Το άρθρο που αναδημοσίευσε ο Τραμπ από την WP- Τι σχεδιάζουν οι ΗΠΑ για το Ιράν

 Το άρθρο που αναδημοσίευσε ο Τραμπ από την WP- Τι σχεδιάζουν οι ΗΠΑ για το Ιράν
💡 AI Summary by Libre

Ο Ντόναλντ Τραμπ αναδημοσίευσε άρθρο που προτείνει στρατηγική οικονομικής ασφυξίας και στοχευμένων επιθέσεων εναντίον της ιρανικής ηγεσίας, απορρίπτοντας κακούς συμβιβασμούς.

Το Ιράν αντιμετωπίζει σοβαρή οικονομική κρίση λόγω ναυτικού αποκλεισμού και στρατιωτικών πληγμάτων, και έχει περιορισμένο χρόνο για να παρουσιάσει δεσμευτική αντιπρόταση.

Η αμερικανική στρατηγική προβλέπει επανέναρξη πολεμικών επιχειρήσεων εναντίον σκληροπυρηνικών ηγετών και πλήρη στρατιωτικό έλεγχο των Στενών του Ορμούζ, με τελεσίγραφο για συνθηκολόγηση ή καταστροφή.

Οι επόμενες δύο εβδομάδες θεωρούνται κρίσιμες για την πίεση στο Ιράν και την επίτευξη πλεονεκτήματος στις διαπραγματεύσεις, με πιθανή αποτυχία συμφωνίας να οδηγεί σε στρατιωτική κλιμάκωση.

Το απόγευμα της Πέμπτης, ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ, στο ιδιόκτητο μέσο κοινωνικής δικτύωσης Truth Social αναδημοσίευσε ένα άρθρο του Marc Thiessen από την Washington Post, που αναφέρεται στο πώς θα πρέπει το επόμενο διάστημα να κινηθούν οι ΗΠΑ στον πόλεμο με το Ιράν.

Η κίνηση του Ντόναλντ Τραμπ να αναδημοσιεύσει το συγκεκριμένο άρθρο δεν είναι καθόλου τυχαία. Φαίνεται πως ο Αμερικανός πρόεδρος όχι μόνο επικροτεί την ανάλυση, αλλά τη θεωρεί μια απόλυτα βιώσιμη στρατηγική για την επόμενη φάση της πίεσης προς την Τεχεράνη. Η επιλογή του να μοιραστεί ένα κείμενο που προκρίνει τη «μη συμφωνία» έναντι ενός κακού συμβιβασμού δείχνει ότι το περιβάλλον του προετοιμάζεται για όλα τα ενδεχόμενα.

202604230yjkleki.jpg

Σύμφωνα με την προσέγγιση αυτή, η οικονομική ασφυξία και τα στοχευμένα πλήγματα στην ηγεσία του Ιράν αποτελούν τα ισχυρότερα χαρτιά στο τραπέζι του, καθιστώντας σαφές πως αν η διπλωματία αποτύχει τις επόμενες ώρες, η στρατιωτική ισχύς θα πάρει τον πρώτο λόγο.

Ολόκληρο το άρθρο της Washington Post:

Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ο κατεξοχήν άνθρωπος των συμφωνιών. Κι όμως, ακόμη και οι πιο έμπειροι διαπραγματευτές γνωρίζουν καλά πως ορισμένες φορές η καλύτερη συμφωνία είναι η μη συμφωνία. Αν το Ιράν δεν εμφανιστεί έτοιμο να αποδεχθεί τους όρους του Τραμπ μέσα στις επόμενες λίγες ημέρες, τότε βρισκόμαστε ακριβώς σε μια τέτοια χρονική συγκυρία.

Αυτή τη στιγμή, τα υπολείμματα του ιρανικού καθεστώτος ζουν με την ψευδαίσθηση ότι ο Αμερικανός πρόεδρος καίγεται για μια συμφωνία περισσότερο από τους ίδιους. Την περασμένη Τρίτη, είδαν τον Τραμπ να παρατείνει την κατάπαυση του πυρός ώστε να δώσει στη «διασπασμένη» ιρανική πλευρά τον απαραίτητο χρόνο να καταθέσει μια ενιαία πρόταση. Το εξέλαβαν ως σημάδι αδυναμίας ή επιθυμίας να αποφύγει την επιστροφή στις εχθροπραξίες.

Ο στόχος της Τεχεράνης είναι ηλίου φαεινότερος: θέλουν να τραβήξουν τις διαπραγματεύσεις σε μάκρος, πιστεύοντας πως όσο περισσότερο αναστέλλονται οι μεγάλες επιθέσεις, τόσο λιγότερο πιθανό είναι να ξεκινήσουν ξανά. Ποντάρουν στο ότι ο Τραμπ, πιεζόμενος πολιτικά και οικονομικά στο εσωτερικό των ΗΠΑ, δεν θα ρισκάρει μια επανέναρξη του πολέμου.

