Διεθνές δίκαιο, το τελευταίο οχυρό του πολιτισμένου κόσμου

Ο ανόητος μικρόκοσμος των μέσων κοινωνικής δικτύωσης μετατρέπει την αμερικανική επέμβαση στη Βενεζουέλα σε μία παραπλανητική αντιπαράθεση με το δίλημμα “με τον Μαδούρο ή με τη δημοκρατία”. Λογικό (…). Άλλωστε, χρόνια τώρα το δικτατορικό καθεστώς στη συγκεκριμένη χώρα της Λατινικής Αμερικής (που οι περισσότεροι εξ όσων τσακώνονται δυσκολεύονται να τοποθετήσουν στον χάρτη) συναγωνίζεται στις δημοσκοπήσεις τις μεγάλες μας αγωνίες όπως η ακρίβεια, η Υγεία, η Παιδεία και άλλα τινά. Άλλη μια ευκαιρία για έναν τοξικό διχασμό.

Περνάει, άραγε, από το μυαλό όλων αυτών ότι τα πράγματα είναι λίγο πιό σύνθετα και πώς μπορεί κανείς να θεωρεί ότι ο Μαδούρο είναι ένας στυγνός δικτάτορας και την ίδια ώρα να καταδικάζει την αμερικανική στρατιωτική επέμβαση ως ωμή καταπάτηση κάθε αρχής διεθνούς δικαίου; Μάλλον όχι.

Επί δεκαετίες η Ελλάδα επικαλείται και στηρίζεται σε αυτές ακριβώς τις αρχές. Ήταν και είναι το μεγάλο και αδιάσειστο επιχείρημά μας.

Το διεθνές δίκαιο, όμως, δεν επιδέχεται αλά καρτ προσεγγίσεις. Ή ισχύει για όλους και οπουδήποτε, ή δεν ισχύει οπότε καταλήγει ασθενές και ατελέσφορο να το επικαλείσαι.

Ο πλανήτης μας είναι γεμάτος από στυγνά καθεστώτα και λαούς που υποφέρουν, αποτελεί όμως βασική αρχή του πλαισίου διεθνούς νομιμότητας να μην καταλύονται από στρατιωτικές επεμβάσεις ισχυρότερων κρατών.

Ναι, η αρχή αυτή έχει παραβιαστεί πολλές φορές.

Επιχείρηση αποκατάστασης της νομιμότητας, για παράδειγμα, χαρακτήρισε η Τουρκία την εισβολή στην Κύπρο, την οποία επί πενήντα χρόνια η διεθνής κοινότητα ανέχεται και εμμέσως νομιμοποιεί. Με τον ίδιο τρόπο αιτιολόγησε την εισβολή στην Ουκρανία η Ρωσία. Αύριο, το ίδιο επιχείρημα θα επικαλεστεί η Κίνα για να καταλάβει την Ταϊβάν.

Όμως, αν η Ιστορία είναι ένα μεγάλο βιβλίο δεν μπορεί κανείς να σκίζει τις σελίδες του και να κρατά μόνο αυτές που θεωρεί ότι τον συμφέρουν. Διότι όταν επιχαίρεις για την επέμβαση της Delta Force και την απαγωγή του Μαδούρο είναι σαν να αποδέχεσαι έμμεσα τη γενοκτονία στη Γάζα από τον Νετανιάχου, το καθεστώς Ερντογάν που φυλακίζει τον Ιμάμογλου και κάθε πολιτικό του αντίπαλο την ίδια ώρα που κατέχει παράνομα τη βόρεια Κύπρο και απειλεί να καταλάβει –για να αποκαταστήσει τη…νομιμότητα– νησιά του Αιγαίου, ακόμα και την επίθεση του Πούτιν στην Ουκρανία.

Για να μην θυμηθούμε ότι το “ενδιαφέρον” των ΗΠΑ για την αποκαθήλωση του δικτάτορα Μαδούρο έχει ιστορικά και την αντίθετη όψη: της επέμβασης, έμμεσα ή άμεσα, για την εγκαθίδρυση τέτοιων καθεστώτων- η μικρή Ελλάδα, άλλωστε, έχει σχετικές μνήμες, όπως έχουν και άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής.

Το διεθνές δίκαιο είναι το τελευταίο οχυρό της κουλτούρας του πολιτισμένου κόσμου, είναι, εν τέλει, το ισχυρότερο όπλο που έχει (και) η Ελλάδα σε ένα ταραγμένο κόσμο που κυλάει προς τον πιό κυνικό αναθεωρητισμό που έζησε η υφήλιος από την εποχή του Χίτλερ.

Η Ελλάδα αξιοποιεί ορθώς την συγκυρία Τραμπ με τις ευκαιρίες ως προς τις ενεργειακές συμφωνίες και την αναβάθμιση του ρόλου της στην περιοχή, αυτό όμως δεν σημαίνει θα στήσουμε το άγαλμα του MAGA στην πλατεία Συντάγματος και θα υιοθετούμε κάθε παράνοια που τον εμπνέει για να μετατρέψει το διεθνές δίκαιο σε διπλωματία των κανονιοφόρων.