Παναγιώτα Βλαντή στο libre:Μ’ αρέσει βαθιά η συγκίνηση, είναι αυτό που αναζητώ σε κάθε δουλειά

Η Παναγιώτα Βλαντή είναι μια ηθοποιός που επιλέγει ρόλους πολυδιάστατους, με έντονα συναισθήματα και ουσιαστική αλήθεια. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλάει για τις προκλήσεις και τις χαρές της δουλειάς της, αλλά και για την προσωπική της αναζήτηση ισορροπίας, συγκίνησης και ελπίδας.

Συνέντευξη

Χρόνης Διαμαντόπουλος

 –Στην ταινία «Τι ψυχή θα παραδώσεις μ…», υποδύεστε έναν ρόλο σε μια κωμωδία. Τι ήταν αυτό που σας τράβηξε περισσότερο στον χαρακτήρα σας;

Μου αρέσουν οι πολυδιάστατοι χαρακτήρες. Η ηρωίδα που υποδύομαι έχει χιούμορ, όπως όλες οι ηρωίδες της ταινίας, όμως το κωμικό στοιχείο προκύπτει μέσα από το τραγικό της βίωμα. Αυτό αποτέλεσε για μένα μια μεγάλη πρόκληση. Για έναν ηθοποιό, οι ρόλοι που κινούνται στο περιθώριο έχουν πάντα ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Η μεγαλύτερη πρόκληση, όμως, ήταν να δημιουργήσουμε κάτι διαφορετικό από αυτό που είχε παρουσιαστεί στο παρελθόν

Εκείνο που με τράβηξε περισσότερο ήταν η «ρωγμή» που φέρει η ηρωίδα — και το πώς, μέσα από αυτή τη ρωγμή, αναδύεται το κωμικό της στοιχείο. Στην ταινία αυτή, ο Αλέξανδρος Ρήγας εμβαθύνει ουσιαστικά τόσο σε αυτή τη ρωγμή όσο και στο ζήτημα της κακοποίησης που βιώνουν αυτές οι γυναίκες.

-Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες προκλήσεις για εσάς κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας;

Όλη η εμπειρία αποτέλεσε μια πρόκληση για όλους μας. Τα γυρίσματα ήταν πολλά, ιδιαίτερα τα νυχτερινά. Δουλέψαμε ατελείωτες ώρες τη νύχτα, σε απαιτητικές σκηνές, με καταδιώξεις, πτώσεις σε πισίνες και άλλες δύσκολες δοκιμασίες. Δεν ήταν εύκολο. Ωστόσο, οι δυσκολίες αυτές εξομαλύνθηκαν χάρη στο δέσιμο που αναπτύξαμε μεταξύ μας και οι τέσσερις ηθοποιοί — ένα δέσιμο που προέκυψε φυσικά μέσα από την πολύωρη, καθημερινή μας επαφή.

Στην προκειμένη περίπτωση, κάθε «μπουνιά στο στομάχι» διαδέχεται μια κωμική στιγμή, που φέρνει μαζί της μια αίσθηση αποφόρτισης και ηρεμίας

Γυρίσματα με έντονη ζέστη το καλοκαίρι και τσουχτερό κρύο τον χειμώνα· όλα αυτά αποτέλεσαν προκλήσεις για εμάς. Η μεγαλύτερη πρόκληση, όμως, ήταν να δημιουργήσουμε κάτι διαφορετικό από αυτό που είχε παρουσιαστεί στο παρελθόν. Και πράγματι, είναι κάτι διαφορετικό. Είμαστε διαφορετικές.Για μένα, δεν τίθεται ζήτημα σύγκρισης ως προς το «καλύτερο», αλλά μόνο ως προς το «διαφορετικό».

