Το δίλημμα που έβαλε ο Μυτιληναίος εν όψει ενεργειακού (και πολιτικού) χειμώνα

Καθ’ ημάς η συνέντευξη του Ευάγγελου Μυτιληναίου στους “The Times” πέρασε μάλλον “στα ψιλά”. Χαμηλή προβολή, κυρίως σε εξειδικευμένα σάϊτ, κανένας σχολιασμός από αρμόδια κυβερνητικά χείλη ή την αντιπολίτευση. Ο “κύριος Metlen”, όμως, είναι ίσως το πιό “βαρύ χαρτί” της ελληνικής βιομηχανίας με σημαντική διεθνή δραστηριότητα, η κυβέρνηση προβάλλει δεόντως τις επενδύσεις του (όπως αυτή για την εξόρυξη γάλλιου στη Βοιωτία), ο ίδιος, δε, είναι και πρόεδρος της Eurometaux (ευρωπαϊκή ένωση βιομηχανιών μη σιδηρούχων μετάλλων) και, ως εκ τούτου, εκπροσωπεί τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις της ηπείρου στον συγκεκριμένο κλάδο.

Όσα είπε προκάλεσαν πάταγο από το Λονδίνο (στο Χρηματιστήριο του οποίου θα εισαχθεί σύντομα η Metlen) έως τις Βρυξέλλες, με θετικά αλλά και επικριτικά σχόλια. Εδώ, σιγή…

Ο Μυτιληναίος, λοιπόν, είπε, μεταξύ άλλων, πώς η επιχείρηση πλήρους απεξάρτησης της ΕΕ από το ρωσικό φυσικό αέριο είναι στρατηγικό λάθος (κάποιοι είδαν “δάκτυλο” του Πούτιν- ανοησίες…). Τόνισε πώς η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να συνεχίσει να αγοράζει ρωσική ενέργεια, καθώς η πλήρης απαγόρευση των εισαγωγών φυσικού αερίου από τη Ρωσία κινδυνεύει να επιδεινώσει την ενεργειακή κρίση και να προκαλέσει νέο κύμα ανατιμήσεων. Και συμπλήρωσε ότι οι επικείμενες ευρωπαϊκές απαγορεύσεις στις εισαγωγές ρωσικού αερίου θα επιβαρύνουν περαιτέρω την ενεργειακή κρίση που αντιμετωπίζει η ήπειρος. Οι συνέπειες, όπως εκτιμά, θα είναι εντονότερες στις οικονομικά ασθενέστερες χώρες, οι οποίες διαθέτουν μικρότερα δημοσιονομικά περιθώρια για τη στήριξη των νοικοκυριών και της βιομηχανίας.

Το πρόβλημα δεν περιορίζεται στην ενεργειακή ασφάλεια. Αφορά άμεσα την ανταγωνιστικότητα της Ευρώπης, καθώς η ακριβή ενέργεια έχει ήδη μετατραπεί σε δομικό μειονέκτημα απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ασία. Ιδιαίτερα εκτεθειμένη, είπε, είναι η βαριά βιομηχανία χωρών όπως η Γερμανία, η οποία είχε οικοδομήσει επί δεκαετίες το παραγωγικό της μοντέλο πάνω στην πρόσβαση σε άφθονο και φθηνό ρωσικό αέριο. Η αντικατάστασή του με ακριβότερο LNG αυξάνει το κόστος παραγωγής και ενισχύει τον κίνδυνο μεταφοράς επενδύσεων εκτός Ευρώπης.

Ο Μυτιληναίος κοντράρεται ουσιαστικά με την κρατούσα αντίληψη στις Βρυξέλλες, αρκετές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και, φυσικά, το Κίεβο. Τα αποτελέσματα στις τοπικές γερμανικές εκλογές με την άνοδο του ακροδεξιού AfD, προφανώς σχετίζονται με το γεγονός ότι η γερμανική βιομηχανία και οικονομία, εν γένει, πιέζεται εντονότατα μετά την μακρά περίοδο άνθισης λόγω του φθηνού ρωσικού αερίου.

Από την μία, όμως, είναι ο κίνδυνος κατάρρευσης της ευρωπαϊκής βιομηχανίας και οικονομίας, οι φαραωνικές κοινωνικές επιπτώσεις που ακολουθούν, η πολιτική επίδραση που θα έχουν όλα αυτά, και η σταδιακή εξάρτηση της ΕΕ από το ακριβότερο αμερικανικό LNG (Repower EU) , και από την άλλη η “πολιτική ηθική” που επιβάλλει στην Ευρώπη να αντιλαμβάνεται τη Μόσχα ως “υπαρξιακή απειλή” και να προσαρμόζεται στην πολεμική οικονομία και να “εκπαιδεύει” τον πληθυσμό στην λογική των πυρηνικών καταφυγίων και των kit επιβίωσης.

Ο Ευάγγελος Μυτιληναίος δεν αμφισβητεί την ανάγκη της πράσινης μετάβασης. Θέτει, όμως, ζήτημα ταχύτητας και ρεαλισμού, επισημαίνοντας ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να περιορίζει τις διαθέσιμες συμβατικές πηγές ενέργειας πριν δημιουργήσει επαρκείς εναλλακτικές υποδομές.

Ρεαλιστικό και αναγκαίο ή ανήθικο, αυτό που επισημαίνει; Με την “ηθική” της ΕΕ να περιορίζεται στην εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και στον αναθεωρητισμό της Μόσχας, χωρίς να κουνάει, ουσιαστικά, το δάκτυλο στον αναθεωρητισμό των ΗΠΑ και του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή, στην εθνοκάθαρση στη Γάζα και ακόμα στον αναθεωρητισμό του Ερντογάν (που μας αφορά), δύσκολα μπορεί να αφαιρέσει κανείς τα εισαγωγικά από την ηθική.

Με την ακροδεξιά, δε, αλλά και τον άλλου τύπου λαϊκισμό, να επελαύνουν στις ευρωπαϊκές χώρες που αφυδατώνονται οικονομικά και κοινωνικά, και τις κατακλυσμιαίες πολιτικές επιπτώσεις που βρίσκονται προ των θυρών, ο ρεαλισμός αποκτά ερείσματα.

Στους οικονομικούς ευρωπαϊκούς κύκλους, η συνέντευξη χαρακτηρίστηκε ως τολμηρή αλλά ορθολογική κριτική, στους πολιτικούς ο σκεπτικισμός είναι έντονος. Όχι μόνο γιατί το είπε ο Μυτιληναίος, αλλά διότι όσα είπε εκπέμπονται από το σύνολο της ευρωπαϊκής βιομηχανίας. Γι΄ αυτό και καθ΄ ημάς, σχεδόν όλοι προτίμησαν τη σιωπή…