“Videogate”: Γιατί μας αφορούν οι φουρτούνες στον Κυπριακό “παράδεισο”

Είναι γνωστό πώς η Κύπρος “καλόμαθε” την εποχή που κάθε πραγματικός ή “wannabe” ρώσος ολιγάρχης μετακινούσε το “μαύρο χρήμα” του στις εξωχώριες του νησιού και παράλληλα αγόραζε βίλες και περνούσε τις διακοπές του στη Λεμεσό και την Πάφο. Κάπως έτσι καλλιεργήθηκε μία “κουλτούρα” συναλλαγής, με αρκετούς πολιτικούς να διατηρούν ανερυθρίαστα και πανίσχυρα νομικά γραφεία ειδικευμένα στην προστασία τεράστιων περιουσιών που αναζητούσαν καταφύγιο.

Κατά τη διακυβέρνηση του Νίκου Αναστασιάδη ξέσπασε και το σκάνδαλο με τις “χρυσές βίζες” και τα διαβατήρια δια πάσα χρήση, όμως, παρά τον σάλο, δεν φαίνεται να άνοιξε ρουθούνι, ακόμα περισσότερο ουδείς ασχολήθηκε σοβαρά να θωρακίσει θεσμικά ένα κράτος που από τη μία είναι μέλος του ευρωπαϊκού κλαμπ και από την άλλη “παράδεισος” ανομίας.

Ίσως γι’ αυτό, το “videogate” που συγκλονίζει το πολιτικό σκηνικό και προκαλεί παραιτήσεις στενών συνεργατών του Νίκου Χριστοδουλίδη δεν εξέπληξε κανέναν στη Λευκωσία, την Αθήνα και τις Βρυξέλλες. Ακόμα και η σύζυγος του Κύπριου προέδρου μπήκε στο στόχαστρο για κάποιες “ανεξιχνίαστες” εισφορές στο Ταμείο Πρώτης Κυρίας (!)- διότι η Κύπρος έχει θεσμικά και Πρώτη Κυρία, κάτι σαν την …Μελάνια της νοτιοανατολικής Μεσογείου.

“Αυτή είναι η Κύπρος”, κατά το γνωστό που είπε για την Ελλάδα ο αείμνηστος Κώστας Σημίτης.

Ο Χριστοδουλίδης επιμένει πώς όλα αυτά αποτελούν επέμβαση των Ρώσων, κάτι που είναι ακριβές ότι η Μόσχα έχει αναγάγει σε επιστήμη και το έχει εφαρμόσει με κυβερνοεπιθέσεις και deepfake εφαρμογές και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Μέχρις ώρας δεν έχει αποδείξει ότι υπάρχει “ρωσικός δάκτυλος”, αφήνει μόνο υπονοούμενα ότι ο Πούτιν τον εκδικείται για τις παρεμβάσεις του υπέρ του Ζελένσκι στο ουκρανικό.

Είτε έχει δίκιο, είτε όχι, ο Κύπριος πρόεδρος βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο και η κυβέρνησή του καθίσταται πολιτικά ευάλωτη (κάποιοι υποστηρίζουν πώς κινδυνεύει να πέσει) την ώρα που η Κυπριακή Δημοκρατία έχει την ευρωπαϊκή προεδρία, κι ενώ εξελίσσονται στην περιοχή μεγάλα γεωπολιτικά σχέδια με την υπογραφή των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η συγκυρία είναι κρίσιμη και μία ασταθής κυβέρνηση Χριστοδουλίδη είναι δύσκολο να τα διαχειριστεί όλα αυτά.

Η Αθήνα -και ορθώς- κρατά αποστάσεις απ΄ όλα αυτά μέχρις ότου αποφασίσουν αυτοί που πρέπει να αποφασίσουν στη Λευκωσία. Όμως, η ανησυχία είναι έκδηλη, κι αυτό διότι η ελληνική κυβέρνηση έχει επενδύσει πολλά στον άξονα με την Κύπρο.

Πρώτον, είναι σε εξέλιξη η οριστικοποίηση της συμφωνίας για το έργο της ηλεκτρικής διασύνδεσης που καθυστερεί πολύ με ευθύνη της Λευκωσίας. Υπενθυμίζουμε ότι προ μηνών ο Χριστοδουλίδης είχε προβάλλει έντονες επιφυλάξεις για το έργο και έθεσε σε κίνδυνο όσα είχε συμφωνήσει με την Αθήνα, μετά τις δηλώσεις περί μη βιωσιμότητας του έργου που είχε κάνει ο υπουργός του επί των Οικονομικών.

Όλως τυχαίως στο “videogate” πρωταγωνιστεί μεγαλοεπιχειρηματίας (στον χώρο της ενέργειας και των κατασκευών), στενός φίλος του Κύπριου προέδρου, ο οποίος είναι αρνητικός για τον Great Sea Interconnector: έχει πάρει από την κυβέρνηση μεγάλο έργο για την κατασκευή μονάδας παραγωγής ενέργειας…

Δεύτερον, η ελληνική κυβέρνηση χρειάζεται την Κύπρο για να ενισχυθεί η τριμερής με το Ισραήλ. Για να είμαστε σαφείς, τριμερής χωρίς μία σταθερή κυβέρνηση στη Λευκωσία, δεν προχωράει εύκολα. Παρόμοια ανησυχία έχουν, κατά τις πληροφορίες, και στο Τελ Αβίβ και στα γραφεία των μεγάλων αμερικανικών πετρελαϊκών εταιρειών που επενδύουν στην περιοχή.

Ο Χριστοδουλίδης έχει θητεύει στην κυβέρνηση Αναστασιάδη και γνωρίζει πολύ καλά τι συνέβαινε στις νομικές φίρμες του νησιού, όπως και στην τοπική νεόκοπη επιχειρηματική ελίτ που συναλλάσσεται με το κράτος, ενίοτε μιμούμενο τις μεθόδους των ρώσων ολιγαρχών.

Μπορεί να αποδειχθεί πώς δεν έχει σχέση με όλα αυτά, μέχρις ότου συμβεί, ωστόσο, κάτι τέτοιο θα βρίσκεται σε πολιτική ομηρία.

Στο σενάριο, δε, που η πολιτική δίνη στην οποία έπεσε η Κύπρος οδηγήσει σε μακρά κρίση ή ακόμα και εκλογές, τότε ο κρίκος της γεωπολιτικής αλυσίδας στην περιοχή θα σπάσει και θα χρειαστεί χρόνος για αναδιάταξη.