-Η κωμωδία συχνά αντανακλά την κοινωνία με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Πιστεύετε ότι η ταινία στέλνει ένα μήνυμα που αφορά την καθημερινή ζωή του κοινού;

Οι περισσότερες ταινίες λειτουργούν ως καθρέφτης της κοινωνίας. Άλλωστε, η τέχνη αποτυπώνει την ίδια τη ζωή. Στην προκειμένη περίπτωση, κάθε «μπουνιά στο στομάχι» διαδέχεται μια κωμική στιγμή, που φέρνει μαζί της μια αίσθηση αποφόρτισης και ηρεμίας. Δεν ξεχνάς τη «μπουνιά»· απλώς το βάρος της γίνεται πιο ελαφρύ.

-Στη νέα σας θεατρική δουλειά, «Πλεξούδα», υποδύεστε μια γυναίκα που έχει κατακτήσει πολλά επαγγελματικά αλλά νιώθει απορριπτέα από τη ζωή. Πόσο προσωπικά σας αγγίζει αυτός ο ρόλος;

Η ηρωίδα νιώθει απορριπτέα εξαιτίας της ασθένειάς της. Μπαίνει στη διαδικασία να κρύβεται, φοβούμενη μήπως χάσει τη δουλειά της. Στο παρελθόν, τέτοιες καταστάσεις ήταν ακόμη πιο συχνές. Υπήρχαν αυτοάνοσα νοσήματα, όπως η σκλήρυνση, που πολλοί άνθρωποι τα απέκρυπταν από τον φόβο του κοινωνικού αποκλεισμού. Και σήμερα, βέβαια, αυτό εξακολουθεί να συμβαίνει. Γι’ αυτό και η ηρωίδα μου βιώνει αυτά τα συναισθήματα.

Στη δουλειά μας μπορεί να εργάζεσαι συνεχόμενα για κάποια χρόνια, όμως αργά ή γρήγορα έρχεται κι ένα διάστημα παύσης, που λειτουργεί βαθιά αναζωογονητικά

Εκεί που είναι επιτυχημένη και φαίνεται να τα έχει όλα, ξαφνικά αρρωσταίνει.Είναι ένας εξαιρετικά απαιτητικός ρόλος, γιατί πρόκειται για μια ιστορία οικεία σε πολύ κόσμο — γενικά στη Δύση. Η γυναίκα αυτή νοσεί και το κρύβει, περνώντας μέσα από σκοτεινές διαδρομές, όπως τόσοι άνθρωποι στην πραγματική ζωή. Αυτό που με φοβίζει είναι μήπως προδώσω όσους έχουν περάσει ή περνούν καθημερινά αυτή τη δοκιμασία. Έρχονται άνθρωποι να μας δουν και είναι φανερό πόσο ανάγκη έχουν να νιώσουν ότι δεν είναι μόνοι, ότι υπάρχουν κι άλλοι σαν κι αυτούς, ότι η ελπίδα είναι δικαίωμα όλων.

–Πως διαχειρίζεστε τη φθορά και την πίεση που φέρνει η ζωή του ηθοποιού; Υπάρχουν συνήθειες ξεκούρασης ή «reset» που ακολουθείτε;

Ναι, υπάρχουν «reset», γιατί εμείς δουλεύουμε με σεζόν. Μπορεί να περάσει μια ολόκληρη χρονιά χωρίς να εργαστείς. Για μένα, παύση σημαίνει διάβασμα, μαθήματα χορού και τραγουδιού, συναντήσεις με φίλους, παρακολούθηση παραστάσεων. Με λίγα λόγια, σημαίνει να ζω — να περνάω χρόνο με την οικογένειά μου με έναν πιο ανθρώπινο ρυθμό. Στη δουλειά μας μπορεί να εργάζεσαι συνεχόμενα για κάποια χρόνια, όμως αργά ή γρήγορα έρχεται κι ένα διάστημα παύσης, που λειτουργεί βαθιά αναζωογονητικά. Έχουν υπάρξει περίοδοι στη ζωή μου που δούλευα ασταμάτητα, αλλά και άλλες που αφοσιωνόμουν σε ένα μόνο πράγμα. Κάπως έτσι κατάφερνα να βρίσκω και την ισορροπία μου.

