Από το Καράκας στο Ιλουλισάτ, ένας αναθεωρητισμός δρόμος…

Η υφέρπουσα έμμεση αναθεώρηση της έννοιας του διεθνούς δικαίου, με αφορμή και για την δικαιολόγηση της επέμβασης των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, κατατείνει στην άποψη ότι το θεσμικό σύστημα των κανόνων επίλυσης διαφορών μεταξύ κρατών είναι μία “εφεύρεση” του δυτικού κόσμου που αφορά κυρίως τις εσωτερικές (του) σχέσεις και όχι αυτές “με τους άλλους”, δηλαδή τους εκάστοτε “ανταγωνιστές”. Την θεωρία υιοθετούν, όπως έχει αποδείξει η ιστορία, οι ισχυροί εντός και εκτός δυτικού ημισφαιρίου (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα), που το έχουν καταλύσει πάμπολλες φορές τις τελευταίες δεκαετίες.

Στην περίπτωση της “μικρής εισβολής” στη Βενεζουέλα η Δύση διχάστηκε μεταξύ της αναγκαστικής υποστήριξης της απόφασης του Ντόναλντ Τραμπ και της αμήχανης επίκλησης του διεθνούς δικαίου. Η αμφισημία δικαιολογήθηκε σχετικά εύκολα επειδή στόχος ήταν ένας δικτάτορας που εξαθλίωνε τον λαό του, κάτι πέρα για πέρα ακριβές.

Η καθόλου θεωρητική, όμως, επόμενη πρόκληση θα προκύψει εάν ο αμερικανός πρόεδρος κάνει πράξη τις επίμονες απειλές του για την Γροιλανδία, οι οποίες απαντήθηκαν αυστηρά από την πρωθυπουργό της Δανίας Μέττε Φρεντέρικσεν. Ως γνωστόν το μεγαλύτερο νησί του κόσμου υπάγεται στην κυριαρχία της Δανίας και για τον Τραμπ θεωρείται στρατηγικής σημασίας και πρέπει να περιέλθει σε αμερικανικό έλεγχο για να εδραιωθεί η παρουσία των ΗΠΑ στον λεγόμενο “αρκτικό διάδρομο” έναντι της Ρωσίας και της Κίνας.

Πώς θα αντιμετώπιζε, όμως, πρώτα η Δανία και μετά η Ευρώπη και γενικά ο δυτικός κόσμος μία στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ σε έδαφος ευρωπαϊκού κράτους και μέλους του ΝΑΤΟ;

Δικτάτορας που να εξαθλιώνει τον λαό του και να καταπιέζει τις …πολικές αρκούδες ως γνωστό δεν υπάρχει στο Ιλουλισάτ (η πόλη που δεσπόζει στο μεγάλο φιόρδ) της αρχαίας Θούλης (Gronland στα δανικά).

Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει καταστήσει σαφές ότι θέλει ή να αγοράσει, ή να ελέγξει με τη σύμφωνη γνώμη της Κοπεγχάγης, ή να καταλάβει την Γροιλανδία για τον απλούστατο λόγο ότι την… χρειάζεται για την γεωστρατηγική της αξία ως προκεχωρημένο ορμητήριο των αμερικανικών συμφερόντων και, φυσικά, για τον ορυκτό της πλούτο.

Όμως η Γροιλανδία δεν είναι Βενεζουέλα και οι προσχηματικές δικαιολογίες για τον δικτάτορα-Μαδούρο που με τα ναρκόπλοιά του προωθεί κοκαϊνη στη Νέα Υόρκη και το Σικάγο δεν αντέχουν σε καμία λογική, σε μία τέτοια περίπτωση, όσο κι αν υποκριτικά ο δυτικός κόσμος κάνει λάστιχο το διεθνές δίκαιο ενώπιον του ισχυρού της Ουάσιγκτον.

Και για να γίνει ακόμα πιό σαφές που βαδίζουμε, το ξεκαθάρισε ο κορυφαίος σύμβουλος του Τραμπ Στίβεν Μίλερ: Καμία χώρα δεν μπορεί να εμποδίσει την Αμερική να προσαρτήσει το δανικό έδαφος, όπως προκύπτει, από όσα σχολίασε στο CNN ο ίδιος, επιμένοντας πως ακόμη ότι ο κόσμος “κυβερνάται από την ισχύ”.

“Κανείς δεν πρόκειται να αντιπαραταθεί στρατιωτικά τις Ηνωμένες Πολιτείες για το μέλλον της Γροιλανδίας“, πρόσθεσε ο Μίλερ, που επανειλημμένα ρωτήθηκε αν αποκλείει τη χρήση στρατιωτικής βίας.

“Ζούμε σε έναν κόσμο, στον πραγματικό κόσμο… που διέπεται από τη δύναμη, που διέπεται από τη βία, που διέπεται από την εξουσία”, υπογράμμισε και πρόσθεσε: “Αυτός είναι ο σιδηρούς νόμος του κόσμου από την αρχή της Ιστορίας“.

Συμπέρασμα: όλα έχουν ανατραπεί στην εποχή Τραμπ και το πιθανότερο είναι πώς δεν θα αλλάξουν μετά το τέλος της θητείας του στον Λευκό Οίκο. Ο αναθεωρητισμός υπήρχε, όμως τώρα νομιμοποιείται από την υπερδύναμη κατά τρόπο που δημιουργεί τετελεσμένα. Και θα τον βρίσκουμε συχνά μπροστά μας κάθε φορά που κάποιος πολύ ή λιγότερο ισχυρός θα επικαλείται το “προηγούμενο”. Κι αυτό αφορά την Ευρώπη, αφορά ιδιαιτέρως κι εμάς.