Επιταχύνει ο Τσίπρας για το νέο κόμμα- Άρθρο- “σήμα” στην “Εφ.Συν”- Η στενή ομάδα συνεργατών

Ένα βήμα πιό κοντά στην ίδρυση του νέου κόμματος είναι πιά ο Αλέξης Τσίπρας, με τις πληροφορίες να αναφέρουν ότι οι σχετικές ανακοινώσεις θα γίνουν τις επόμενες εβδομάδες (από τα τέλη Απριλίου έως τα μέσα Μαϊου), καθώς στο “στρατηγείο” της Λεωφόρου Αμαλίας ελήφθη η απόφαση της επιτάχυνσης, με το προγραμματικό πλαίσιο να είναι έτοιμο και τα κεντρικά πρόσωπα του νέου εγχειρήματος να έχουν ήδη αναλάβει τα πόστα τους.

Με το άρθρο του στην “Εφημερίδα των Συντακτών” που επιγράφεται “Ώρα ευθύνης” ο πρώην πρωθυπουργός δίνει, άλλωστε, το στίγμα του, ενώ με ενδιαφέρον αναμένεται η ομιλία του στο forum των Δελφών αλλά και όσα θα πει στην παρουσίαση του βιβλίου του πανεπιστημιακού Λεωνίδα Μακρή, αυτή την εβδομάδα, δίπλα στους Χάρη Δούκα, Γιάννη Μώραλη και Νίκο Χαρδαλιά που θα βρεθούν επίσης στο ίδιο πάνελ.

Το επόμενο διάστημα θα πυκνώσουν οι επαφές του πρώην πρωθυπουργού με προσωπικότητες από τον ευρύτερο χώρο της κεντροαριστεράς (πασοκογενείς), ενώ πυκνώνουν οι φήμες ότι συζητά, μεταξύ άλλων, με τον Χάρη Καστανίδη και τον Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο (εδώ).

Οι συζητήσεις με βουλευτές και κορυφαία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς θα γίνουν σε δεύτερο χρόνο, αφού αποσαφηνιστούν οι συνθήκες προς τις επόμενες εκλογές, όπως και ο ακριβής χρόνος τους. Πάντως, ο πρώην πρωθυπουργός προετοιμάζεται και για τα τρία σενάρια: εκλογές τον Ιούνιο (πολύ μικρή πιθανότητα), εκλογές το φθινόπωρο, μετά την ΔΕΘ (αρκετά μεγάλη πιθανότητα), ή στην εξάντληση της κυβερνητικής θητείας, όπως έχει δηλώσει ο πρωθυπουργός.

Η ομάδα Τσίπρα

Τις επόμενες ημέρες θα αρχίσει συνεδριάζει σε τακτική βάση μια πιο κλειστή ομάδα υπο τον Αλέξη Τσίπρα με τον αριθμό των μελών της να μην ξεπερνά τα 7 με 8 άτομα μαζί με τον πρόεδρο.
Σε αυτό το κλειστό «όργανο» που παραπέμπει σε Πολιτικό Συμβούλιο μετέχουν ήδη σύμφωνα με πληροφορίες οι Γιώργος Βασιλειάδης, Μιχάλης Καλογήρου, Κώστας Τούμπουρος, Μίλτος Χατζηγιαννάκης και Γιάννα Πεππέ.

Η τελική μορφή του «οργάνου» θα διαμορφωθεί από τον ίδιο τον κ. Τσίπρα το αμέσως επόμενο διάστημα, όπως και του μεγαλύτερου «οργάνου» που θα αριθμεί περίπου 25 άτομα της εμπιστοσύνης του πρώην πρωθυπουργού.

Ουσιαστικά το κόμμα έχει αρχίσει να παίρνει σάρκα και οστά και σε επίπεδο πολιτικής δομής καθώς οι πυρήνες αυτοοργάνωσης έχουν κάνει ήδη ένα κύκλο συγκρότησής τους σε όλη την Ελλάδα.
Το πάζλ της οργανωτικής δομής συμπληρώνει το Οργανωτικό του οποίου επικεφαλής είναι ο Γιώργος Βασιλειάδης με τη συνδρομή του Γρηγόρη Θεοδοωράκη και του Μίλτου Χατζηγιαννάκη.

Το άρθρο στην “Εφημερίδα των Συντακτών”

Μια νέα και ισχυρή κυβερνώσα Αριστερά, προγραμματικά συμπαγής και ριζικά ανανεωμένη, είναι ζωτική ανάγκη. Κοινωνική, αλλά και εθνική.

Οσοι έκαναν τον κόπο να παρακολουθήσουν την προχθεσινή συζήτηση στη Βουλή, όχι μόνο δεν έλαβαν κάποιες απαντήσεις για τα εγκλήματα που βαρύνουν την κυβέρνηση, όπως η κακοποίηση του κράτους δικαίου και η διασπάθιση δημόσιου χρήματος, αλλά πιθανότατα θα έμειναν με ένα επιπλέον κρίσιμο και σχεδόν υπαρξιακό ερώτημα.