-Πρόσφατα μιλήσατε για το θέμα της κατάψυξης ωαρίων και την αναπαραγωγική ελευθερία των γυναικών. Πιστεύετε ότι η τέχνη μπορεί να στείλει ένα θετικό μήνυμα σε γυναίκες που σκέφτονται τέτοιες επιλογές;

Εννοείται. Όταν κάποιοι άνθρωποι μιλούν ανοιχτά γι’ αυτά τα ζητήματα, οι υπόλοιποι καταλαβαίνουν ότι δεν είναι μόνοι. Είναι όπως έλεγα και πριν για την παράστασή μας, την «Πλεξούδα».

Τα δυσάρεστα γεγονότα μας κάνουν να σκεφτόμαστε, να πενθούμε. Και την ίδια στιγμή, μπορεί να δούμε ένα παιδί να τρέχει στον δρόμο και, έστω για λίγο, να ξεχαστούμε. Αυτό λέγεται ελπίδα.

Είναι σημαντικό να μιλάμε. Κι εγώ κάποτε δεν γνώριζα, μέχρι που κάποιος μου το εξήγησε.

Θέλω πολύ να επικοινωνήσω αυτό το θέμα και να πω: «Ναι, κορίτσια, έχετε την απόλυτη ελευθερία να κάνετε ό,τι θέλετε με το σώμα σας». Σήμερα η γυναίκα έχει επιλογές — και αυτές πρέπει να γίνονται γνωστές.

-Στην εποχή μας, με τα κοινωνικά και πολιτικά γεγονότα να τρέχουν συνεχώς, πώς καταφέρνετε να κρατάτε ισορροπία ανάμεσα στην ενημέρωση και στην ψυχική ηρεμία;

Με τόσες κακές ειδήσεις, είναι δύσκολο να χαρούμε. Κι όμως, η ζωή είναι φτιαγμένη έτσι ώστε να περιλαμβάνει και το σκοτάδι και το φως. Φυσικά, τα δυσάρεστα γεγονότα μας επηρεάζουν βαθιά· μας κάνουν να σκεφτόμαστε, να πενθούμε. Και την ίδια στιγμή, μπορεί να δούμε ένα παιδί να τρέχει στον δρόμο και, έστω για λίγο, να ξεχαστούμε. Αυτό λέγεται ελπίδα.

-Υπέροχο αυτό που λέτε. Τι κάνετε στον ελεύθερο χρόνο σας για να γεμίζετε ενέργεια και να παραμένετε δημιουργική;

Είμαι με την οικογένειά μου και δεύτερον, κάνω γυμναστική. Είναι κάτι που αγαπώ πολύ.

-Το πιο υποτιμήμενο αγχολυτικό. Αν μπορούσατε να δώσετε μια συμβουλή σε νέες ηθοποιούς που ξεκινούν τώρα την καριέρα τους, ποια θα ήταν;

Δεν μπορώ να δώσω συμβουλή, απλώς θα πω ότι αυτή τη δουλειά πρέπει να την αγαπάς πάρα πολύ για να την κάνεις. Να μην στοχεύεις στην αναγνωρισιμότητα μόνο –που εντάξει, είναι πολύ καλή-, πρέπει να αγαπάς αυτό που κάνεις και να μπορείς να θυσιάζεις πράγματα, κυρίως οικογενειακές στιγμές.

-Τι είναι αυτό που ανυπομονείτε περισσότερο να μοιραστεί το κοινό με τις ταινίες και τα θεατρικά σας έργα φέτος;

Συγκίνηση. Αυτή είναι η λέξη που με εκφράζει. Μ’ αρέσει βαθιά η συγκίνηση και είναι αυτό που αναζητώ σε κάθε μου δουλειά. Αυτό είναι που με ενδιαφέρει περισσότερο: να γεννιέται συναίσθημα και να υπάρχει αληθινή σύνδεση.

–Σας ευχαριστώ πάρα πολύ γι’ αυτή την κουβέντα.
Κι εγώ!