Ο “αντίπαλος” που συστηματικά υποτιμά η κυβέρνηση

Η μικρο-διαχείριση που επιχειρεί η κυβέρνηση ως προς τις υποθέσεις των υποκλοπών και του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι πολύ πιθανό να αποδειχθεί αποτελεσματική. Με την πλειοψηφία που διαθέτει μάλλον εύκολα θα αποφύγει μία νέα Προανακριτική (για τους πρώην υπουργούς Λιβανό και Αραμπατζή) και μία Εξεταστική για τις παρακολουθήσεις ώστε να περάσει -γι΄ αυτά τα θέματα- ένα σχετικά πιό ήρεμο καλοκαίρι. Είναι, όμως, άλλο το να είναι αποτελεσματική και άλλο να είναι και πειστική. Ο χειρισμός, δε, μπορεί να μην τροφοδοτήσει μετά από λίγο καιρό την επικαιρότητα με αρνητικές ειδήσεις, όμως η δυσπιστία υποβόσκει και ενισχύεται.

Ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, για παράδειγμα, επικαλείται την “διάκριση των εξουσιών” και αρνείται να προσέλθει στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας. Γίνεται πιστευτή η αιτιολόγηση; Προφανώς όχι. Δεν θα ήταν θεσμικά και πολιτικά ορθό να υπομείνει μία πιεστική διαδικασία και να απαντήσει σε όσα (μπορεί και θέλει) ερωτήματα θα του έθεταν οι βουλευτές της αντιπολίτευσης από το να ισχυριστεί ότι είναι υπεράνω λογοδοσίας και κριτικής; Αυτονόητη η απάντηση.

Ο υπουργός Δικαιοσύνης αναγκάστηκε στην αναδίπλωση της “νομοτεχνικής βελτίωσης” ως προς την τροπολογία για την επιτάχυνση της διαδικασίας για πολιτικά πρόσωπα για τα οποία στέλνει δικογραφίες στη Βουλή η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, χάνοντας ουσιαστικό το δίκιο του για την εύλογη αναγκαιότητα να μην σέρνονται για μεγάλο διάστημα και δη σε προεκλογικό χρόνο τέτοιες υποθέσεις.

Ήταν που ήταν βαρύ το κλίμα από την σύγκρουση κορυφαίων υπουργών με την Κοβέσι, τώρα ο Γιώργος Φλωρίδης το βαραίνει ακόμα περισσότερο. Δυστυχώς, και στις Βρυξέλλες …μας βλέπουν, και οι πολίτες αντιλαμβάνονται.

Επιβεβαιώνεται και στις μετρήσεις. Στην τελευταία της Metron Analysis 8 στους 10 δεν πιστεύουν ότι θα αποδοθεί δικαιοσύνη στα σκάνδαλα των υποκλοπών, του ΟΠΕΚΠΕ και στην τραγωδία των Τεμπών, και 1 στους 2 βαθμολογούν πολύ χαμηλά τη δημοκρατικότητα της σημερινής διακυβέρνησης.

Η άποψη ότι ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται για όλα αυτά είχε κάποια βάση την περίοδο της κυβερνητικής παντοδυναμίας. Έκτοτε τα πράγματα έχουν αλλάξει. Και μπορεί, όντως, να μην είναι ο ΟΠΕΚΕΠΕ ή οι υποκλοπές το πρώτο που θα κρίνει αν οι αναποφάσιστοι εγκαταλείψουν την “γκρίζα ζώνη” για να ψηφίσουν αυτόν που μπορεί να εγγυηθεί την σταθερότητα και τον …ανέμελο ύπνο τους, αφού θα σηκώνει το τριψήφιο στο Μαξίμου, όμως ενισχύουν το έλλειμμα εμπιστοσύνης και τον απειλητικό αντισυστημισμό.

Μέσα σε κλίμα έντονης αστάθειας λόγω της ακρίβειας, της εκτόξευσης του κόστους ζωής και του φόβου για το αύριο, η σταθερότητα της επόμενης κυβέρνησης δεν θα κριθεί μόνο από τα ποσοστά που θα “γράψουν” στις κάλπες το κόμμα Τσίπρα ή το ΠΑΣΟΚ. Ίσως περισσότερο θα κριθεί από το πόσοι πολίτες δεν θα πάνε να ψηφίσουν και από το άθροισμα του μπλοκ του αντισυστημισμού και της εξαλλοσύνης.

Αυτός ο “αντίπαλος” υποτιμάται συστηματικά από την κυβέρνηση. Και μάλλον θα το βρει μπροστά της.