Μεγάλη έρευνα για τη “δεύτερη εργασία” με… ρέκορντμεν τους Έλληνες
✨Στην Ελλάδα, το 51% των εργαζομένων έχει ή σχεδιάζει να βρει δεύτερη δουλειά, ποσοστό που ξεπερνά τον παγκόσμιο μέσο όρο του 40%.
✨Ο υψηλός εβδομαδιαίος χρόνος εργασίας και η ανάγκη για επιπλέον εισόδημα οφείλονται στην αύξηση του κόστους ζωής και την εργασιακή ανασφάλεια.
✨Η παράλληλη απασχόληση και οι μεγάλες ώρες έχουν αρνητικές συνέπειες στην ψυχική υγεία, την οικογένεια και την κοινωνική συνοχή.
✨Απαιτείται αναθεώρηση της εργασιακής κουλτούρας με πολιτικές που προστατεύουν τον χρόνο των εργαζομένων και ενισχύουν την ισορροπία εργασίας-ζωής.
Iσως έχετε ακούσει στο φιλικό σας κύκλο ή και λίγο πέρα από αυτόν ότι γνωστοί και φίλοι σας έχουν παραπάνω από μία δουλειά. Ξέρετε και ξέρουμε όλοι ότι τις περισσότερες φορές που συμβαίνει αυτό δεν έχει να κάνει με προσωπική επιλογή αλλά με αναγκαιότητα που θέτει μετ’ επιτάσεως η ζωή η ίδια. Τα χρήματα από τη μία δουλειά για μία σχετικώς ικανοποιητική διαβίωση και φυσικά για την κάλυψη των υποχρεώσεων.
Αν και οι περισσότερες “δεύτερες” δουλειές αμείβουν τον εργαζόμενο με “μαύρα χρήματα”, η τάση της δεύτερης εργασίας έχει καταγραφεί ήδη σε μεγάλη διεθνή έρευνα. H WorkMonitor, με δείγμα 750 εργαζόμενους στην Ελλάδα και συνολικά 27.000 παγκοσμίως, διαπίστωσε ότι το 51% των εργαζόμενων στην Ελλάδα δηλώνει ότι έχει παραπάνω από μία δουλειά ή σχεδιάζει να βρει μία τέτοια το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα.
Αν το ποσοστό σας φαίνεται μεγάλο, έχετε δίκιο. Είναι πράγματι. Διότι ο παγκόσμιος μέσος όρος διαμορφώνεται στο 40% (τουλάχιστον στις χώρες που έγινε η έρευνα) κάτι που σημαίνει ότι η Ελλάδα έσπασε και αυτό το αρνητικό κοντέρ. Την ίδια ώρα όμως στα επίσημα στοιχεία δεύτερη δουλειά φαίνεται να έχει μόλις το 1,4% των εργαζόμενων (δεύτερη δουλειά ως μισθωτός, όχι ως ελεύθερος επαγγελματίας με μπλοκάκι).
Ακόμα και αυτοί πάντως που ίσως δεν σκοπεύουν να αναζητήσουν και άλλη παράλληλη θέση εργασίας, φροντίζουν να αυξήσουν τις ώρες της απασχόλησής τους στην νυν εργασία τους. Γιατί; Διότι πολύ απλά αναζητούν έξτρα χρήματα για το μήνα τους, διαπιστώνοντας ότι το κόστος ζωής ανεβαίνει συνεχώς.
Ακόμα όμως και αν υπολογίσουμε τον εβδομαδιαίο χρόνο εργασίας, θα διαπιστώσουμε ότι και πάλι οι Ελληνες παίρνουν χρυσό μετάλλιο (αναζητώντας, πάντα, περισσότερες αποδοχές. Η ίδια η Eurostat έχει καταγράψει ότι 1 στους 5 εργαζόμενους στην Ελλάδα δουλεύει περισσότερες από 45 ώρες την εβδομάδα. Ο δείκτης είναι ο υψηλότερος στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Που είναι άραγε η Bild και οι άλλες λαϊκίστες εφημερίδες της Βόρειας Ευρώπης που ισχυρίζονταν παλαιότερα ότι οι Ελληνες δουλεύουν λίγο;
Το 40ώρο στην Ελλάδα τείνει προς έκλειψη, άσχετα από τι δηλώνεται πραγματικά στην Εργάνη και στα επίσημα έγγραφα. Υπάρχει και η σκληρή πραγματικότητα.
Εφόσον θέλουμε να μιλήσουμε για την κοινωνική διάσταση του φαινομένου δεν μπορούμε παρά να ισχυριστούμε ότι: η πίεση του υψηλού κόστους ζωής, η επισφάλεια και οι περιορισμένες ευκαιρίες ανεξάρτητης εργασίας αναγκάζουν πολλούς να παρατείνουν το ωράριο τους ή να αναζητούν παράλληλες εργασίες εκτός επίσημης καταγραφής.
Αυτό δεν γίνεται να μην έχει επιπτώσεις στην ψυχική υγεία, στην οικογενειακή ζωή και στην κοινωνική συνοχή. Η καθημερινή πραγματικότητα του ελληνικού εργατικού δυναμικού αποτυπώνει ένα μοντέλο εργασίας που σπάνια ανιχνεύεται δημοσίως, αλλά γίνεται αισθητό σε κάθε σπίτι και κοινότητα. Αρκεί να κοιτάξουμε γύρω μας και να ακούσουμε ιστορίες ανθρώπων που βρίσκονται στον κύκλο μας.
Η εικόνα αυτή φέρνει στο φως την ανάγκη για αναθεώρηση της εργασιακής κουλτούρας στην Ελλάδα.
Δεν αρκεί μόνο η μείωση των φόρων ή η αύξηση του κατώτατου μισθού, στοιχεία που η κυβέρνηση ευαγγελίζεται συνέχεια. Απαιτείται πολιτική που να προστατεύει τον χρόνο των εργαζομένων και να περιορίζει την υπερβολική απασχόληση.
Τα επίσημα στοιχεία δείχνουν τη στατιστική πλευρά, αλλά η κοινωνική πραγματικότητα, όπως πάντα, υπερβαίνει τα νούμερα. Ο διάλογος για την ισορροπία μεταξύ εργασίας και ζωής και η ενίσχυση των δικαιωμάτων των εργαζομένων είναι κρίσιμες προτεραιότητες για μια κοινωνία που θέλει να παραμείνει βιώσιμη.
Το θέμα είναι παράλληλα και το μοντέλο εργασίας που επιθυμούμε να ακολουθήσουμε. Πριν από μερικές ημέρες ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς “γκρίνιαξε” γιατί οι Γερμανοί δεν παράγουν πολύ. “Κατηγόρησε” γι’ αυτό, μεταξύ άλλων, το μοντέλο της τετραήμερης εργασίας και υπονόησε ότι οι Κινέζοι εργαζόμενοι παράγουν περισσότερο έχοντας βέβαια λιγότερο ελεύθερο χρόνο.
Με λίγα λόγια ο Γερμανός καγκελάριος έσπασε με μερικές λέξεις το κοινωνικό συμβόλαιο που χαρακτήριζε τις ευρωπαϊκές κοινωνίες από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το συμβόλαιο αυτό προέβλεπε ισορροπία μεταξύ της εργασίας και της προσωπικής ζωής. Δουλειά για καλύτερη ποιότητα ζωής, όχι ζωή απλώς για να δουλεύουμε, να παράγουμε και να καταναλώνουμε.
SiteDesign