Κωνσταντίνος Καζάκος στο libre: Δεν είναι καλή περίοδος, ο πλανήτης πάει κατά διαόλου. Πρέπει να φροντίσουμε να μην σταματάμε την πορεία μας

Είναι απλός, αεικίνητος, με χιούμορ και ξεκάθαρη άποψη. Ο Κωνσταντίνος Καζάκος διαθέτει μια καταστασιακή νεότητα που του επιτρέπει να ονειρεύεται, να παραμένει απόλυτα σύγχρονος, να αναζητά βεβαιότητες και να θυμάται χωρίς να αιχμαλωτίζεται στη νοσταλγία. Αυτή η ζωντάνια γίνεται ακόμα πιο εμφανής τώρα που, μαζί με την Ιωάννα Πηλιχού, γυρνά όλη την Ελλάδα με το έργο «Check in για 2» του Μάκη Τσούφη, σε σκηνοθεσία του ίδιου του Καζάκου.

Σε μια εποχή όπου οι δυσκολίες και οι προκλήσεις υπερτερούν, ο θίασός τους καταφέρνει να ανοίγει διάλογο ακόμη και με τους πιο απομακρυσμένους θεατές, προσφέροντας γέλιο, στοχασμό και συγκίνηση. Η παράσταση γίνεται έτσι μια μικρή γιορτή για το κοινό, ένα σημείο συνάντησης ανάμεσα στην τέχνη και την καθημερινότητα, που θυμίζει ότι το θέατρο μπορεί να είναι φως και έμπνευση, όπου κι αν βρίσκεσαι. Και αυτό, σήμερα, δεν είναι καθόλου λίγο.

Συνέντευξη

–Στην παράσταση που παρουσιάζετε μαζί με την Ιωάννα Πηλιχού, το χάος της διαφορετικότητας μέσα σε ένα ζευγάρι γίνεται πηγή κωμωδίας. Πιστεύετε ότι τελικά οι μεγάλες διαφορές είναι αυτές που κρατούν ζωντανές τις σχέσεις;

Κοιτάξτε, αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι πως δύο άνθρωποι με διαφορετικούς χαρακτήρες και συνήθειες καλούνται να συγκατοικήσουν. Αυτό από μόνο του φέρνει διάφορα προβλήματα και εντάσεις, γιατί όταν είσαι με κάποιον που δεν γνωρίζεις καλά, είσαι πιο επιφυλακτικός και κρατάς άμυνες. Προσπαθείς πρώτα να τον καταλάβεις, να δεις τι άνθρωπος είναι. Μέσα από αυτή τη διαδικασία προκύπτουν πολλές κομβικές καταστάσεις και εκεί γεννιέται και το χιούμορ.

–Ως ηθοποιός αλλά και σκηνοθέτης της παράστασης, ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση στο να ισορροπήσετε ανάμεσα στο χιούμορ και στις πιο ουσιαστικές αλήθειες για τις ανθρώπινες σχέσεις;

Σε αυτό το έργο είναι πολύ όμορφα διαχωρισμένα αυτά τα δύο στοιχεία. Πρόκειται για μια ελληνική κωμωδία, γραμμένη πέρσι, που έχει χιούμορ αλλά ταυτόχρονα περνά και έναν προβληματισμό γύρω από το πώς μπορούν δύο άνθρωποι να συνυπάρξουν.

Μπορεί μια εβδομάδα να έχεις ανάγκη από κάτι που να λειτουργεί ως τροφή για το μυαλό και την επόμενη να θέλεις απλώς να περάσεις καλά

Για να γίνει αυτό, χρειάζονται υποχωρήσεις και από τις δύο πλευρές, πράγματα που ίσως πριν δεν θα έκαναν, αλλά είναι απαραίτητα για να υπάρξει ισορροπία.

Αυτό είναι κάτι που με χαροποιεί ιδιαίτερα, γιατί δεν μένει μόνο στη διασκέδαση· είναι ψυχαγωγικό με την ουσιαστική έννοια, καθώς ενώ γελάς, φεύγεις και με κάποιες σκέψεις που σε ακολουθούν.

