“Πόλεμος” στον δημοσκοπικό χάρτη και ο κίνδυνος παραπλάνησης

Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις προκαλούν ευφορία στο κυβερνητικό στρατόπεδο, φαίνεται από τον τρόπο με τον οποίο τοποθετούνται πλέον στα τηλεοπτικά πάνελ υπουργοί και γαλάζιοι βουλευτές. Θεωρούν πώς το 31%+ που δείχνουν οι μετρήσεις αποτελεί βατήρα για την επίτευξη αυτοδυναμίας, έτι δε περαιτέρω που το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε περιδίνηση εσωστρέφειας και δεν κατορθώνει να ξεπεράσει το 14%. Όλα αυτά μπορεί να δράσουν αποπροσανατολιστικά και να ενισχύσουν την κρίση αλαζονείας ορισμένων. Κι αυτό επειδή υποτιμούν, αφενός το ντόμινο των συνεπειών του πολέμου, αφετέρου ότι ο πολιτικός χάρτης είναι ακόμα αδιαμόρφωτος.

Για παράδειγμα, η Ιταλία και η Αυστρία έσπευσαν να μειώσουν τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης στα καύσιμα, ενώ η Κύπρος (που προμηθεύεται πετρέλαιο από τα δικά μας διϋλιστήρια) κρατάει χαμηλά τις τιμές επειδή έχει επιλέξει το κατώτατο όριο (36 λεπτά αντί των 70 καθ΄ ημάς).

Αυτά γίνονται αντιληπτά από τον οδηγό που φθάνει μπροστά στην αντλία του πρατηρίου υγρών καυσίμων και ακούει τις προβλέψεις για τιμή 150 έως και 180 δολάρια το βαρέλι και πώς η βενζίνη μπορεί εύκολα να φθάσει τα 2,40 ευρώ το λίτρο όπως συνέβη και μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Και, φυσικά, δεν είναι μόνο ο οδηγός, είναι ολόκληρη η “αρχιτεκτονική” της καθημερινότητας που θα υποστεί συνέπειες: ακόμα μεγαλύτερη ακρίβεια στα ράφια, ανατιμήσεις στις πρώτες ύλες, αυξήσεις στα ακτοπλοϊκά εισιτήρια, πιθανή αρνητική επίδραση στον τουρισμό, εκτόξευση του κόστους σε βιομηχανία, υπηρεσίες και αλλού.

Η κυβέρνηση προσανατολίζεται σε μέτρα τύπου fuel pass, ελπίζοντας σε μία ευρωπαϊκή συμφωνία για ρήτρα διαφυγής ώστε να βάλει το χέρι στην τσέπη του προϋπολογισμού χωρίς να πειράξει τους δημοσιονομικούς δείκτες. Υπό μία έννοια σώφρον, οι πολίτες,ωστόσο, θα δυσκολευτούν πολύ να κατανοήσουν πώς από τη μία προβάλλεται το μικρό οικονομικό μας θαύμα με τα υπερπλεονάσματα κι από την άλλη δεν ακολουθούμε το παράδειγμα άλλων ευρωπαϊκών χωρών.

Στις επόμενες εκλογές, όμως, οι κυβερνώντες θα φτάσουν πιθανότατα με την αγωνία του ψηφοφόρου για την ακρίβεια και όχι με το ρίγος που προκαλεί η έπαρση της σημαίας στην πρύμνη του “Κίμωνα”.

Επίσης είναι προφανές πώς οι κυβερνητικοί χειρισμοί ως προς τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή πρέπει να είναι χειρουργικοί. Προσώρας κάνουμε προβολή σημαίας στην Κύπρο (όπως επιβάλλεται) και χαιρόμαστε που καταρρίψαμε ιρανικούς πυραύλους στη Σαουδική Αραβία, όμως οιαδήποτε παρέκκλιση που θα παραπέμπει σε ενεργό εμπλοκή, ακόμα περισσότερο εάν παρασυρθούμε στην αποστολή φρεγάτας στα Στενά του Ορμούζ μπορεί να στοιχίσει πολύ ακριβά.

Συνήθως οι ψηφοφόροι παρακολουθούν ενεοί τον πόλεμο από απόσταση, όταν όμως αυτός πλησιάσει πολύ τότε ο φόβος μεταλλάσσεται σε αγανάκτηση. Το επιβεβαιώνουν οι μετρήσεις : επτά στους δέκα προτιμούν την στάση του Σάντσεθ και δεν δικαιολογούν την επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν.

Επιπλέον, ο πολιτικός χάρτης που αποτυπώνεται στις μετρήσεις είναι λειψός και παραπλανητικός. Τους επόμενους μήνες, κι αν η ακρίβεια φουντώσει κι άλλο λόγω πολέμου, στις ίδιες μετρήσεις θα υπάρχουν δύο νέα κόμματα. Ίσως αυτό να ενισχύσει τον κατακερματισμό στην αντιπολίτευση, ίσως, όμως, να προσφέρει περισσότερες επιλογές στους ψηφοφόρους αλλά και να δημιουργήσει ρεύμα για την ανάγκη ενός μπλοκ δυνάμεων απέναντι στη Ν.Δ. Σε κάθε περίπτωση σχεδόν τίποτε δεν θα είναι ίδιο με τη σημερινή πολιτική κυριαρχία του ενός και με έναν δεύτερο που ασθμαίνει 17 μονάδες πίσω και προσπαθεί να πείσει ότι στο τέλος θα βγει νικητής.

Κακώς υποτιμάται, δε, η διάσταση των φαινομένων διαφθοράς και κράτους δικαίου που μπορεί να μην χτυπούν κόκκινο στις δημοσκοπήσεις, ωστόσο δρουν υποδόρια και σωρρευτικά στα ποιοτικά στοιχεία τους. Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι ασκός του Αιόλου, ακόμα και οι υποκλοπές ενδέχεται να επιδράσουν εάν στο πάτωμα χυθεί πολύ βενζίνη.

Η χώρα χρειάζεται, όντως, σταθερότητα σε τέτοιους καιρούς και στους πιθανώς ακόμα χειρότερους που έρχονται. Η έννοια της σταθερότητας, βέβαια, έχει αρκετές αναγνώσεις, κυρίως, όμως, οι πολίτες δεν την εκλαμβάνουν ως στασιμότητα στο χαμηλότερο όριο αλλά ως πορεία προς το υψηλότερο δυνατό.

Εν κατακλείδι, η κυβέρνηση πρέπει να πάψει να δημιουργεί την εντύπωση ότι πορεύεται διαβάζοντας μετρήσεις και να δουλέψει πολύ τους επόμενους μήνες χωρίς να υποτιμά το παραμικρό.