Ως πότε;

Ως πότε θα επιτρέπουμε σε μια κυβέρνηση συνώνυμη της φθοράς και της διαφθοράς να ασχημονεί σε βάρος του λαού και της δημοκρατίας, να κακοποιεί το κράτος δικαίου και τη Δικαιοσύνη, να λεηλατεί τα δημόσια και τα ευρωπαϊκά ταμεία και να υποθάλπει το ψέμα και την απάτη ως κυρίαρχο στοιχείο της πολιτικής της;

Ως πότε θα επιτρέπουμε σε έναν πρωθυπουργό που αντιμετωπίζει το κράτος σαν λάφυρο, να φυλακίζει το Σύνταγμα στα όρια της δικής του ηθικής και να αντιμετωπίζει τους Ελληνες σαν πολιτικά αναλφάβητους, ή ακόμα χειρότερα σαν πρόθυμους συνεργούς και συνένοχους στη γενικευμένη παρανομία και συγκάλυψη;

Ως πότε το έγκλημα θα χαρακτηρίζεται «λάθος», η ενοχή θα κρύβεται πίσω από διαχρονικές παθογένειες, η νομή του δημόσιου χρήματος πίσω από διακομματικές ευθύνες, η παραβίαση του Συντάγματος πίσω από νομικίστικες ακροβασίες και ο πρωθυπουργός πίσω από συνεργάτες του αποδιοπομπαίους τράγους;

Ως πότε θα ανεχόμαστε πολιτικές που τοποθετούν την Ελλάδα στη ζώνη υψηλού κινδύνου, την καθιστούν μέρος του πολέμου και αντιμετωπίζουν την κρίσιμη διεθνή κατάσταση ως ευκαιρία για μια τεράστια αναδιανομή εισοδήματος από την κοινωνική πλειοψηφία προς την ολιγαρχία των καρτέλ;

Αυτή η πλειοψηφία της κοινωνίας δυσκολεύεται σήμερα να βγάλει τον μήνα ακόμη και να έχει πρόσβαση σε βασικά αγαθά. Το ζούμε και το ακούμε σε κάθε συζήτηση με τους ανθρώπους γύρω μας και το βλέπουμε αποτυπωμένο σε όλες τις μετρήσεις κοινής γνώμης. Οπου η πλειοψηφία απαντά ότι το 2019, παρότι βγαίναμε από τα μνημόνια, ήταν οικονομικά καλύτερα, τα 3/4 ότι δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα και ένα ποσοστό άνω του 70% ζητά πολιτική αλλαγή.

Μπορεί όμως αυτή η αλλαγή να έρθει αν τα πράγματα μείνουν ως έχουν;

Αρκεί η δυσαρέσκεια των πολιτών από την κυβέρνηση Μητσοτάκη για να τη φέρει;

Ολα δείχνουν ότι δεν αρκεί.

Γιατί δεν υπάρχει ισχυρή και αληθινά εναλλακτική κυβερνώσα δύναμη και πρόταση απέναντι στη σημερινή κυβέρνηση.

Οχι συμπληρωματική, αλλά αποφασιστικά αντιπαραθετική.

Αυτός είναι ο βασικός λόγος που, ενώ η κυβέρνηση Μητσοτάκη βυθίζεται στη διαφθορά και τις ανισότητες που παράγει, εντούτοις δείχνει να επιπλέει. Και αναλόγως αν κάποιος βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο, μπορεί να υποθέσει ότι κυριαρχεί κιόλας.

Γιατί δεν υπάρχει αντίπαλος.

Οχι μόνο στις βελόνες των δημοσκοπικών μετρήσεων αλλά κυρίως στο πολιτικό αφήγημα, στο όραμα για τη διακυβέρνηση της χώρας.

Αυτό σώζει σήμερα την πιο κυνική και διεφθαρμένη κυβέρνηση της Μεταπολίτευσης.

Ο χρόνος όμως μετράει αντίστροφα για την ασφάλεια της πατρίδας και την καθημερινότητα του πολίτη.

Αν δεν αλλάξει κάτι δραστικά, αν όλοι οι παράγοντες φθοράς, κινδύνου και κρίσης παραμείνουν ως έχουν, τότε τα ακόμα χειρότερα είναι μπροστά για τη χώρα και την κοινωνία.

Κι αυτή η διαπίστωση μας αφορά όλους.

Και κυρίως τους προοδευτικούς πολίτες, τις δυνάμεις της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης.

Ουδείς δικαιούται να μένει στη βολή του.

Ενα μεγάλο δημοκρατικό «ξεβόλεμα», μια εκ θεμελίων ανασύνθεση του δημοκρατικού και προοδευτικού χώρου, βασισμένη στη δικαιοσύνη, την εντιμότητα και έναν νέο πατριωτισμό, είναι ζωτική ανάγκη.

Μια νέα και ισχυρή κυβερνώσα Αριστερά, προγραμματικά συμπαγής και ριζικά ανανεωμένη, είναι ζωτική ανάγκη.

Κοινωνική αλλά και εθνική.

Και ζυγώνει η ώρα που όλοι θα κληθούμε να αναλάβουμε τις ευθύνες μας.