Η στρατιωτική και οικονομική ασφυξία

Ο Τραμπ οφείλει να τους βγάλει από αυτή την πλάνη άμεσα. Σύμφωνα με πληροφορίες, έχει ήδη διαμηνύσει στην Τεχεράνη πως έχει περιθώριο τριών έως πέντε ημερών για να παρουσιάσει μια σοβαρή αντιπρόταση. Αν δεν το πράξει, οι πολεμικές επιχειρήσεις πρέπει να ξεκινήσουν πάλι, στοχεύοντας αυτή τη φορά απευθείας τους σκληροπυρηνικούς ηγέτες της χώρας.

Αν το καθεστώς είναι πράγματι μοιρασμένο ανάμεσα σε εκείνους που θέλουν συμβιβασμό και σε εκείνους που αρνούνται, η λύση είναι απλή: η εξουδετέρωση της φράξιας που στέκεται εμπόδιο. Η πραγματικότητα είναι πως το Ιράν έχει τη μεγαλύτερη ανάγκη για διέξοδο. Η χώρα έχει γονατίσει στρατιωτικά μετά από 40 ημέρες ανελέητων πληγμάτων, ενώ την ίδια ώρα δέχεται συντριπτικά πλήγματα στην οικονομία της λόγω του ναυτικού αποκλεισμού των λιμανιών της. Η Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ αναφέρει πως το εμπόριο μέσω θαλάσσης έχει σταματήσει ολοκληρωτικά.

Σύμφωνα με τον Μιάντ Μαλεκί, πρώην στέλεχος του Υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ, το 95% του ιρανικού εμπορίου περνά από τα Στενά του Ορμούζ. Αν το Ιράν δεν μπορεί να εξάγει το πετρέλαιό του, θα αναγκαστεί να το αποθηκεύσει, όμως η χωρητικότητα των δεξαμενών του επαρκεί μόνο για δύο εβδομάδες.

Μόλις αυτές γεμίσουν, η άντληση θα πρέπει να σταματήσει, προκαλώντας μόνιμες ζημιές στις υποδομές πετρελαίου. Κι όμως, το πρόβλημα δεν σταματά εκεί. Περίπου το 51% των εσόδων από τις εξαγωγές πετρελαίου κατευθύνεται στη συντήρηση των ενόπλων δυνάμεων. Αυτό σημαίνει πως το καθεστώς σύντομα δεν θα έχει πόρους να πληρώσει τον στρατό του, συμπεριλαμβανομένων των Φρουρών της Επανάστασης που ελέγχουν τη χώρα.

Παράλληλα, ο αποκλεισμός θα πυροδοτήσει εσωτερικές εξεγέρσεις, καθώς το Ιράν εξαρτάται από εισαγωγές βενζίνης για να καλύψει τις ανάγκες του.

Το τελεσίγραφο και η επόμενη μέρα

Το καθεστώς βρίσκεται «στα σχοινιά», αλλά δεν έχει ηττηθεί οριστικά. Παρόλο που τα πλήγματα των ΗΠΑ και του Ισραήλ εξουδετέρωσαν μεγάλο μέρος των επιθετικών δυνατοτήτων της Τεχεράνης, η κατάπαυση του πυρός επιβλήθηκε τη στιγμή που ο ναύαρχος Μπραντ Κούπερ της Centcom χρειαζόταν άλλες 14 ημέρες για να ολοκληρώσει τη λίστα των στόχων της επιχείρησης Epic Fury. Αν οι Ιρανοί συνεχίσουν την ίδια τακτική, ο Τραμπ πρέπει να επιτρέψει στον Κούπερ να τελειώσει τη δουλειά. Οικονομική στραγγαλιστική πίεση και στρατιωτική εξόντωση των ηγετών που ανθίστανται. Το σχέδιο περιλαμβάνει το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ με τη βία για όλα τα πλοία εκτός των ιρανικών.

Το τελικό στάδιο θα είναι ένα ωμό τελεσίγραφο: Πλήρης συνθηκολόγηση ή ολοκληρωτική καταστροφή του νησιού Χαρκ, από όπου διέρχεται το 90% του ιρανικού πετρελαίου. Ένα τέτοιο πλήγμα θα ήταν το τελειωτικό χτύπημα για τη χρηματοδότηση των Ιρανών στρατιωτικών. Αυτές οι δύο εβδομάδες έντονης μάχης θα δώσουν στον Τραμπ το απόλυτο πλεονέκτημα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Ακόμη και αν δεν υπάρξει συμφωνία, ο Αμερικανός πρόεδρος θα μπορεί να κηρύξει τη νίκη, αφήνοντας το αποδυναμωμένο καθεστώς εκτεθειμένο στην οργή του ίδιου του του λαού. Σε ανάρτησή του στο Truth Social το βράδυ της Τρίτης, ο Τραμπ τόνισε πως μια συμφωνία ίσως δεν είναι εφικτή χωρίς την επανέναρξη των βομβαρδισμών, συμπεριλαμβανομένων των ηγετών τους. Έχει δίκιο. Μετά το πέρας των 72 ωρών, η περίοδος της ανοχής πρέπει να δώσει τη θέση της στην αποφασιστική δράση.

Σχετικά Άρθρα