Washington Post: Η Τεχεράνη απορρίπτει διπλωματικές πρωτοβουλίες, προβάλλει ρητορική νίκης και κλιμακώνει

Παρά τις βαριές απώλειες και τις εκτεταμένες καταστροφές, το Ιράν εκτιμά ότι διαθέτει ακόμη κρίσιμους μοχλούς ισχύος που του επιτρέπουν όχι μόνο να αντέξει, αλλά και να επιβαρύνει στρατηγικά τους αντιπάλους του. Σύμφωνα με την The Washington Post, καθώς ο πόλεμος διανύει την τέταρτη εβδομάδα, η ιρανική ηγεσία απορρίπτει διπλωματικές πρωτοβουλίες που προωθούν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ, επιλέγοντας την κλιμάκωση.

Κεντρικό στοιχείο αυτής της στρατηγικής είναι ο έλεγχος των Στενών του Ορμούζ, μέσω των οποίων διέρχεται περίπου το 20% της παγκόσμιας διακίνησης καυσίμων. Το μερικό κλείσιμό τους έχει ήδη προκαλέσει αναταράξεις στις διεθνείς αγορές ενέργειας, ενισχύοντας την πίεση προς τη Δύση.

Η Τεχεράνη φαίνεται να επενδύει στην ιδέα ότι μπορεί να καταστήσει τη σύγκρουση οικονομικά ασύμφορη για τους αντιπάλους της πιο γρήγορα απ’ ό,τι εκείνοι μπορούν να επιτύχουν στρατιωτικά αποτελέσματα. Όπως επισημαίνουν διπλωματικές πηγές, το ιρανικό καθεστώς δεν αισθάνεται επαρκή πίεση για διαπραγματεύσεις, καθώς οι μέχρι στιγμής οικονομικές συνέπειες για ΗΠΑ και Ευρώπη παραμένουν διαχειρίσιμες.

Παράλληλα, η απαίτηση της Τεχεράνης για εγγυήσεις μη επίθεσης και ακόμη και αποζημιώσεις πριν από οποιαδήποτε κατάπαυση πυρός, καταδεικνύει ότι δεν προτίθεται να επαναλάβει προηγούμενα μοντέλα ταχείας αποκλιμάκωσης. Η εμπειρία παλαιότερων συγκρούσεων φαίνεται να έχει ενισχύσει μια πιο σκληρή διαπραγματευτική γραμμή.

Την ίδια στιγμή, οι στοχευμένες δολοφονίες ανώτερων Ιρανών αξιωματούχων, αντί να ανοίγουν τον δρόμο για διάλογο, λειτουργούν αποτρεπτικά. Η απώλεια προσώπων που διατηρούσαν διαύλους επικοινωνίας με τη Δύση ενισχύει την αδιαλλαξία στο εσωτερικό του καθεστώτος.

Στο πεδίο των επιχειρήσεων, οι επιθέσεις έχουν επεκταθεί σε ενεργειακές υποδομές σε όλη την περιοχή, με το Ιράν να πλήττει στόχους σε χώρες του Κόλπου ως απάντηση σε πλήγματα που δέχεται. Παρά τις εκτεταμένες καταστροφές και τις ανθρώπινες απώλειες, η ηγεσία της χώρας προβάλλει μια ρητορική αντοχής και νίκης.

Ωστόσο, πίσω από αυτή τη στάση, υπάρχουν ενδείξεις βαθιάς ανησυχίας για το μακροπρόθεσμο κόστος. Η φθορά των υποδομών και η εσωτερική δυσαρέσκεια αποτελούν παράγοντες αστάθειας. Παρ’ όλα αυτά, βραχυπρόθεσμα, η ιρανική στρατηγική παραμένει σαφής: διατήρηση της πίεσης, αποφυγή υποχωρήσεων και επιδίωξη ανατροπής του κόστους της σύγκρουσης προς όφελός της.