Τρίζουν τα κόκκαλα του Κλαούζεβιτς με τον πόλεμο του Τραμπ
✨Η επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν ξεκίνησε χωρίς σαφή στρατηγικό στόχο ή σχέδιο εξόδου, προκαλώντας αδιέξοδα και αμφίσημες δηλώσεις.
✨Η ιστορία των αμερικανικών επεμβάσεων στη Μέση Ανατολή δείχνει αποτυχίες σε Αφγανιστάν, Ιράκ, Συρία και Λιβύη, με καταστροφικές συνέπειες και εμφύλιες συγκρούσεις.
✨Παρά τις αμερικανικές αξιώσεις για καταστροφή ιρανικών δυνάμεων, το θεοκρατικό καθεστώς παραμένει ισχυρό και οι επιθέσεις συνεχίζονται σε όλη την περιοχή.
✨Οι Ευρωπαίοι αρνούνται να εμπλακούν στρατιωτικά στα Στενά του Ορμούζ, θεωρώντας την επιχείρηση επικίνδυνη, ενώ ο Τραμπ προσπαθεί να παρασύρει συμμαχικές χώρες.
Πόσο πιθανό είναι η ισχυρότερη στρατιωτική μηχανή παγκοσμίως να ξεκινήσει έναν πόλεμο δίχως “αντικειμενικό στόχο” και στρατηγική εξόδου; Στα σχετικά εγχειρίδια από την εποχή του Σουν Τσου και του Κλαούζεβιτς περιγράφονται τα βασικά. Όσον αφορά, όμως, την επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν κάθε μέρα που περνάει αποκαλύπτεται ότι το δεύτερο είχε και έχει σχέδιο και σκοπό, οι πρώτες, όμως, βυθίζονται καθημερινά σε αδιέξοδα και αμφίσημες δηλώσεις.
Δυστυχώς η πρόσφατη ιστορία παρόμοιων επεμβάσεων στη Μέση Ανατολή επιβεβαιώνει ότι δεν είναι η πρώτη φορά που η ισχύς συμβαδίζει ενίοτε με την αλαζονεία και την προχειρότητα. Το έχει πει ο Πρώσος στρατηγός στο “Περί Πολέμου”: ” Κανείς δεν πρέπει να αρχίζει έναν πόλεμο αν δεν έχει ξεκαθαρίσει τους στόχους του: τι επιδιώκει με τον πόλεμο, πώς θα τον διεξάγει και τι θα κάνει αν τον κερδίσει. Και, κυρίως, δεν πρέπει να ξεκινάει έναν πόλεμο αν δεν είναι βέβαιος ότι θα τον κερδίσει.”
Στο Αφγανιστάν οι αμερικανικές δυνάμεις ενεπλάκησαν σε έναν πόλεμο που είχε πολύ μεγάλες απώλειες για να εγκαταλείψουν τη χώρα μετά από 20 χρόνια και να την παραδώσουν στους Ταλιμπάν. Το Ιράκ, τρεις δεκαετίες μετά την “Καταιγίδα της ερήμου”, απέμειναν θα κομμάτια του θρυμματισμένου ανδριάντα του Σαντάμ Χουσεϊν και ένα “failed state” σε εμφύλιο σπαραγμό. Στη Συρία, αφού η διεθνής κοινότητα απλώς παρατηρούσε επί μία δεκαετία τις σφαγές του καθεστώτος Άσαντ από τη μία και την ενδυνάμωση του ISIS από την άλλη, εγκατέστησε ως ανδρείκελο έναν επικηρυγμένο τζιχαντιστή. Στη Λιβύη η επέμβαση των δυτικών αποκαθήλωσε τον Καντάφι (με τον οποίο συνεργάστηκαν επί δεκαετίες) για να αφήσει τη χώρα σε φεουδάρχες που συντηρούν μία εμφύλια σύρραξη.