–Το θέατρο έχει τη δύναμη να λειτουργεί σαν καθρέφτης της κοινωνίας. Πιστεύετε ότι σήμερα το κοινό αναζητά περισσότερο την ψυχαγωγία ή την αφορμή για προβληματισμό;

Το κοινό δεν είναι ένα πράγμα — αποτελείται από πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους. Υπάρχουν εκείνοι που αναζητούν καθαρά τη διασκέδαση, άλλοι που θέλουν περισσότερο προβληματισμό, κι άλλοι που λένε «θέλω απλώς να πάω να γελάσω, να ξεφύγω λίγο από τη μαυρίλα».

Όλα εξαρτώνται από τη φάση στην οποία βρίσκεται ο καθένας. Μπορεί μια εβδομάδα να έχεις ανάγκη από κάτι που να λειτουργεί ως τροφή για το μυαλό και την επόμενη να θέλεις απλώς να περάσεις καλά.

Οι γονείς μου ήταν αυτό που ήταν, εγώ είμαι αυτός που είμαι και η κόρη μου, που ακολουθεί το ίδιο επάγγελμα, θα γίνει κι εκείνη αυτό που είναι να γίνει

Γι’ αυτό πιστεύω πως κάθε έργο είναι καλό να έχει ένα ουσιαστικό υπόβαθρο — να μην μένει μόνο στην επιφάνεια και στη διασκέδαση, αλλά να προσφέρει και κάτι περισσότερο. Να μην είναι απλώς «φρουφρού κι αρώματα».

–Μεγαλώνοντας μέσα σε μια ιστορική θεατρική οικογένεια, αισθανθήκατε ποτέ το βάρος της κληρονομιάς ή τελικά αυτή λειτούργησε ως δημιουργική δύναμη στην πορεία σας;

Το βάρος αυτό το είχα συνειδητοποιήσει από πολύ μικρή ηλικία. Πιστεύω πως τέτοια ζητήματα πρέπει να τα αντιμετωπίζεις από την αρχή. Οι γονείς μου ήταν αυτό που ήταν, εγώ είμαι αυτός που είμαι και η κόρη μου, που ακολουθεί το ίδιο επάγγελμα, θα γίνει κι εκείνη αυτό που είναι να γίνει.

Το θέατρο, δηλαδή, αυτό που κάνει διαχρονικά —και που προσπαθώ κι εγώ όσο μπορώ να υπηρετώ— είναι να ανοίγει μικρά «παραθυράκια» σκέψης στο μυαλό του θεατή

Στην τέχνη τα πράγματα είναι πιο απλά και πιο ανοιχτά — δεν υπάρχουν «κουτάκια». Δεν λειτουργούμε όπως σε άλλα επαγγέλματα, όπου μπορεί κάποιος να κληρονομήσει έτοιμη μια πελατεία. Εδώ δεν υπάρχει κάτι τέτοιο.Κάθε καλλιτέχνης καλείται να αποδεικνύει την αξία του ξανά και ξανά, μέσα από τη δουλειά του. Είναι μια διαρκής διαδικασία, μια καθημερινή απόδειξη στην πράξη.

–Σε μια εποχή που ο κόσμος βιώνει πολέμους και έντονες γεωπολιτικές εντάσεις, ποιος θεωρείτε ότι μπορεί να είναι ο ρόλος του καλλιτέχνη και ειδικά του θεάτρου;

Αυτός που ήταν πάντα. Το θέατρο, δηλαδή, αυτό που κάνει διαχρονικά —και που προσπαθώ κι εγώ όσο μπορώ να υπηρετώ— είναι να ανοίγει μικρά «παραθυράκια» σκέψης στο μυαλό του θεατή. Να δημιουργεί εκείνες τις στιγμές που κάτι μετακινείται μέσα σου και λες: «Μήπως είναι κι έτσι; Για να το δω κι από αυτή την πλευρά…».

Όταν σταματά η σκηνική ζωή, παύεις να είσαι ο χαρακτήρας που υποδυόσουν. Είναι σημαντικό να υπάρχει αυτός ο διαχωρισμός

Αυτός είναι ο στόχος: να ανοίγουν νέοι δρόμοι σκέψης. Όλες οι τέχνες το κάνουν αυτό, αλλά το θέατρο ίσως λίγο πιο έντονα, γιατί είναι άμεσο, ζωντανό — συμβαίνει μπροστά σου, εκείνη τη στιγμή. Κι αυτή η αμεσότητα είναι που κάνει αυτή τη διαδικασία πιο δυνατή. Αυτό είναι το ζητούμενο, πάντα.

