς άτεγκτος και σκληρά επικριτικός και για να μην αναγνωρίζει το δικαίωμα της “δεύτερης ευκαιρίας” ή του επαναπροσδιορισμού όταν όλα αλλάζουν γύρω του, πρέπει να είναι ή αναμάρτητος και αδιατάρρακτα αυθεντικός, ή να διακατέχεται από επιμονή -ενίοτε και εμμονή- ότι όλα τριγύρω (μπορεί να )αλλάζουνε, κι αυτοί ίδιοι να μένουν- για να “δανειστούμε” τους στίχους του Νίκου Παπάζογλου από τον “Υδροχόο”.

Εν τέλει, υπάρχει ο μικρόκοσμος των σόσιαλ που ανακαλεί και “θυμάται” για να εκτοξεύσει τοξικότητα και διαιρέσεις και η πραγματική ζωή που αγωνιά για τα μείζονα. Το θέμα είναι ποιοί μπορούν να απαντήσουν και να προσφέρουν λύσεις στα δεύτερα…