Γι’ αυτό η πιό απλή απάντηση στα ήξεις αφίξεις του Ντόναλντ Τραμπ σχετικά με το Ιράν είναι πως οι ΗΠΑ ξεκίνησαν έναν πόλεμο χωρίς σαφή σκοπό και χωρίς σχέδιο τερματισμού του (end game).
Δήλωνε πώς επιδιώκει να αφανίσει τους μουλάδες από προσώπου γης και, αντ’ αυτού, το θεοκρατικό καθεστώς και οι “Φρουροί της Επανάστασης” αποδεικνύονται λερναία ύδρα που εμφανίζει νέο κεφάλι κάθε φορά που εξοντώνεται κάποιος απ΄ αυτούς.
Καλούσε τον λαό του Ιράν που καταπιέζεται επί δεκαετίες να εξεγερθεί (λίγες εβδομάδες, μάλιστα, από τις μεγάλες διαδηλώσεις που πνίγηκαν στο αίμα), όμως κανείς δεν ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα του.
Ισχυρίστηκε, από τις πρώτες ημέρες της επίθεσης, πώς έχει καταστρέψει βάσεις πυραύλων και στρατιωτικές εγκαταστάσεις και μόλις χθες οι Ιρανοί επιτέθηκαν στην αμερικανική πρεσβεία στη Βαγδάτη ενώ έχουν χτυπήσει βάσεις σε όλες τις γειτονικές αραβικές χώρες.
Το σοβαρότερο, ωστόσο, είναι ότι ενώ όλοι οι αναλυτές επισήμαιναν από την πρώτη μέρα ότι το ισχυρότερο ατού του καθεστώτος είναι τα Στενά του Ορμούζ, αποφάσισε να ασχοληθεί με αυτά αφού παρήλθαν δύο κρίσιμες εβδομάδες και η παγκόσμια οικονομία είχε αρχίσει να βυθίζεται σε μία ενεργειακή κρίση που κατά τους αναλυτές της Wall Street μπορεί να είναι μακροχρόνια.
Κι ενώ δήλωσε ξανά ότι έχει καταστρέψει το 90% των στρατιωτικών δυνατοτήτων του Ιράν και όλα τα ναρκοθετικά σκάφη ζητάει τη συνδρομή συμμαχικών χωρών για να διασφαλίσει την ελεύθερη ναυσιπλοϊα στην ευρύτερη περιοχή. Λες και μερικές ευρωπαϊκές φρεγάτες μπορούν να προσθέσουν στρατιωτική υπεραξία στην μεγαλύτερη και ισχυρότερη αεροναυτική δύναμη που έχει συγκεντρωθεί ποτέ μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ξεκίνησε μόνος του έναν πόλεμο, χωρίς σχέδιο και στρατηγική τερματισμού του, αδιαφόρησε προκλητικά για τις συνέπειες, λέγοντας ότι “οι ΗΠΑ κερδίζουν πολλά από τις αυξημένες τιμές πετρελαίου και φυσικού αερίου”, και στην τρίτη εβδομάδα από την έναρξη της επίθεσης προσπαθεί να παρασύρει στην πρώτη γραμμή πυρός όλες εκείνες τις χώρες που υποτιμούσε ή και λοιδωρούσε.
“Δεν είναι πόλεμος της Ευρώπης, δεν είναι καν πόλεμος του ΝΑΤΟ”, είπε ο Γερμανός καγκελάριος που ανακάλυψε το σθένος του δέκα μέρες μετά το “΄σώου” που έστησε ο Τραμπ μπροστά του κατά την επίσκεψή του στον Λευκό Οίκο. Οι Ευρωπαίοι αρνούνται να παρασυρθούν σε μία επιχείρηση στα Στενά του Ορμούζ, την οποία αρκετοί στρατιωτικοί αναλυτές χαρακτηρίζουν “επιχείρηση αυτοκτονίας”. Ευτυχώς. Κάτι διαφορετικό θα ήταν καταστροφικό…
SiteDesign