–Η καθημερινότητα ενός ηθοποιού έχει συχνά έντονους ρυθμούς και συναισθηματικές διακυμάνσεις. Πώς καταφέρνετε να βρίσκετε ισορροπία ανάμεσα στη σκηνή και την προσωπική ζωή;

Α, είναι δύο τελείως διαφορετικά πράγματα. Και όποιος τα μπλέκει, αργά ή γρήγορα θα βρεθεί σε δύσκολη θέση. Η σκηνική ζωή σταματά τη στιγμή που σβήνουν τα φώτα και ολοκληρώνεται με το χειροκρότημα· εκεί τελειώνουν όλα — και οι ρόλοι και οι καταστάσεις.

Από εκεί και πέρα, παύεις να είσαι ο χαρακτήρας που υποδυόσουν. Είναι σημαντικό να υπάρχει αυτός ο διαχωρισμός. Η προσωπική ζωή είναι κάτι τελείως ξεχωριστό από αυτό που κάνεις στο θέατρο ή στην τηλεόραση. Αν αρχίσουν να μπλέκονται, δημιουργούνται προβλήματα. Γι’ αυτό και προσπαθούμε να μην «παίρνουμε» τη δουλειά μας στο σπίτι.

–Η πατρότητα αλλάζει πολλές φορές τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο. Πώς σας έχει επηρεάσει προσωπικά και καλλιτεχνικά;

Σίγουρα θα με έχει επηρεάσει, φαντάζομαι. Είναι όμως κάτι που δεν νομίζω ότι μπορώ να το κρίνω εγώ ο ίδιος — ίσως να το δει καλύτερα κάποιος που με παρατηρεί απ’ έξω, γιατί οι εσωτερικές αλλαγές δεν γίνονται πάντα εύκολα αντιληπτές από εμάς. Δεν πιστεύω ότι έχω αλλάξει δραματικά, αλλά σίγουρα κάποια πράγματα έχουν μετακινηθεί.

Δεν είναι καλή περίοδος. Και ο πλανήτης πάει κατά διαόλου, λίγο. Αλλά εμείς πρέπει να φροντίσουμε να μην σταματάμε την πορεία μας αυτή που έχουμε ξεκινήσει

Το βασικό είναι ότι έχω γίνει πιο προσεκτικός και πιο συνειδητός, γιατί πλέον υπάρχουν άνθρωποι που εξαρτώνται από μένα. Αυτό φέρνει ευθύνες, και αυτές πρέπει να τις αναλαμβάνεις. Στην ουσία, αυτό που συμβαίνει είναι ότι ωριμάζεις. Τα παιδιά δεν σε αλλάζουν απαραίτητα ως άνθρωπο, αλλά σε βοηθούν να γίνεις καλύτερος, να εξελιχθείς.

–Υπάρχει κάτι στην καθημερινότητα των ανθρώπων σήμερα που σας εμπνέει ιδιαίτερα ως καλλιτέχνη;

Όχι. Γιατί ζούμε μια περίοδο πτώσης. Πέφτουμε γενικά, παντού. Δεν είναι καλή περίοδος. Και ο πλανήτης πάει κατά διαόλου, λίγο. Αλλά εμείς πρέπει να φροντίσουμε να μην σταματάμε την πορεία μας αυτή που έχουμε ξεκινήσει. Να την ολοκληρώσουμε εκεί μπροστά. Μπορεί να έχει θύελλες, να φυσάει, να κάνει διάφορα, αλλά εμείς θα συνεχίσουμε να προχωράμε.

Το μόνο που με κρατάει είναι η πίστη ότι ο άνθρωπος μπορεί να ξεπεράσει αυτά τα πράγματα και να βελτιωθεί

Τα πράγματα όμως δεν είναι καλά, ούτε στην Ελλάδα ειδικά, με όλα αυτά που συμβαίνουν. Υπάρχουν ζητήματα όπως η ατιμωρησία, η έλλειψη δικαιοσύνης, η έλλειψη πολιτισμού. Γενικά, η κατάσταση δεν είναι πολύ ευχάριστη αυτή την περίοδο στον κόσμο.

