Οι επόμενες “Βιολάντες”…

Το εργατικό δυστύχημα στη “Βιολάντα” που στοίχισε τη ζωή πέντε εργαζόμενων μητέρων καλύφθηκε έως ένα βαθμό από την αδηφάγα επικαιρότητα με την Συνταγματική Αναθεώρηση, το Εθνικό Απολυτήριο, την τραγωδία στη Χίο, την υπόθεση Παπαγόπουλου και το κατασκοπικό θρίλερ, ωστόσο η έρευνα των πραγματογνωμόνων της Πυροσβεστικής έχει βγάλει “λαγούς” που εκθέτουν ανεπανόρθωτα για την εγκληματική της αμέλεια (;) την ιδιοκτησία της επιχείρησης.

Κι αυτό διότι, πέραν όλων των άλλων, αποκαλύπτεται ότι επί τουλάχιστον 12 χρόνια δεν είχε γίνει κανένας ουσιαστικός έλεγχος και φαίνεται ότι ήταν οι σωληνώσεις που μετέφεραν το προπάνιο, στις οποίες υπήρχε η διαρροή που προκάλεσε την φονική έκρηξη. Σύμφωνα με τους πραγματογνώμονες, οι σωληνώσεις φέρονται να είχαν κατασκευαστεί και υπογειοποιηθεί το 2014 ή νωρίτερα, χωρίς από τότε να ελεγχθούν για πιθανή διάβρωση. Κατά τους πραγματογνώμονες, το έργο, θα έπρεπε να είχε θωρακιστεί και να είχε τοποθετηθεί άμμος.

Εγκληματική, αναμφίβολα, η ευθύνη του επιχειρηματία, κι αυτό ας το λάβουν υπ όψιν τους εκείνοι που έσπευσαν να προκαταλάβουν με εγκώμια για το πόσο καλός και δραστήριος ήταν και όσοι δημοσίευαν κατά ριπάς κείμενα, λες και ήταν advertorials (…), με το καινοτόμο προφίλ του και άλλα τινά.

Όμως, γίνεται ολοένα και πιό ευκρινές ότι όλα τα προηγούμενα χρόνια η επιχείρηση έπαιρνε τις αδειοδοτήσεις με μεγάλη ευκολία, οι δε συστάσεις για την βελτίωση των κανόνων ασφαλείας από τις αρμόδιες υπηρεσίες έμεναν στα συρτάρια και κανείς επανέλεγχος δεν γινόταν. Πολεοδομία, Πυροσβεστική, αρμόδια διεύθυνση της Περιφέρειας και υπουργεία, είναι σαφές ότι δεν έκαναν τη δουλειά τους, αγνόησαν και παρέκαμψαν το νομικό πλαίσιο, ήτοι αδιαφόρησαν. Ίσως, δε, έχει συμβεί κάτι ακόμα χειρότερο: ένα φαινόμενο τοπικής και κεντρικής ανοχής και διαπλοκής σε μία ζούγκλα εργασιακής (αν) ασφάλειας όπου ο επιχειρηματίας έχει πάντοτε δίκιο και ο ρόλος του έχει μεγαλύτερη αξία απ΄ οτιδήποτε άλλο.

Ορθώς η κεντρική διοίκηση αναμένει το τελικό πόρισμα και το αποτέλεσμα της εισαγγελικής έρευνας, όμως όλα αυτά στην δαιδαλώδη ελληνική γραφειοκρατία παίρνουν πολύ χρόνο και συχνά στην πορεία “ανακαλύπτονται” ελαφρυντικά. Κυρίως, όμως, ο χρόνος δρα σε βάρος των αποφάσεων. Τι έχουν αντιληφθεί έως τώρα οι πολιτικά αρμόδιοι για όσα συνέβησαν σε εκείνο το αδήλωτο υπόγειο που μετατράπηκε σε παγίδα για τις πέντε εργαζόμενες μητέρες;

Και, εν τέλει, τι σχεδιάζουν ώστε την επόμενη φορά να μην βρεθεί ένας επιχειρηματίας με προστασία από ένα πλέγμα δημοσίων σχέσεων και ίσως πολιτικών διασυνδέσεων που θα δρα ασύδοτα και θα δημιουργεί συνθήκες για μία ακόμα “Βιολάντα”;