–Και με αφορμή αυτό που λέτε, θα ήθελα να σας ρωτήσω το εξής: Μέσα σε ένα παγκόσμιο κλίμα αβεβαιότητας, τι είναι αυτό που σας κάνει να παραμένετε αισιόδοξος για το μέλλον – τόσο για την κοινωνία όσο και για το θέατρο;

Το μόνο που με κρατάει είναι η πίστη ότι ο άνθρωπος μπορεί να ξεπεράσει αυτά τα πράγματα και να βελτιωθεί. Γι’ αυτό και παλεύουμε: για να μην επιστρέψουμε σε καταστάσεις του παρελθόντος, να μην μείνουμε στάσιμοι. Προσπαθούμε να υπάρχει μια διαρκής πρόοδος, όχι μόνο σε οικονομικό επίπεδο, αλλά και σε πνευματικό. Να προχωρά ο άνθρωπος προς τα εμπρός, να εξελίσσεται και να μην επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη.

–Στις σχέσεις – γυρνώντας πάλι στην παράσταση – πιστεύετε ότι οι άνθρωποι τελικά συμπληρώνονται μέσα από τις αντιθέσεις τους;

Εγώ νομίζω πως ναι. Νομίζω πως ναι. Αλλά αυτό εξαρτάται πάρα πολύ από τους ανθρώπους. Δηλαδή, μπορεί τα αντίθετα να έλκονται, μπορεί και να απωθούνται. Μπορεί, βέβαια, να αγαπήσεις πάρα πολύ μια γυναίκα η οποία είναι τελείως αντίθετη σε χαρακτήρα και μπορεί να ερωτευτείς μετά από ένα-δύο χρόνια κάποια που να είναι ίδια με σένα. Εξαρτάται από την περίοδο, τι ζητάς εκείνη τη στιγμή από τον άλλον, και από το πώς είναι ο άλλος σε εκείνη τη φάση. Δεν ξέρει κανείς. Στον έρωτα και στον πόλεμο όλα επιτρέπονται.

–Πώς είναι να γυρνάτε όλη την Ελλάδα με αυτή την ομάδα;

Να πούμε ότι δεν είμαστε μόνο με την Ιωάννα Πηλιχού στη σκηνή. Είναι και ο Σταύρος Παργινός, ένας καταπληκτικός μουσικός που παίζει βιολοντσέλο και συνοδεύει μουσικά όλη την παράσταση. Δεν τη συνοδεύει μόνο· είναι και το κρυφό ατού της παράστασης. Δεν μπορώ να σας πω παραπάνω γι’ αυτό, αλλά η παρουσία του δίνει μια ιδιαίτερη δυναμική στο έργο.

Μπορεί, βέβαια, να αγαπήσεις πάρα πολύ μια γυναίκα η οποία είναι τελείως αντίθετη σε χαρακτήρα και μπορεί να ερωτευτείς μετά από ένα-δύο χρόνια κάποια που να είναι ίδια με σένα

Έχουμε καταφέρει να δημιουργήσουμε μια ωραία παρέα, και παρότι γυρνάμε όλη την Ελλάδα —κάτι που είναι κουραστικό και πολλές φορές εξοντωτικό— καταφέρνουμε να το ευχαριστιόμαστε. Μας κρατάει κυρίως η αγάπη που μας δείχνει ο κόσμος. Πηγαίνουμε σε πολύ απομακρυσμένες περιοχές, ακόμα και σε νησιά, και ο κόσμος μάς λέει «ευχαριστούμε που ήρθατε, δεν έχουμε τη δυνατότητα να δούμε θέατρο εδώ, θα πρέπει να πάμε στην Αθήνα». Αυτό από μόνο του είναι κάτι που μας δίνει πολλή δύναμη και μας βοηθά να συνεχίζουμε αυτό που κάνουμε.

–Σας ευχαριστώ πάρα πολύ γι’ αυτή την κουβέντα!

Κι εγώ!

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

«Check in για 2» του Μάκη Τσούφη

Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Καζάκος

Με τους: Κωνσταντίνος Καζάκος, Ιωάννα Πηλιχού

Στο τσέλο: Σταύρος Παργινός

Σκηνογραφία – Κοστούμια: M-Paul

Μουσική: Γιάννης Μακρίδης

Κωμωδία για δύο διαφορετικούς ανθρώπους που συνυπάρχουν, με χιούμορ και συγκίνηση.

Περιοδεία σε όλη την Ελλάδα.